• Afgelopen weekend geen wedstrijd voor VVZ’49 1, dus geen animerend verslag van het vlaggenschip in de Eemsider. Maar de bal rolt altijd ergens, en dit keer verplaatsten de ogen zich naar de wederhelft van de selectie, het 2e elftal. Zij mochten aantreden tegen De Merino’s, de koploper uit Veenendaal.

    In aanloop naar de wedstrijd kwam er al een bericht vanuit de thuisclub. De parkeerplaats op Sportpark De Groene Velden was beperkt beschikbaar door werkzaamheden rondom de hoogspanningsmast. Het advies: houd rekening met extra reistijd. Zogezegd, zo gedaan. Met een aanvangstijd van 09.15 uur betekende dit een vroege start van de dag. Waar ons eigen sportpark normaal gesproken bruist van de jeugd, was het nu stil en verlaten. Zelfs de kantine bleef gesloten, waardoor de voorbespreking noodgedwongen in de kleedkamer plaatsvond. Even wennen, maar de boodschap was duidelijk: spelen tegen de koploper betekent een mooie kans om jezelf te meten. Steek energie in de wedstrijd, maak het ze lastig en dwing een echte wedstrijd af.

    Na een rit van zo’n 45 minuten werd het complex in Veenendaal bereikt. Ook daar was het opvallend rustig. Een vrijwel lege parkeerplaats betekende zeer ruim op tijd aanwezig en voedde de gedachte dat een half uurtje langer slapen tot de mogelijkheden had behoord. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel. Er was in ieder geval genoeg tijd om de op VVZ gemiste koffie en broodjes enigszins goed te maken.

    De wedstrijd stond onder leiding van de heer G. van de Berg, een scheidsrechter die we nog kenden van VRC uit, waar hij ons niet goedgezind was. Dit keer pakte dat anders uit. In de eerste helft liet hij het spel lopen en gaf hij ons meerdere malen het voordeel van de twijfel. We begonnen sterk en boden in de eerste tien minuten goed partij. Toch was het De Merino’s dat als eerste toesloeg. Uit een hoekschop kon er vrij worden ingekopt: 1-0. Een moment van onoplettendheid, ondanks de duidelijke afspraken vooraf.
    Zoals in de voorbespreking al werd aangegeven, was het zaak om het hoofd koel te houden. En dat gebeurde. VVZ bleef voetballen met overtuiging en lef. Mede dankzij enkele uitstekende reddingen van keeper Tiego – die opnieuw liet zien van grote waarde te zijn – bleef de schade beperkt. Met een 1-0 achterstand werd de rust bereikt.

    In de kleedkamer geen harde woorden. Het spel was goed, de organisatie stond, maar scherpte bleef nodig. Wat De Merino’s kon, kon VVZ immers ook. Met dezelfde elf namen werd de tweede helft begonnen.

    Gaandeweg kreeg VVZ steeds meer grip op de wedstrijd. De druk nam toe en de gelijkmaker hing in de lucht. De Merino’s zakte verder in en leek te wankelen. Tot de slotfase aanbrak.

    Tussen de 80e en 88e minuut kantelde de wedstrijd volledig. Tot drie keer toe werd een buitenspelsituatie – duidelijk aangegeven door grensrechter Jens (na een sterke eerste helft van Teun langs de lijn) – genegeerd door de scheidsrechter. Evenzoveel keer viel de bal binnen: 4-0. Een harde en frustrerende tik, die de verhoudingen op het veld geen recht deed.

    Toch bleef VVZ’49 knokken voor wat het waard was. In de slotfase werd Rick na een ogenschijnlijke kamikazeactie geraakt op het dijbeen, wat resulteerde in de 4-1. Een kleine beloning voor het vertoonde spel en de inzet.

    Na afloop werd de scheidsrechter netjes bedankt, maar niet zonder een kritische noot over het gebrek aan communicatie met de grensrechter van VVZ-zijde. Zijn verklaring was opmerkelijk: “De grensrechter heeft zich na rust niet opnieuw aan mij voorgesteld.” Daarmee leek de oorzaak van de discutabele beslissingen gevonden. Jens bedank.....;)

    Al met al een geflatteerde 4-1 nederlaag. Een wedstrijd waarin VVZ’49 2 zich goed heeft laten zien tegen de koploper, met veel inzet, verzorgd spel en een uitblinkende rol voor keeper Tiego. Iets waar de trainers met recht tevreden op kunnen terugkijken, ondanks de uitslag.