• Bij DVSA is het altijd fijn komen……Vriendelijke mensen, mooi complex, dus gewoon een leuke uitwedstrijd. Het bijkomend verschijnsel dat wij misschien op deze dag wel eens kampioen konden worden, telt hierbij ook mee, maar daar moesten wij maar niet mee bezig zijn. Met een bijna compleet fitte selectie togen wij richting Amerongen voor een zoveelste finaledag.

    De trainer van DVSA, Pieter van de Grift was een niet te benijden man. Zijn toch al niet royale selectie was flink uitgedund door afwezigen en blessures. Daar waar VVZ’49 een volle bank mee had met allemaal verse en gelijkwaardige wissels, moest DVSA het doen met spelers uit het 2e, die in de voorwedstrijd in de 7e klasse streden tegen DOVO 8.

    Met deze bovenstaande gegevens in het achterhoofd, keken wij met enige verbazing naar wat wij de eerste helft op de mat legde. De nummer 11 van onze competitie parkeerde een complete busremise voor hun eigen goalie en hoopte hiermee de schade zo lang mogelijk beperkt te houden. Het was vooral VVZ’49 dat het balbezit had en ook wat kleine kansjes creëerde, maar het was allemaal niet goed genoeg. Het veld werd niet breed gehouden en alles en iedereen liep de fuik in. Het tempo lag te laag en het spel te slordig. Vele voorzetten waren een simpele prooi voor de doelman. In de gehele eerste helft wist DVSA drie keer de middenlijn over te komen, en maar liefst twee keer wisten zij deze moeite te belonen met een doelpunt. En dan zit je dus met een 2-0 achterstand aan de thee.

    Er werden harde noten gekraakt in de rust. De tactiek werd aangepast. Trainer Muslu Nalbantoglu paste de tactiek van “zijn” NEC toe, hield nog maar 3 spelers achterop en ging volop druk zetten. Het bleek een gouden zet. DVSA kwam telkens een mannetje te kort en al na 2 minuten verkleinde VVZ’49 het gat. Rick hield het veld breed en gaf de bal perfect voor op Floris de Boer. Bij de 2e paal nam hij het balletje direct en parkeerde deze strak tegen de touwen. Hierna was het de beurt aan Jip. Daar waar de eerste helft zijn acties nogal eens smoorde in een melee aan benen, was hij de tweede helft ongrijpbaar. Eerst scoorde hij , na twee man op het verkeerde been gezet te hebben, met een geweldig schot over de keeper en onder de lat. Tien minuten later zette hij VVZ’49 voor het eerst deze dag op voorsprong door een slechte bal van de keeper veel beter terug te schieten richting deze doelman. Jip deed dit echter zo zuiver, dat de keeper er niet bij kon en wederom de bal mooi onder de deklat door tegen de touwen plofte.  Het echte fenijn zat hem in de staart….. Guus maakte de 2-4. DVSA scoorde nog tegen en wederom klonk er gejuich van de supporters. Ditmaal niet omdat VVZ’49 scoorde, maar omdat “Live Score” aangaf dat APWC in hun wedstrijd tegen de Posthoorn op voorsprong was gekomen. Niek maakte de feestvreugde nog groter door de 3-5 binnen te werken, waarna de scheidsrechter de wedstrijd in Amerongen tot een einde blies. De spelers kwamen bij elkaar en het was nu wachten op het einde van APWC - de Posthoorn. Via een Babylonische app constructie (een collega van de vader van de scheidsrechter ter plaatse) kregen wij het verlossende eindsignaal binnen uit Amersfoort. De Posthoorn had verloren……..VVZ’49 IS KAMPIOEN!!!

    Wat er daarna gebeurde is niet te beschrijven, daar moet je gewoon bij geweest zijn.Een schaal, champagne, petten,groene rook, vuurwerk, dansen,springen,zingen…….het bleef lang onrustig in Amerongen EN in Soest.

    Tot slot wil ik grote dank uitbrengen aan een geweldig gastheer van deze dag, DVSA. Het liefst wordt je thuis kampioen, maar als je dan toch in een uitwedstrijd kampioen moet worden, dan maar al te graag bij deze sympathieke mensen in Amerongen. Dank voor alle mooie “zorgen”.

    VVZ’49:

    Daan van der Vliet, Danny Meerding (’45 Guus Parinussa) , Thijmen Volmer, Yordi Verheijen, Tim Schilder (’45 Tristan Schaap) , Niek Steman, Floris de Boer, Jip van Schadewijk, Sven van de Munt (’82 Peter van Hooft) , Tahsin Teker (’82 Jurgen Voskuil) , Rick Burgman (’65 Safa Agyazi)

    Foto's van Silvia : klik HIER