De belevingswereld van de 19-3 speelt zich normaliter af in de driehoek Amersfoort-Hilversum-Utrecht dus het was even schrikken dat er een uitwedstrijd in Elst op het programma stond. Het had bijna iets weg van een Europese awayday. Ietjes voorbij Elst wonen er in Ouwehands Dierenpark pandaberen die graag een groot deel van de dag slapen. Een hobby die door de spelers van de 19-3 graag gedeeld wordt dus het was weer extra schrikken dat de uitwedstrijd in het verre Elst ook nog eens in de vroege ochtend werd gespeeld.
In menig huishouden dus volop pubergemopper na het onverbiddelijk gerinkel van de wekker en/of liefdevol wekken door moeders. Een enkele speler had zelfs zijn spelerstas naar de Ouwe Enghe meegenomen om na de laatste ronde direct door te gaan naar het VVZ-parkeerterrein om te midden van kleumende F-pupillen te wachten op de taxi’s die elk team naar de gastheren zou vervoeren.
De schrik zat er wel in bij de coaches want zelfs op het middaguur aftrappen levert vaak al binnen een paar minuten een tegengoal op omdat de 19-3 moeite heeft met wakker worden. Maar waar het scorebord vorige week binnen een kwartier op tilt sloeg, bleef het vandaag heel lang 0-0 in een gelijk opgaande wedstrijd. Er waren wel wat mogelijkheden over en weer maar de beste kans was voor Simeon die na een schitterende steekpass vrij voor de keeper werd gezet maar van schrik oog in oog met de keeper jammerlijk naast schoot.
Ook Oranje-Wit kreeg in de 2de helft een gelijke kans maar de grimmig kijkende keeper Chris liet de spits ook naast schieten. Even later viel de bal in een kluts voor de spits van Oranje Wit en deze ramde de bal strak in de linkerhoek: 1-0. Even later ontsnapte VVZ zelfs aan een 2-0 achterstand zodat in het laatste kwartier een alles-of-niets offensief ingezet kon worden. De 19-3 rammelde aan de poort maar Oranje-Wit had een goede grote keeper, een lange goede snelle verdediger en een stofzuiger met muts die helaas overal tussen zat. En toch kreeg je altijd die ene kans. Dat leek een vrije trap te zijn die helaas op de lat uiteenspatte. Maar diep diep in blessuretijd viel de bal voor de voeten van Lemar die niet nadacht maar intuïtief de bal in de kruising ramde. De scheidsrechter floot daarna vrijwel meteen af zodat een in de slotseconde zwaarbevochten punt mee terug kon in kofferbak. En dat maakte de lange terugreis toch een stuk aangenamer.
Volgende week weer een thuiswedstrijd tegen het middenuur; als de boys dan net zo uitgeslapen beginnen als op de vroege ochtend in Elst dan moeten de punten op de Eemweg blijven.