WAT EEN SEIZOEN !!

Zoals Theo Reitsma in '88 verwoorde, paste deze woorden dit seizoen ook prima bij de selectie van Muslu Nalbantoglu : HET IS EEN MOOI STEL HOOR!!

Het kampioenschap in de 5e klasse F  werd op overtuigende wijze binnen gehaald. Hoe...??, dat is hieronder te lezen.

Wederom moesten wij weer in de 5^e klasse beginnen. In de finale van de na-competitie speelde wij tegen een fantastisch Zuid-Oost United zelf ook een bere-pot. Jip had de 4^e klasse op zijn schoen tien minuten voor het einde, maar de goal viel 5 minuten later van dichtbij achter Daan. Teleurstelling….doorpakken en klaar maken voor het volgende seizoen.

Er werd gevreesd voor de 5^e klasse met de Amersfoortse ploegen. APWC had heel stevig ingekocht. VOP was gebrand op eerherstel na de schorsing van de KNVB en de Posthoorn wilde hun degradatie direct ongedaan maken. De vrees was zelfs zo groot dat bij de KNVB het verzoek werd neergelegd om VVZ’49 in te delen in de Utrechtse of zelfs Amsterdamse poule. De KNVB ging hierin niet mee…..we moesten het er mee doen en dat deden wij ook.

Een tweetal spelers kwamen VVZ’49 versterken dit seizoen. Tahsin Teker en Safa Agyani kwamen richting VVZ’49, maar vooral richting “vriend” Muslu Nalbantoglu. Tahsin bleek echt een “missing link” binnen onze selectie. Safa heeft tot afgrijzen van zichzelf, door blessures nog niet veel kunnen laten zien dit seizoen.

De Beker

De beker draaide op een teleurstelling uit. Al rond de eerste ronde werd het bekend dat Overvecht/de Dreef zich had teruggetrokken, zodat er nog maar drie teams streden om het bovenste plekje.

4^e Klasser VVJ was onze eerste opponent. We hielden lang vol, kwamen zelfs op 0-1….., maar toen een kwartier voor tijd de 1-1 viel en vlak daarna de 2-1, was de pijp leeg. Het werd ook nog 3-1.

Omdat VVJ een week later ook van DOSC won, was de wedstrijd VVZ’49-DOSC “om des keizers baard”. Het werd een troosteloze 1-1.

De voorbereiding zat erop. We moesten nu klaar zijn voor de competitie. Wederom was de aftrap, net als twee jaar eerder, bij en tegen de Posthoorn. Waar een gelijkspel op zijn plaats zou zijn geweest, wist de Posthoorn met 4-3 aan het langste eind te trekken. We beleefden dus een valse start.

VVZ’49 pakte de eerste punten in hun 1^e thuiswedstrijd tegen Amsvorde. Het werd een moeizame maar verdiende 2-1 winst.Net als in de eerste wedstrijd pakte wij teveel gele kaarten.

Tegen het Eemboys van oud-trainer Alemdar Kurt werden wij geholpen door de manschappen van Eemboys. Na 90 minuten en drie veldverwijzingen bij Eemboys stond er 5-0 op het scorebord. Echt florissant was het nog niet, maar de ruime winst schepte vertrouwen.

De wedstrijd tegen Eemboys had ons vertrouwen gegeven. VOP was de volgende opponent en ging eraf met een ruime nederlaag, al ging het minder makkelijk als de eindstand deed vermoeden.

Het spel van VVZ’49 werd steeds beter en dwingender. Oranje Wit ondervond dat aan levender lijve. Met een ruime overwinning in de tas werd de terugreis richting Soest aanvaard.

Ondertussen hadden wij na deze 5^e wedstrijd de koppositie ingenomen. VVZ’49 was “on fire” en zou tegen Cobu Boys zijn beste wedstrijd van het seizoen spelen. De teller stopte pas bij een half dozijn.

APWC uit was een beladen wedstrijd. Twee spelers en twee stafleden met een verleden bij de paars witte Amersfoorters maakt de inzet aan beide zijdes wat groter. Een ijzersterke eerste helft legde de basis voor een 1-3 overwinning.

De machine bleef doordraaien en ook DVSA moest eraan geloven. Geheel kansloos werden zij naar huis gestuurd. De VVZ teller stopte bij 5-0.De voorsprong op de Posthoorn was ondertussen 3 punten.

De volgende wedstrijd betekende een bezoekje aan de nummer drie op dat moment, SVMM. Ook tegen de sympathieke Maarnezen liet VVZ’49 er geen twijfel over bestaan wie op dat moment de terechte koploper was.

Met Sporting Almere kwam er een ploeg op bezoek die tot veel in staat was, maar telkens in verschillende opstellingen moest spelen . Maar tegen de koploper waren zij compleet, speelde een goede wedstrijd, maar VVZ’49 trok wel aan het langste eind.

