Daar waar wij vorige week in DVSA een zeer waardig gastheer hadden om ons (nog niet verwachtte) kampioenschap te vieren, hadden wij vandaag in SVMM een zeer waardige tegenstander om dit nog eventjes dunnetjes over te doen. Een mooie warme handdruk, een omhelzing en de zeer gemeende felicitaties kwamen ons ten deel van Aad v.d.Berg, “Ouwe Soes” en alles wat SVMM was. De opkomst was helemaal respectvol toen er een heuse erehaag werd gevormd door SVMM. Bij de toss werd er nog een mooie bos bloemen overhandigd aan aanvoerder Daan. Hij kon deze zaterdag weer thuiskomen……
De wedstrijd was er een waarvan je nooit weet hoe die bij een kersverse kampioen verloopt. Zit de champagne nog in de benen..?? Vinden de spelers het wel welletjes voor de rest van het seizoen, of is hun honger nog niet gestild en blijven de boys van Muslu Nalbantoglu het gas erop houden. SVMM hoopte natuurlijk nog op één van de eerste twee scenario’s. Zij strijden nog met de Posthoorn om de 2e plaats, wat betekend dat “men” de periode van VVZ’49 overneemt. De spelers van VVZ’49 hadden hier echter maling aan en wilde vooral het eigen publiek bedanken voor hun wekelijkse steun langs de lijn. Het was geen tijd voor cadeautjes.
Vooral in de eerste helft liet VVZ’49 zien dat het een waardig kampioen was. In de 8e minuut was het Safa Agyazi, die met een prima voorzet de wederom het strak gekapte kapsel van Sven van de Munt wist te vinden. Het knikje was meer dan genoeg om de score te openen. Vijf minuten later was het wederom Safa die ditmaal met een mooie steekpass Floris de Boer wist te vinden. Met een bekeken “chippie” prikte hij de bal over de uitkomende keeper heen. 2-0. Met ruim een half uur op de klok mocht Safa zelf aanleggen vanaf 11 meter. Op de vraag of een penalty nemen moeilijker is dan een goede assist geven, had hij geen antwoord, maar de penalty ging er niet in, maar even later werd zijn geweldige assist op Danny door de rechtsback wel doeltreffend afgerond. Het was zeker niet alleen VVZ’49 die aan de touwtjes trok. SVMM dwong zelf ook wel kansjes af, maar het was telkens Daan, of die vervloekte buitenspelregel die hier een stokje voor stak. Sven en Niek hadden vlak voor het rustsignaal allebei nog een kansje om te scoren, maar tot twee keer toe was de doelman de bovenliggende partij.
De tweede helft was van mindere kwaliteit. Met een 3-0 voorsprong en helemaal geen druk op de ketel, ging logischerwijs het gas eraf en leek het optisch een meer gelijkopgaande strijd te worden. SVMM kwam, vlak voordat Daan werd ingewisseld voor Tiego, nog op 3-1. Het laatste wat Daan met de bal mocht doen, was deze terug werpen naar de middenstip. Voor Tiego betekende dit zijn eerste minuten in het kampioensteam. Bijna elke wedstrijd spoedde hij zich, na een wedstrijd van het 2e, richting het eerste om als eventuele stand in klaar te staan. Vandaag mocht hij in de competitie minuten maken.
Jip scoorde 10 min. later de 4-1, waarna ook Ali Dursum Baskaya op zijn 45e zijn officiële debuut mocht maken. Wekelijks was hij “gespeeld” teleurgesteld dat hij weer niet bij het 1e zat, maar vandaag mocht deze waanzinnige clubman dik gegund wat minuten maken. Het publiek gunde hem deze minuten ook en bij elk balbezit klonk er gejuich en aanmoedigingen. Éénmaal kwam hij in scoringspositie, maar het kleinood van de grensrechter ging het luchtruim in. Het mocht niet zo zijn……SVMM scoorde nog wel, waarna de uitstekend leidende Liam Wolf (nog steeds 18!!) het eindsignaal door het luchtruim blies. De festiviteiten voor VVZ’49 konden (weer) beginnen.
