Na een uitstapje, dat 7 jaar duurde bij sv Eemnes, wisselt er wederom een oude bekende VVZer zijn trainingspak weer in voor de club waar hij al sinds 1981 actief was.
Met ingang van het nieuwe seizoen is Wim van der Craats weer trainer/coach aan de Eemweg, de plek waar hij op steenworpafstand woont. De voornaamste taak zal worden om de talenten van de JO19-1 te gaan trainen en coachen, maar daarnaast gaat hij ook zijn kennis en ervaring inzetten bij het begeleiden van jeugdtrainers op o.a. de woensdagmiddagen.
Voorzitter Antonio sprak Wim en legde zijn motivatie voor “zijn terugkeer op het oude nest”, zoals hij dat noemt, vast.
Wat is de belangrijkste reden dat je weer voor VVZ’49 kiest?
Volgens Wim zijn dat er meerdere; “Belangrijkste is dat ik “een idee” zie. Ik wil altijd graag werken vanuit een beeld, waar een club voor staat, noem het een ambitie. Vorig jaar maart werd ik door Jan van der Meij jr. gepolst, om jeugdvoorzitter te worden, dat is niet zo mijn ding. Ik sta graag op het veld om de eenvoudige reden, dat ik het spelletje leuk vind. Wat ik overgehouden heb uit dat gesprek is “drive en enthousiasme”, dat zijn pijlers op basis waarvan ik ook graag werk.”
Vorig jaar oktober ontstond er een hernieuwd contact, nu ook met jou, Antonio, erbij en wederom Jan, opnieuw was Wim onder de indruk van “het verhaal”, dat wij met z’n allen bij VVZ aan het neerzetten waren. In de loop van de daarop volgende maanden bleef er contact en kwam er ook meer concreetheid over wat Wim zou kunnen betekenen voor de club. Dat heeft nu geresulteerd in zijn terugkeer bij zijn oude club!
Wim is een oude bekende voor velen, maar hij stelt zichzelf natuurlijk nog even voor;
“Ik ben Wim van der Craats (VAN DER is wel belangrijk, want dat heb ik mijn vader, die ook fanatieke VVZ vrijwilliger was, beloofd om altijd te blijven benadrukken) inmiddels ben ik 66, maar nog heerlijk fit, alweer 42 jaar getrouwd met Corrie, die kent bijna iedereen binnen de club en vader van Jari, oud speler en nu actief bij de Engetrappers. Ik heb 46 jaar bij de belastingdienst gewerkt en sinds een paar jaar met pensioen. Sindsdien is mijn hoofdjob: trainer en coach zijn. Als trainer ben ik in 1981 begonnen. Samen met Leo Brunt sr. heb ik het eerste vrouwenteam van VVZ getraind, daar speelde ook Corrie in (weet je gelijk hoe VVZ-huwelijken kunnen ontstaan) van daaruit heb ik van alles getraind en gecoacht. Toen Jari ging voetballen werd ik bijna automatisch zijn trainer en dat heeft geduurd tot 2019.”
Toen werd het dus tijd om eens in een andere keuken te gaan kijken. Hoe ben je bij Eemnes terecht gekomen?
“Via een collega ben ik bij de JO19 van Eemnes uitgekomen. Bij deze club heb ik mijn VC-3 (UEFA-B) en Hoofd Opleidingen-B mogen behalen, daar ben ik ze erg dankbaar voor. De laatste 3,5 jaar ben ik trainer/coach van de vrouwenselectie van Eemnes geweest. Geweldige groep enthousiaste getalenteerde meiden. Wat heeft dat vrouwenvoetbal zich fantastisch ontwikkeld de afgelopen jaren en jammer, dat VVZ geen vrouwen- en meidentak heeft, dat brengt echt een hele leuke dynamiek binnen je club. We speelden afgelopen zaterdag 2 mei de halve finale van de KNVB-beker in Alkmaar. Helaas werd die wedstrijd met 1 - 0 verloren van Kolping Boys”
Dan hebben we nog een paar vragen voor jou mbt je trainerschap; Wat is voor jou een belangrijk onderdeel bij het trainen van een team?