Tsja, en dan mag je weer naar SVP. Een blijvende angstgegner waar wij dit keer mee leken af te rekenen. Toch gaven wij een 0-2 voorsprong in de laatste 5 schemerige minuten nog weg. Met dit gelijke spel gingen wij de winterstop in. Met een voorsprong van 5 punten op SVMM en 6 op de Posthoorn waren wij de spreekwoordelijke winterkampioen.

De eerste wedstrijd na de winterstop zou gelijk een cruciale wedstrijd worden. In een onderling duel konden wij de Posthoorn op 9 punten zetten. Andersom kon de Posthoorn de achterstand terugbrengen tot drie punten. Dit laatste gebeurde niet. Waar VVZ’49 in de uitwedstrijd misschien iets te weinig kreeg, kregen zij vandaag misschien iets te veel. Met 3-1 trok VVZ’49 aan het langste eind.

Laagvlieger Amsvorde bleek op hun eigen veld een zware kluif te worden. Met een nipte 1-2 overwinning verlieten wij Amersfoort.

Met een bezoek van rode lantaarndrager Eemboys op de rol, bleken wij een makkelijke middag tegemoet te gaan. Een regelmatige overwinning was het resultaat

VOP is ook zo’n tegenstander waar wij het nooit makkelijk tegen hebben. Een 2-0 achterstand werd vlak voor rust nog terug gebracht tot 2-1. Vlak na de rust scoorde wij op slimme wijze de 2-2, maar verder kwamen wij niet. Het puntverlies konden wij ons wel permitteren. De voorsprong was inmiddels 9 (SVMM) en 10 (de Posthoorn) punten.

De wedstrijd tegen Oranje Wit stond op het punt van beginnen toen een werkelijk enorme hagelbui roet in het eten gooide. Op dinsdag stonden beide teams wederom klaar om te spelen en VVZ’49 maakte daar veruit het beste van.Enige smetje waren de drie tegendoelpunten….

Na de eerste wedstrijd verloren te hebben, bleef VVZ’49 15 wedstrijden ongeslagen. Cobu Boys bracht aan deze mooie reeks een einde. Het was de eerste (en enige) competitie wedstrijd waarin VVZ’49 niet scoorde

Van APWC hadden wij inderdaad veel “rancune” verwacht. VVZ’49 doorstond het APWC en versloeg de Amersfoorters.

Met 7punten voorsprong en nog 4 wedstrijden te spelen,en met de wetenschap dat de Posthoorn tegen APWZ speelde,  kon het dus vandaag al gebeuren. En het gebeurde ook. Halverwege stond een gespannen VVZ’49 nog wel met 2-0 achter, maar dat werd de tweede helft op karakter recht gezet. De Posthoorn verloor van APWC en VVZ’49 kon gaan feesten. DVSA was werkelijk een fantastisch gastheer. Het feest werd onvergetelijk.

Ook met de champagne nog in de benen, bleef VVZ’49 de overwinningen aan elkaar rijgen. SVMM werd verslagen en was ongewild doelwit voor wederom een mooie huldiging en kampioensfeest.

De thuiswedstrijd tegen SVP werd er eentje van eerherstel. De 2-2 wilde wij uitpoetsen en wij wilde laten zien dat wij niet voor niks de kampioen zijn.

In de allerlaatste wedstrijd was er geen focus meer. Een beschamende nederlaag was kampioen onwaardig. Verliezen kan altijd, maar niet zo.

Eindstand VVZ’49:

22 wedstrijden gespeeld

               17 gewonnen

               2 gelijk

               3 verloren

               Doelsaldo:78-29 (+49)

               7 punten voorsprong op de Posthoorn

               14 punten voorsprong op SVP

               15 punten voorsprong op SVMM

Topscorers:

               Floris de Boer 16

               Sven v.d.Munt  13

               Rick Burgman 12

Daan behaald samen met zijn verdediging 8 keer de “nul”

VVZ’49 behaalde dus, met nog 3 wedstrijden te gaan, het kampioenschap. Vooraf hadden wij nog frees voor deze competitie, maar het bleek dus een te nemen horde. Volgend seizoen presenteren wij ons dus eindelijk (met trots) weer een klasse hoger, in de 4^e klasse. De groep blijft compleet en wordt aangevuld met enkele talenten uit de succesvolle jeugdopleiding.

Dank gaat uit naar iedereen die dit seizoen zo succesvol heeft gemaakt. Van spelers en staf tot aan de supporters. Van sponsors tot die hard supporters. Van de TC achter de schermen, tot de complex beheerders en kantine vrijwilligers. Van iedereen die ik nog vergeten ben, tot iedereen die zich nog vergeten voelt. Het was in één woord FANTASTISCH!!

Wij gaan nu (bijna) genieten van een welverdiende vakantie. 1 Augustus pakken wij de draad weer op.