Al vanaf dag één van de competitie wisten wij dat wij de competitie zouden eindigen bij en tegen Sporting Almere. Thuis speelde wij een vermakelijke, maar ook moeizame wedstrijd tegen de ploeg uit de polder. Toen speelde zij in hun sterkste opstelling. Een gegeven wat bij dit team nog wel eens wil wisselen.
Vandaag liet trainer Muslu Nalbantoglu de op scherp staande Danny Meerding en Yordi Verheijen logischerwijs “thuis”. Ook Niek Steman en Tahsin Teker stonden op scherp. Zij kregen de opdracht “verstandig” te voetballen.Dit lukte prima, sterker nog, zij waren misschien wel de “beste” aan VVZ-kant vandaag.
Het werd een troosteloze en schaamteloze vertoning vandaag. Troosteloos omdat je als kampioen op een andere locatie de competitie wil afsluiten dan (met alle respect) het Fanny Blankers Koen Sportpark. En daar kan Fanny Blankers Koen zelf in het geheel niks aan doen. Een ontvangst was er niet. De sleutel van de kleedkamer kregen wij van de jonge dame die ook de tosti’s en gehaktballen verkocht. Het veld was er een van PVC, gelegen achter in de hoek van het complex. Niet eens zo oud kunstgras, maar wel eentje waarop je met wat hulp van ChatGPT de film “Bambi on ice” in één take kan opnemen.
Eigenlijk was er niet veel aan de hand. De 0-1 (Niek Steman) voorsprong was een logisch gevolg van het veldoverwicht wat wij hadden. De 1-1 was pure slapstick, waar de eerste tekenen van de ontbrekende 100% focus zich al liet doorschemeren. Toch gingen wij met een royale 1-3 (Thijmen Volmer en Tahsin Teker) voorsprong rusten. Met vlagen hadden wij het moeilijk met vooral de snelheid van de voorwaartsen van Almere, maar aan de 1-3 voorsprong viel niets af te dingen.
“Slecht uit de kleedkamer”
Slecht uit de kleedkamer is nog zacht uitgedrukt. We kwamen uit de kleedkamer, maar aanwezig waren we allerminst. Almere kwam terug tot 2-3 en 3-3 en even later zelfs op een 4-3 voorsprong. Het ene tegen doelpunt deed nog meer pijn aan de ogen als het andere.Ballen werden met veel risico klakkeloos voorlangs gegeven en wij lieten elk balverlies maar klakkeloos over ons heen komen. Via een penalty (Floris de Boer) kwamen wij nog op 4-4 en als je dan denkt dat dit de eindstand wordt, krijg je alsnog weer een teleurstelling te slikken. Ver in blessuretijd viel ook nog de 5-4.
De staf kon het niet verkroppen en was hevig teleurgesteld. “De instelling was vandaag niet goed. De focus was er niet”, aldus Muslu Nalbantoglu. “Het team heeft vooral hun doelman en zijn mooie cijfers laten vallen. Er waren te veel dikke onvoldoendes”.
In een uitgestorven kantine kregen wij onze borg weer terug voor de kleedkamer sleutel. Alleen een handje VVZ-ers zorgde nog voor wat leven in deze ruimte. Wij trokken de deur van Sporting Almere achter ons dicht, met het besef dat we met deze deur ook deze succesvolle competitie in het slot gooide. Eénentwintig wedstrijden hebben wij genoten van deze groep, vandaag kostte dit wat meer moeite. Jammer, maar als wij over enkele dagen weer met de poetsdoek gaan wrijven, krijgen wij wel weer de glans op dit mooie seizoen.
VVZ’49
Daan van der Vliet, Tim Schilder, Thijmen Volmer, Jurgen Voskuil (’75 Thijs Hanraads) , Dylan Nava Marquez, Peter van Hooft, Floris de Boer, Niek Steman, Sven van de Munt, Tahsin Teker (’59 Dimitrie Adamson), Safa Agyazi (’75 Chris Rademaker)