Wim Hospes nog altijd actief voor VVZ’49

‘Vrijwilligerswerk om iets terug te doen voor de club die mij veel gegeven heeft’

In een voetbalvereniging zijn altijd van die mensen actief die vooral achter de schermen actief zijn. Mensen die spotlights graag op een ander zien, omdat ze zelf liever in de schaduw werken. Wim Hospes is zo’n type. De geboren Zaandammer en getogen Soester, tegenwoordig woonachtig in Hoevelaken werd in 1962 lid van VVZ. Hij speelde in het eerste, was jarenlang bestuurslid en kijkt terug op veel jaren voetbalplezier. We zochten hem op, natuurlijk in het clubhuis van VVZ, zomaar midden op een doordeweekse dag. Dat kan, want Wim heeft de sleutels.

,,Mijn ouders waren volbloed Friezen, maar vanwege het werk van mijn vader gingen mijn ouders in Zaandam wonen waar ik in 1952 ter wereld kwam. In 1961 zijn wij in Soest komen wonen toen het bedrijf Lindner, waar mijn vader werkte, zich in Soest vestigde.  We woonden op de Julianalaan, schuin tegenover de kerk. Een mooie buurt, spelen op de Lazarusberg, ijs halen bij Regnery, het was allemaal in de buurt.

Wim maakte zijn eerste voetbalstapjes bij VVZ’49. ,,Ik zat op de Da Costaschool en was bevriend met Rob Duit. Zijn vader Herman was, met een aantal anderen, druk bezig om een jeugdafdeling bij VVZ op te richten. Toen Rob en ik 10 jaar oud waren hoorden wij bij de eerste jeugdleden van de club. Wij speelden met jongens als Rob van de Veen (zijn vroeg overleden vader was politieagent en penningmeester van VVZ), Piet Floor (de bekende makelaar, zoon van de melkboer) en Henk van Arkel.”

Zomeravondvoetbal
In die eerste jaren na de oprichting in 1949 speelde VVZ alleen zomeravondvoetbal. Wim: ,,Pas vanaf 1961 werd er bij VVZ competitievoetbal gespeeld. Ik heb nog elf jaar aan de Ferdinand Huycklaan gespeeld. We hadden twee douches in een heel klein hokje. De Kruijff had een snoepwinkeltje.”

Bij de eerste voetbalschermutselingen van Wim Hospes was nog niet te zien dat hij jaren later een vaste keuze in het eerste elftal zou zijn. Hij vertelt: ,,Ik ben begonnen als keeper en werd getraind door Wim de Ruiter, de voorzitter van VVZ. Aardige man, maar hij kon mij niet veel leren. Het werd geen succes, ik heb het keepen vijf jaar volgehouden. In de junioren ben ik ermee gestopt en werd ik rechtsback, dat is de gemakkelijkste plek die er is. Ik was snel. Verder moest ik het hebben van mijn instelling en inzet.”

Debuut tussen de boeren
In het seizoen 1971/1972 maakte Wim zijn debuut voor het eerste elftal van zijn club. ,,Ik was 19 en Henk Hofstee was de trainer. Ik heb dat seizoen eerst een half jaar op de bank gezeten. Jan van de Vlekkert was de vaste rechtsback, die speelde ik er niet zomaar uit. Die wedstrijd staat mij nog goed bij, met letterlijk heel veel boeren langs de lijn. Dat was best intimiderend. Door mijn snelheid kon ik als rechtsback goed aanvallen, een beetje in de stijl van Wim Suurbier. Dan haalde ik de achterlijn, maar de helft van mijn voorzetten kwam niet aan. Maar als die ballen wel voor de pot kwamen was het meteen gevaarlijk”.

Het hoogtepunt in zijn tijd in het eerste elftal beleefde Wim in 1975. ,,Het was de laatste beslissende wedstrijd tegen Chefana uit Naarden. We speelden 1-1 en daardoor promoveerden we naar de vierde klasse KNVB. Ik scoorde in die wedstrijd de 0-1 (zie onderstaand krantenbericht). Het gelijkspel was voldoende voor promotie. Het jaar daarna stonden we samen met VVOP bovenaan. Wij verloren de beslissingswedstrijd in Spakenburg met 3-0. Het daarop volgende jaar opnieuw een beslissingswedstrijd in Spakenburg, nu tegen Valleivogels met 1-0 verlies. Ontzettend jammer, want we hadden een heel goed team. Jan Hoveling was geen geweldige trainer, maar het klikte enorm goed in die groep met mannen als Mart van Asch, Aart Smink, Siem Opmeer, Ton Schaap en de gebroeders Brouwer. Met onder meer de familie Stigter achter de bar en met de selectie drie rijen dik voor de bar was het altijd feest en volle bak. Fantastische jaren waren het !”

