JO13-1 wint thuis van Roda’46
4 november 2017
Geen punten voor Veteranen in “lichtwedstrijd”.
5 november 2017
Toon alles

VVZ ‘49 JO19-3 – Nieuwland JO19-4 : Mud on my face

Treffend. Op een dag die begon als een zonnetje speelt om kwart voor drie ’s middags de JO19-3 uitgerekend op veld 3 van Sportpark Zonnegloren. In weer om van te huilen. Het regent, het waait, het herfst. Veld 3. Veld met talent voor moerasvorming. Het veld waar je moet blijven bewegen om niet opgezogen te worden.

Precies zó’n seizoen speelt ook de JO19-3. Opgestroopte mouwen vooraf, goede bedoelingen te over, maar na vijf potjes gewoon één keer winst (5-1 bij Eemnes) en vier keer verlies (1-12 SO Soest, 2-10 Valleivogels, 1-4 CJVV en 3-4 Baarn). Triestig tiende sta je dan. Ruk je dan maar eens los uit zo’n zompig seizoen.

Vooraf dus niet al te veel hoop tegen hoogvlieger ASC Nieuwland, fiere nummer vier met een gemiddelde van bijna negen doelpunten per wedstrijd. En dan ook nog eens zonder keeper Bart en strijders Philip en Bram. Als steuntje in de rug wél de teruggekeerde Maarten, de reusachtige Jalbert en alleskunner Bartel. Maar dat ís het dan ook wel zo’n beetje qua steun: er staan bij aanvang van de wedstrijd welgeteld twee supporters langs de lijn. Hoe triest en neerslagwekkend loodrecht kan regen dan uit de hemel vallen.

Hoe lekker dan als je uitgerekend in díe wedstrijd na welgeteld één minuut al voor staat. Uit een goal met een flinke dosis moeraslucht buitenspel ook nog. Niemand die erom maalt en al zeker doelpuntenmaker Ruben niet. 1-0. Mouwen nog maar wat hoger.

Zowaar VVZ dat het spel het eerste kwartier overtuigend naar zich toetrekt. Onder aanvoering van een rustige Tim verzorgd spel op de mat legt. En totaal volgens veldverhoudingen op 2-0 komt na een scrimmage voor het vijandelijk doel. Bartel is, na een schot van Jalbert op de lat, de meest attente en tikt van dichtbij binnen. Als die reus op het middenveld vijf minuten later ook nog eens van 20 meter buitenkant recht droog en hard binnen knalt knijp je als toeschouwer toch even verbaasd in je druipnat geworden rechtermouw. 3-0?!


Toch sta je dan nog niet te juichen hoor. Heb je gewoon teveel voor meegemaakt dit seizoen. Het trauma van Scherpenzeel doet nog steeds zijn ondermijnend werk. En ja hoor, daar heb je het al. Hoor je jezelf de longen uit je lijf juichen (iemand moet het doen) bij de wereldredding van Jorik op de vrije bal nét buiten de zestien. En vraag je je tegelijk af waarom er eigenlijk geen muur stond.

Maar toch. Het wordt rust en het staat er echt: 3-0. Voorzichtig lachende gezichten aan de zijlijn. Warempel twee verse toeschouwers, nee drie. Beparapluide vijfmanscolonne naast een druilerige berg tassen. Zal er stand gehouden?

Drie?! Coach Max is geen doetje. Maar stug door met maar drie man achterin en drie van je besten naar de kant? Stel ik hem die vraag, ken ik zijn antwoord inmiddels al wel. Let jíj nou maar op..

Opletten doe ik. Als een van de weinigen blijkbaar. De tweede helft vangt aan zonder grensrechter op links, zonder enig overleg van de VVZ-verdediging. En dus mét een bal op doel van Nieuwland. Hoog en fraai over keeper Jorik heen, loodrecht als regen naar de grond. Over de doellijn of niet? Gestokte adem aan de ene kant, nieuwe hoop aan de andere. Doelpunt?! Het is de nét passerende, vertraagde grens van Nieuwland die bij hoog en laag beweert en bezweert dat ‘ie zat. En nou oke, wij VVZ-scheidsen zijn ook op dit niveau de beroerdsten niet, jullie je goal: 3-1. En nou jij je hok in, grens!

Maar iedereen weet: Nieuwland krijgt veel meer dan een goal. Nieuwe Hoop. En nog een hele helft aan tijd. En zo geschiedt. Het regent zwaar in het gezicht bij VVZ. Het doet pijn aan de ogen aan de kant. Alles van de eerste helft is weg. Het veld lacht het laatst. Het zuigt. Het trekt. Nieuwland overloopt de boel. Slechts de alomtegenwoordige benen van Bart, de heldenmoed van Jorik en een engel in regenpak voorkomen de totale ineenstorting van onze vrienden van zonnegloren. Want na de in no-time verkregen 3-2 weet ook Nieuwland het net niet meer te vinden en met het uitblijven van de verdiende gelijkmaker begint ook het hoofse rood wit blauw te lijden onder de elementen. Passje achter de man. Gezeik over en weer. Zeg maar het gestrompel.

Hoe fijn is het dan om je sterkhouders, opgeladen en wel, weer terug te zien keren. Hoe hoopvol kijk je zo’n in de diepte sprintende Jalbert dan na. Hoe opgelucht constateer je dan dat ook het gras aan de andere kant weer eens flink te lijden krijgt onder de druk van voetbalschoenen. En hoop boort nieuwe kracht aan. Precisie. Tim op Jalbert. Jalbert op Bartel. Bartel op Jalbert. Een schicht en het bevrijdend geluid van het bewegende net: 4-2. Laag, hard, droog.

Ook dit van korte duur. Uitval, dodelijke precisie en 4-3. Nog tien minuten. Golven. Stoempen. Op en neer. God zegen de greep. Het veld. Mijn poten. Kermende Ruben langs de lijn. Kramp. Verboden woorden. Spelen moet ‘ie. De vijand te lijf.

Majesteitelijk. Koninklijk. Magistraal. Voetbal is een spel van fouten. In de tweede helft één van het luguberste soort. Nieuwland, dat zich met de laatste krachten nog één keer ophijst en met vriend en vijand ten strijde trekt ziet zijn keeper, ver buiten de zestien, de bal verspelen en het voertuig op de middellijn voor de voeten van Jalbert (hij weer) belanden. Héél even is er de bedenking, dan de daad van puur geloof. Engel in regenpak, zegen de greep. Schot. Eeuwigheid. Stokken van adem. Plof. Doelpunt. Verlossing. 5-3.

Rain down yeah. Rain down on me.

Jorik pakt nog wat ballen. Er vliegt nog wat naast. Over. Maakt niet meer uit. De Buit is binnen. Ga door tot je verzwelgt. Er gaat gewonnen vandaag. Over en uit. De JO19-3 stond op vandaag. Uit moeras 3. In weer en wind.

Mud on my face. Big disgrace. We will. We will Rock. You.