• Als liefhebber van de Duitse taal en zeker de Tiroler variant daarvan, is het mij door de jaren heen op gaan vallen, dat de woorden in het Duits altijd dichter bij de kern van het bedoelde komen, dan in het Nederlands.
    Of ze indringender worden uitgesproken, of Duitstaligen zuiniger op hun taal zijn, ik weet het niet.
    Bij mij komen ze in ieder geval dieper in mijn ziel binnen, zo ook de woorden Freundschaft und Leidenschaft. Woorden, die je vaak in logo’s van Duitstalige sportverenigingen tegenkomt. In het Nederlands hebben we het dan over vriendschap en passie. Juist deze twee woorden geven de beleving van de JO 17-2 weer, die tijdens het Hemelvaartweekeinde 4 dagen in de Oostenrijkse Alpen verbleef.

    15 spelers en 3 begeleiders namen op 30 mei op de parkeerplaats tegenover Paleis Soestdijk afscheid van familie, om vervolgens naar Schiphol gebracht te worden. Na de gebruikelijke formaliteiten bracht de "Royal Dutch" onze mannen en één vrouw binnen het uur naar de hoofdstad van Beieren, waar de zon zijn opwachting maakte en had besloten de 017 4 dagen niet meer los te laten.
    Vanuit München ging het in 2 busjes in de richting van Nauders op het drielandenpunt Zwitserland-Italië- Oostenrijk, aan de kant waar de vlag rood-wit-rood aangeeft, Oostenrijk dus.

    Veel tijd voor bijkomen was er niet. Om 18.00 uur moest in Naturns (Italië-Süd Tirol) aangetreden worden tegen de SSV Naturns, de 019 wel te verstaan. Dit team bereidde zich voor op de finale van het kampioenschap van deze Italiaanse provincie en VVZ mocht als oefenpartner fungeren. 

    De 017-2, zelf stijf en vermoeid van de lange reis, kreeg voetballes en in 10 minuten 4 doelpunten om de oren, maar wist zich vervolgens goed te herpakken. Na 45 minuten stond het 6-0, maar tegelijk zag je VVZ sterker worden. Direct na rust scoorde Pim tegen, om dat vervolgens een paar minuten later nog een keer te doen. De tweede helft eindigde in 3-2 für die Gastgeber, maar VVZ speelde de tweede helft mit Leidenschaft. Ontzettend aardige mensen, die ons warm hebben ontvangen: Freundschaft !

     

     

    Samen met SSV Naturns 019.

    De volgende dag op de mountainbike. 200 meter omhoog naar de grens met Italië, om daarna beloond te worden met een prachtig uitzicht op de Reschensee. De verjaardag van Jurgen, omgedoopt tot Jürgen, werd in Reschen met Apfelstrudel gevierd. Om het stuwmeer heen, langs het verzonken kerkje van Graun, waar al een compleet geschiedenisboek aan te wijden valt, over de stuwdam, om ten slotte na een paar steile en gemene klimmetjes weer bij de grens met Oostenrijk uit te komen. Het toetje van de tocht bracht de mannen van 1400 naar 2200 meter, waar de aanwezige sneeuw het verhaal van een lange winter vertelde.

    Voor het verzonken kerkje van Graun aan de Reschensee

    Voor de afdaling nog even poseren in de sneeuw

    De sliert met 18 Nederlanders zette zich vervolgens in beweging, om zich over het traject van de 8 kilometer lange Rodelbahn naar beneden te bewegen; een prachtige ervaring, waarbij de adrenaline productie overuren maakte: Leidenschaft ! Gelukkig bracht iedereen het er zonder kleerscheuren vanaf en kon de douche worden opgezocht.

    Vrijdagavond stond in het teken van mijn afscheid. Het werd een leuke avond daar in de I-bex in Nauders. Lekker eten en drinken, prima omgeving, om elkaar los te laten: Freundschaft und Leidenschaft !