“Het begint bij het vaststellen van de ambitie en het werken als team en dan bedoel ik iedereen, die bij het team betrokken is, spelers, assistent trainer, leider, grensrechter enz. Als trainer, eigenlijk is coach het betere woord, manage je dit proces. De ambitie kan uit de club komen, maar ook uit de spelers. Wat willen we met elkaar bereiken en welke ideeën horen daarbij, wat heb je ervoor over, hoe kan ik je helpen. Natuurlijk heb ik zelf ook ideeën en ben nog altijd bloedfanatiek. Inmiddels heb ik wel geleerd, dat het niet zo moet zijn, dat als ik om kijk, ik niemand meer zie, omdat ik te hard ga. Als trainer ben je dus kort gezegd “manager van een ambitie”. Ik organiseer daarbij graag mijn eigen tegenspraak, door met mensen te werken, die ergens iets van vinden en het vooral met mij oneens durven te zijn. Vertrouwen hebben in en eerlijk zijn naar elkaar zijn voor mij kernwaarden, dan kan iedereen zich veilig “kwetsbaar” opstellen en komen we samen sneller verder.
Verder is bij jonge spelers, die net voor de overstap naar de senioren staan, naast het voetballende aspect, ook het luisteren naar hun motivatie (waarom voetbal je ?) erg belangrijk. Ik geef daarbij graag, binnen afgesproken kaders, een maximum aan eigen verantwoordelijkheid en van spelers met eigen inbreng en kijk op het spel, word ik erg blij.”
Wat is voor jou de uitdaging van het trainer zijn?
“Natuurlijk wil je winnen met je team, want dat is nu eenmaal de spelbedoeling van het voetballen, maar diep in mijn hart ben ik meer een opleider. Mijn motto is altijd geweest: “iedere speelster of speler op haar of zijn niveau met plezier beter leren voetballen”. Als jongens of meiden vanuit een training beter gaan spelen en als gevolg daarvan het ook met nog meer plezier doen, heb ik een goed gevoel en geeft dat energie.”
Hoe denk je voetbalinhoudelijk en hoe zien je trainingen eruit?
“Mijn ervaring is, dat voetbal zich veel minder laat sturen, als dat we zouden willen. We proberen dat vervolgens wel en dreigen daarmee alle creativiteit en zelf oplossend vermogen van spelers om zeep te helpen. Een spelsysteem is voor mij een middel, maar geen doel. Natuurlijk heb je een idee over wat je mooi en attractief vindt en nu wil ineens iedereen weer als NEC spelen, maar is dat haalbaar voor je spelers ? Welke kwaliteiten heb je in je team ? Ik vind het belangrijker, dat spelers een wedstrijd leren “lezen” en snappen wat er op een bepaald moment van hen wordt gevraagd en daarnaar handelen. Het “zien-denken-doen” wil ik ze graag bijbrengenevenals het zo optimaal mogelijk communiceren . Je ziet iets, je bedenkt iets en voert dat uit, dat kan zijn met of zonder bal. Hoe sneller en explosiever je dat individueel en als team kunt en elkaar begrijpt, hoe meer kans op succes. Wat mij erg aanspreekt is het trainen op basis van zogenoemde spelprincipes, vaste uitgangspunten, die in heel veel situaties kunnen worden toegepast. Een training moet ook gewoon leuk zijn. Hoe meer plezier, hoe hoger de leeropbrengst. Van mij hoef je geen “blauwe paaltjes in de duinen” o.i.d. te verwachten, ik zeg altijd “we zitten niet op atletiek, maar op voetbal”. Voetbalconditie opbouwen kun je ook prima met een bal. In een explosieve training 150-200 balcontacten terugzien in allerlei positie- en partijspelen, is veel meer mijn ding. Tot slot werk ik erg graag met video-analyses, daar was Eemnes, als het gaat om voorzieningen, koploper in en heeft heel veel “ja, maar….discussies” geslecht, beelden liegen namelijk niet.”
Tot slot, wat is je doel voor de komende VVZ-periode?
“Ik wil graag helpen om de ingeslagen weg te ondersteunen en voetballers op een leuke en plezierige wijze beter te maken. Als ik daar een bijdrage aan mag leveren dan ben ik tevreden en natuurlijk het op het oude nest weer goed naar mijn zin hebben, maar dat komt zeker goed.”
Namens het bestuur en de jeugdcommissie wil ik jou danken Wim voor dit interview en wij zijn enorm verheugd dat jij aankomend seizoen weer terug komt op het oude nest aan de Eemweg. Wij zullen je aan het einde van dit seizoen vast steeds vaker gaan zien! Alvast heel veel plezier en succes!