• De JO15-3 speelde vandaag tegen Eemnes JO15-2, als ongeslagen koploper, de zevende van elf speelrondes. Met een, op het eerste gezicht, riante voorsprong van vijf punten op de nummer twee. Omdat onderschatting in de voetbalwereld misschien wel de gevaarlijkste tegenstander is, werd de bespreking in de kleedkamer aan dit onderwerp besteed. Een deel van de spelers kreeg hier helaas niets van mee want zij hadden het te druk met het bespreken van het fenomeen ‘scheidsrechters-in-Eemnes’. Ooit kreeg keeper Huub hier namelijk een rode kaart en dus deugden de scheidsrechters bij Eemnes állemaal niet. Gevolg: voor we het veld op gingen stonden we eigenlijk al met 1-0 achter door alle negatieve gedachten. Want zoals één zwaluw geen zomer maakt, maakt één scheidsrechter natuurlijk geen thuisfluitcultuur. Dat bleek: de jongeman die de wedstrijd leidde was een officiële KNVB-scheidsrechter die meer dan voortreffelijk floot. Maar als je het veld ingaat met de negatieve gedachte dat geen enkele scheids in Eemnes deugt, dan wordt dat een self fulfilling prophecy. Daarover later meer.

    Enfin, ondanks het gebrek aan de juiste instelling was VVZ ’49 de eerste vijf á tien minuten toch de sterkere ploeg. Er kwam zelfs al snel een opgelegde kans om de score te openen. Het was echter even wennen aan de lichte bal dus ging deze snoeihard naast. Voor Eemnes was dit het moment om een tandje bij te schakelen. Werkelijk om iedere bal werd nu gestreden door de thuisploeg. De strijd was stevig maar zeker niet onsportief. En als Eemnes de bal veroverd had, werd er verzorgd en snel overgespeeld. En wat deed de JO15-3 van VVZ ’49? Het stond erbij en keek ernaar! Niet gek dus dat er binnen no time 2-0 op het scorebord stond. De VVZ-coaches voerden razendsnel een paar tactische wissels door en spoorden de mannen aan om het tempo en de alertheid op te voeren. Het leidde tot twee wonderschone doelpunten – één heel fraai met het linkerbeen en de ander snoeihard via de onderkant van de lat na een schitterende rush. Daarmee werd de stand weer gelijk getrokken.

    De thuisclub kreeg dus een mentale dreun te incasseren en het was aan VVZ ‘49 om vervolgens de spreekwoordelijke knock-out uit te delen. Maar in teveel koppies zat totaal niet de instelling om kampioen te worden. Teveel spelers verzaakten bij het druk zetten op de bal waardoor Eemnes steeds eenvoudig wist te ontsnappen aan de VVZ-spelers die wél scherp waren. Als de JO15-3 de bal wel wist te veroveren, werd deze vaak door slordig en ongeconcentreerd spel zo weer ingeleverd. Het middenveld liet enorme ruimtes vallen waar de kleine, maar razendsnelle, mid-mid van Eemnes genadeloos gebruik van maakte. Onnodig balverlies op het middenveld bleek fataal: 3-2. Bij deze stand klonk het rustsignaal. Maar rustig werd het niet in de dug-out want de coaches trakteerden op een donderpreek en sommige spelers waren weer (te) druk met het bespreken van de scheidsrechters in Eemnes…

    Zelfs de meest begaafde psycholoog of haptonoom had vandaag geen positieve gedachte in die bepaalde puberbreinen kunnen krijgen. En dus speelde een deel van het team niet tegen Eemnes maar tegen zichzelf. Het gemekker op de scheids leidde zelfs tot een gele kaart. “Zie je nu wel”, klonk het. Maar de scheids trof geen enkele blaam, hij had eerder al duidelijk gewaarschuwd en kon nu niet veel anders dan de daad bij het woord voegen. De JO15-3 deed zichzelf daarmee ernstig tekort want het moest tien minuten lang met een man minder op jacht naar de gelijkmaker. Er waren overigens een paar spelers wél bereid met hart en ziel te vechten voor één of meer punten. Deze sleepten hun team gelukkig door deze lastige periode. Aan beide kanten ontstonden nog wat kansjes. Een goal van Eemnes werd (ook terecht) afgekeurd wegens buitenspel. Verder werden de netten tussen de palen niet gevonden in de tweede helft. En dus kwam aan de prachtige serie van zes ongeslagen wedstrijden vandaag een einde. Eemnes was de terechte winnaar zowel qua spel als qua mentaliteit. Hun team was het veld opgekomen met de instelling de koploper van de mat te spelen. En zo geschiedde.

    De JO15-3 staat nog steeds aan kop, nu met een marge van 2 punten. Een bekende voetbalwet luidt dat je het dan nog steeds in eigen hand hebt. Maar dan zal de knop wel om moeten. Voetballen kunnen de mannen! Om kampioen te worden moeten ze echter élke wedstrijd het veld ingaan met de instelling te winnen. En er doodziek van zijn wanneer dat niet gebeurt! Vandaag zag ik vooral drie doodzieke coaches.

    De JO15-3 krijgt nog drie hooggeplaatste tegenstanders en één team dat wat lager op de ranglijst staat. Alle vier de wedstrijden worden finales. Maar als iedereen er vol voor gaat is dit team onverslaanbaar en kan de platte kar besteld worden. Ik geloof er nog steeds in… jullie ook?!