Aanvoerder
Wim voetbalde elf jaar in het eerste en was de laatste zes jaar aanvoerder. ,,Ik was inmiddels 31 en speelde in een team waar het niet altijd goed klikte. Ik stopte met selectievoetbal en werd leider van een recreatieteam om daarna twee jaar diezelfde functie bij het tweede te doen. Vervolgens heb ik nog twee jaar, tot mijn 37^ste in het tweede team gespeeld. Uiteindelijk ben ik naar het veteranenteam van Ben Burgman gegaan. Dit seizoen ben ik gestopt met competitievoetbal”.

Vrijwilliger
Wim werd vrijwilliger bij de club. ,,Vrijwilligerswerk ben ik gaan doen als een morele verplichting om iets terug te doen voor de club die mij veel gegeven heeft. Ik ging een jeugdteam trainen, maar daar haalde ik geen voldoening uit. Een leuke groep hoor, maar ik wilde toch liever de bestuurderskant opgaan. Ik kwam halverwege de jaren tachtig in het bestuur, daar ben ik twee jaar secretaris geweest en vier jaar penningmeester. Als financieel medewerker van het Ziekenfonds had ik diverse opleidingen gedaan. Ik wist wel wat van cijfertjes. Toen ik in de financiële huishouding van VVZ dook merkte ik dat we een grote schuld hadden. Ik heb toen de boekhouding anders opgezet, met verantwoording voor in- en verkoop, samen met Dick van de Bovenkamp en Arie van de Craats de boel vlotgetrokken. Binnen twee jaar waren we weer redelijk gezond.”

In 1990 stopte Wim als penningmeester. ,,Ik ging een studie volgen en heb daarna weer diverse zaken bij de club opgepakt. Ik zat in de beleidstechnische commissie die onder meer diverse voetbalzaken ondersteunde en richtlijnen opstelde. Dat resulteerde eind jaren negentig tot een beleidsplan met zwaar accent op jeugd. Vanuit die commissie kwam ik opnieuw in het bestuur als bestuurslid voetbalzaken. Dat heb ik zeven jaar gedaan en daarna ben ik naar het jeugdbestuur gegaan in ongeveer dezelfde functie. Vanaf begin jaren 2000 doe ik het materiaalbeheer, denk aan pylonen, ballen, hesjes. Dat doe ik nog steeds.”

Hoevelaken
Zo is Wim Hospes zestig jaar actief voor VVZ’49. Erelid is hij vanaf 2006. De club zit nog altijd in zijn hart. Ook zijn verhuizing van Soest naar Hoevelaken in 1998 heeft de liefde voor zijn groen-witte club niet bekoeld. ,,Ik was jarenlang vrijgezel. Had best een vol leven met werk, studie en VVZ. Ik ontmoette Magda bij het ziekenfonds. We hebben een tijdje gelat, maar na een paar jaar ben ik toch bij haar in Hoevelaken ingetrokken. Ik woon daar met veel plezier, maar pak nog steeds graag de auto om naar de Eemweg te gaan.”

Beschaafde club
VVZ is een beschaafde club vindt Wim. ,,Ik ben natuurlijk niet objectief, ik ken tenslotte maar één club van binnenuit. Maar dat iedereen met iedereen omgaat vind ik het prettige van VVZ. Ook het respect naar tegenstander en scheidsrechter moeten we blijven koesteren. We staan bekend als beschaafd en netjes en daar ben ik wel trots op.”

De echte clubman heeft dubbele gevoelens over de toekomst van VVZ. ,,We hebben een gezonde en goede vereniging, maar de groei is er wel uit. We zijn aan het wachten op een woonwijk hier tegen het spoor aan, dat zou een flinke boost voor de club zijn. VVZ heeft nu 25 jeugdteams, dat zijn er jarenlang rond de 32 geweest. Daarnaast nog spelers tot 6 jaar (Champions League en Kabouters), maar dat zijn er dit seizoen heel weinig. Als je kijkt naar het eerste, dan is het roer hier omgegaan. Door een aantal degradaties zitten we bijna in de kelder. Met al die eigen mensen in het eerste elftal hebben we een piepjong vlaggenschip. VVZ is te klein om een goed eerste elftal met alleen eigen mensen te realiseren. Daar heb ik wel wat zorgen over. Al hebben we met de O16-1 wel een talentvolle groep. Maar voor dit seizoen kunnen we ons verheugen op een enthousiaste groep en een goede staf met veel VVZ-mensen.”

Beste VVZ-voetballer ooit
Aan het einde van ons gesprek wil Wim nog wel wat kwijt. ,,Ik heb met veel goede spelers mogen voetballen. Daarbij heb ik de eer gehad om samen te mogen spelen met de in mijn ogen beste voetballer die VVZ ooit gehad heeft. Jos Brouwer was een complete voetballer. Een geweldige instelling, heel goed inzicht, fantastische trap en sterk in de lucht. Maar ook als mens een topgozer en jarenlang vrijwilliger geweest. Voor mij een voorbeeld !”