    De volgende dag ’s ochtends een rustig onderling partijtje op het in mijn ogen meest fraai gelegen voetbalveld van Europa, dat van FC Nauders. De plaatselijke FC kon helaas niet tegen ons spelen, maar we mochten wel het schitterende veld een uur gebruiken. Een uur was ook wel genoeg op 1450 meter. Zuurstofschuld werd een dingetje voor de spelers, die met teveel Leidenschaft speelde.

     

    Op het voetbalveld van FC Nauders met 2 gastspelers

     

    ’s Middags naar Pfunds, zwemmen. De thermometers gaven inmiddels 25 plus aan, dus die verkwikkende duik (in het water van 12 graden -😊) kon geen kwaad. Ook daar bleek dat voetballen altijd op 1 staat, toen het hek van het naast het zwembad gelegen veld van FC Pfunds openging: voetballen dus.
    Zaterdagavond stond er Kebab und Pommes op het menu. Zo’n tripje staat immers nooit in het teken van gezond eten, het "bruine" fruit, zoals patat ook wel genoemd wordt, was 4 dagen favoriet, kort gevolgd door de pizza.
    De slechte finale van de Champions League kon de pret niet drukken, wel het feit dat het einde van het weekeinde in zicht kwam.
    Voordat het zover was stond nog de wedstrijd tegen de U16 van SC Imst op "de rol". Ingedeeld in de play-offs met o.a. Wacker Innsbruck und Red Bull Salzburg, dacht ik een pittige tegenstander voorgeschoteld te krijgen, dat viel mee????.

    Na een onnodige 1-0 kort voor rust (en wat was het warm) rechtte VVZ de spreekwoordelijke rug en liep het in de 2e helft uit naar 1-4. Ik won ooit op 23 april 1981 mijn eerste VVZ wedstrijd als coach (samen met Leo Brunt sr) met 6-1, toen speelde Corrie, mijn echtgenote mee. Mijn laatste won ik op 2 juni 2019 met 4-1, waarin Jari, mijn zoon meespeelde, "zit daar boven iemand dit te regisseren" denk je dan?
    Ook in Imst mooie nieuwe vriendschappen en afspraken, die met passie gemaakt werden.



    Samen met de U16 van SC Imst.

    Terug naar München, gate 22, de energielevels waren inmiddels aardig aangetast door de warmte, het voetbal, de hoogte en hier en daar het eerste biertje, met toestemming overigens en keurig volgens gemaakte afspraken. 

    21.59 uur, Naarden schiet onder ons door, de Nederlandse maagd (wie kent haar nog, ik verwijs maar even naar Wikipedia) staat op het punt ons weer op te nemen, totdat haar tegenspeelster, Frau Germania, daar een stokje voor steekt, door een briesend onweer boven Schiphol los te laten. Weer lijkt Nederland in de laatste minuut van Duitsland te verliezen.
    Ze dwingt de piloot koers te zetten naar Keulen. Klaarblijkelijk wilde ze ons nog niet los laten. Na een symbolische 90 minuten op vliegveld Keulen geeft ze het toch op en laat ons gaan.
    Met een flinke vertraging landden we op Schiphol en was het voorbij, maar niet na vastgesteld te hebben, dat hier diep in de nacht een hechte groep vrienden stond, die met passie een prachtig weekeinde beleefd had.

    Na bijna 4 decennia VVZ is het ook voor mij voorbij in de wetenschap dat de laatste 4 dagen het absolute hoogtepunt is geweest. Mannen van de 017-2, het was een voorrecht om het afgelopen seizoen jullie trainer en coach te zijn en het project "Nauders" met jullie tot uitvoer te brengen, waarbij dank natuurlijk ook uitgaat naar Maarten, Loes en Lia voor het organiseren, alleen kun je zoiets zeker niet !

    Of het nu aan het einde van de Wakkerendijk, of aan de Eemweg zal zijn, maar mocht ik de komende seizoenen een keer tegen jullie komen te spelen, zal dat altijd in Freudschaft zijn, maar zeker ook mit Leidenschaft !

    Wim van der Craats



    Voor meer foto’s: zie onderstaande link:

    https://myalbum.com/album/nueDnCcXm46A