Alle ingrediënten voor een succesvolle zaterdagmiddag lagen klaar. Zelfvertrouwen getankt na de zege van vorige week, een tegenstander die we eerder hadden verslagen, een vriendelijke middagaftrap voor de uitslaapliefhebbers en volgens de weersvoorspelling zelfs een lentezonnetje.
Kortom: alles in huis voor een heerlijke voetbalsoep. Alleen… iemand was vergeten een kok te regelen.
Dat de zon zich de hele dag niet liet zien bleek achteraf een voorbode. Zelfs de kok van de Muppets had waarschijnlijk nog een smakelijker gerecht op tafel gezet dan wat VVZ zaterdag in Voordorp serveerde. Volgens de clubstatistieken was dit pas de 19-3e keer dat een wedstrijd zo weinig smaak had.
Gezapigheid, loomheid en lichte weekendmodus stonden blijkbaar ook op het boodschappenlijstje. Hercules was een half jaar later niet ineens wereldtop, maar wel een stuk wakkerder. In het eerste kwartier werd hun spits vier keer met een steekbal weggestuurd. Keeper Chris redde twee keer heldhaftig, maar bij de andere twee pogingen moest ook hij erkennen dat hij geen octopus was: 2-0.
Van onwil was geen sprake, maar het bleef ploeteren, harken en af en toe een potje pingpongvoetbal. De zon was er niet, maar het spel deed zó pijn aan de ogen dat een zonnebril eigenlijk toch welkom was. Coach Martijn keek ondertussen steeds verlangender naar zijn horloge, alsof hij hoopte dat de rust vervroegd kon worden ingepland.
Ook de rustspeech zorgde helaas niet voor een heropleving van de VVZ-vlam. Eén moment had de wedstrijd nog een onverwachte wending kunnen geven. Hercules maakte de 3-0, de bal lag alweer op de middenstip… maar Corné bleek diplomatieke ambities te hebben. Met een betoog waar menig VN-onderhandelaar jaloers op zou zijn, praatte hij de scheidsrechter zover om dat de treffer alsnog werd afgekeurd.
Een klein wonder. Het gaf VVZ zelfs een korte opleving. Appie kwam met een kopbal akelig dichtbij de aansluitingstreffer en Jens kwam letterlijk een teen tekort om binnen te tikken. Maar zoals zo vaak in voetbal geldt: als jij hem niet maakt, doet de tegenstander het wel. Na slordig balverlies counterde Hercules naar 3-0. De wedstrijd bloedde langzaam dood, al bloedde de knie van Mats na een enthousiaste schuiver over het kunstgras nog net iets harder. In de slotseconde viel zelfs nog de 4-0.
Na het bevrijdende eindsignaal kon iedereen snel Voordorp verlaten. Anderhalf uur voetbal waarin VVZ eigenlijk geen moment écht in de wedstrijd zat — een middag die vermoedelijk in de clubarchieven wordt opgeslagen onder het hoofdstuk “19-3 dingen die we volgende week beter doen.” Hopelijk bakt VVZ er volgende week een stuk meer van, wanneer in eigen huis Montfoort op het menu staat.