Huldiging door de KNVB
Na de wedstrijd werden de kampioenen gehuldigd door dhr. Sipke Teijema van de KNVB. Voor spelers en staf was er een mooie medaille in de vorm van een kampioenschaal en voor de club was er een kampioens-certificaat. Ook was dhr. Teijema niet te beroerd om nogmaals de schaal aan aanvoerder Daan van der Vliet te overhandigen. Achter een heus ‘kampioenshekje’ ging nogmaals de schaal onder luid gejuich omhoog.
De derde helft was er een om nooit te vergeten. Ook VVZ’49 mocht de spelers en staf nogmaals huldigen en DJ Eric C kreeg de overvolle kantine flink in beweging.
Project promotie…..
4 jaar geleden zijn wij bij VVZ’49 een heel nieuw pad in geslagen. Een piepjonge ploeg met alleen maar eigen spelers waren door Gijs Schaap en Marcel Hanraads klaar gestoomd om een geheel nieuwe selectie te vormen. Geen passanten meer van buitenaf, maar alls focus op de eigen jeugdopleiding met eigen spelers. Dit alles moest gebeuren onder leiding van “kind van de club” Alemdar Kurt. Alemdar werd door de spelersgroep verkozen boven twee andere sollicitanten en was zo trots als een pauw dat hij als clubman deze klus mocht klaren. Onder het kussen van Antonio van den Hengel kreeg het project steeds meer vorm en er zou in Gijs Schaap de perfecte assistent gevonden zijn. Gijs Schaap wilde op zijn beurt dan graag ook Marcel Hanraads erbij…..en zo geschiedde.
Het eerste seizoen (‘22/’23) werd er één van net niet…..In de (toen nog) 4e klasse was het vooral wisselvallig. In de laatste wedstrijd speelde wij gelijk, terwijl alle concurrenten wisten te winnen. In plaats van een plaatsje in de nacompetitie voor promotie, moesten wij spelen voor lijfsbehoud. Het hele verschil na 24 wedstrijden was het tekort aan 1 doelpunt……De nacompetitie werd verloren na het nemen van strafschoppen. Het 2e seizoen (‘23/’24) dus helemaal onderaan beginnen in de 5e klasse. Met een aantal klinkende overwinningen was de start voortvarend, maar vooral met de wedstrijden op “normaal” gras had onze jonge groep het lastig. In de laatste wedstrijd zou de na-competitie afgedongen moeten worden. Een gelijkspel bij en tegen VOP was genoeg, maar in 90 minuten wisten wij de uitblinkende doelman van VOP maar 1 keer te verschalken, terwijl VOP tot 2 keer toe had gescoord. Niet VVZ’49, maar VOP ging de na-competitie in.
Vorig seizoen leek de tijd rijp oom te oogsten. Alemdar heeft van deze jonge gasten een steeds beter voetballend geheel gemaakt en het was nu tijd om (naar later blijkt) in zijn laatste jaar als hoofdtrainer van VVZ’49, de kers op de taart te zetten. Het bleek een prima seizoen maar zoals elk seizoen loop je wel eens tegen een zeperdje op. De eerste was uit bij Schalkwijk. De polderboys wonnen op hun eigen manier. Hun “onsympathieke” speelstijl werkte bij hun geweldig, maar was een ergernis voor de tegenstanders. Uitermate secuur gaven zij de rest van het seizoen nagenoeg niks weg. VVZ’49 eindigde als 2e, op 7 punten van Schalkwijk. Alemdar kon de kers voor op de taart pas plaatsen na de nacompetitiewedstrijd tegen het Amsterdamse ZuidOost United. We voelde ons zeer kansrijk, maar het team wat in Naarden tegenover ons stond, was minimaal 3e klasse waardig. Wij speelde echter ook een ijzersterke pot en Jip had 10 minuten voor tijd het CV van Alemdar kunnen voorzien van een mooie extra regel. Het gebeurde niet. Enkele minuten voor tijd viel het zwaard van Damocles en moesten wij dit seizoen wederom in de 5e klasse plaats nemen. Alemdar moest tot zijn grote spijt laats maken voor Muslu Nalbantoglu, maar liet wel een geweldig team achter met louter VVZ-ers. Muslu zou het doen met Ruben de Goede en Mustafa Aksit naast zich. Iedereen weet ondertussen hoe dit seizoen is afgelopen….De eerste wedstrijd werd nog verloren (Posthoorn uit, 4-3) maar daarna zette VVZ’49 een serie neer waar de vingers bij afgelikt konden worden. Met een voorsprong van 10 punten kon al op 11 april de kampioensvlag in de top. Bij DVSA hoorde wij het verlossende woord dat de Posthoorn had verloren van APWC. Het “project promotie” werd na 4 seizoenen verzilverd. Een weg die door Alemdar is ingeslagen en wie een geplaveide weg heeft neergelegd voor Muslu. “De voorzet van Alemdar is feilloos binnen gewerkt door Muslu”.
Kampioenschap van en voor heel VVZ’49
Dit kampioenschap is van en voor heel VVZ’49. Ten eerste natuurlijk voor de staf en de spelers van de selectie, maar ook voor alle trouwe supporters die uit (!!) en thuis altijd aanwezig zijn. Voor de (jeugd) trainers die alweer bezig zijn om de volgende lichtingen klaar te stomen, voor de vrijwilligers die ,in wat voor functie dan ook, onze mooie club draaiend houden, voor de vrijdagploeg, die elke week het complex in topconditie brengen en houden (heeft u gisteren al het fleurige terras gezien??) ,voor Silvia, die bijna wekelijks mooie plaatjes schiet, voor de jeugdspelers, die geregeld met spandoeken en sfeeracties langs de lijn staan, voor Joke, die elke week met een glimlach onze vuile was ontvangt,…..en zo kunnen wij nog wel even doorgaan. Maar bovenal is dit kampioenschap de verdiensten voor Antonio van den Hengel. 4 jaar geleden begon hij aan de kar te trekken waar nagenoeg alleen maar (jeugd) spelers in zaten met een VVZ DNA. Hij had,samen met zijn TC (Ernst Steman en Robert Jan Boers) één visie en dat was met eigen jongens weer de weg omhoog inslaan. Het begon onder zijn kussen en het eindigde (voorlopig) met een schaal in zijn handen. Dat dit gelukt is na een geweldig seizoen is voor een zeer groot deel op zijn conto te schrijven, al zal hij er zelf anders over denken.
......deze is voor jou......
Ook is dit kampioenschap speciaal voor één persoon. Wekelijks liep hij op het complex en kwam hij op zijn eigen manier naar ons toe. “Wel winnen vanmiddag hè” , waren dan zijn karakteristieke woorden. Lukte dit een keer niet, dan was hij niet te benijden; “Potverdomme, jullie hadden moeten winnen”. Deze man was geen trouw supporter, maar wel onze grootste fan...... Net voor de feestdagen overleed hij. Een schok ging door VVZ’49 heen, maar de selectie was standvastig. “Nu gaan wij zeker kampioen worden…..juist voor hem”. Vorige week was het dan zo ver. En toen Daan het podium opklom en de microfoon van de DJ vroeg, stak hij de schaal omhoog en zei hij de woorden die ik nooit meer vergeet;…..”Ries, deze is voor jou”……..
VVZ'49
Daan van der Vliet ('58 Tiego Tjeerdsma) , Danny Meerding, Thijmen Volmer, Yordi Verheijen, Dylan Nava Marquez ('79 Tim Schilder), Peter van Hooft, Floris de Boer, Niek Steman, Sven van de Munt (Jip van Schadewijk) , Tahsin Teker ('72 Ali Dursum Baskaya) , Safa Agyazi ('58 Rick Burgman).
Foto's van Silvia, klik hier