Na FC Utrecht (bij Celtic) en Feyenoord (bij PSV) besloot ook VVZ JO19-3 mee te doen aan de rubriek “Hoe geef ik een uitwedstrijd binnen 20 minuten volledig weg?”: 3-0 achter, nog voordat het publiek z’n koffie op had.
DOSC trapte af alsof ze per doelpunt een kratje kregen. De allereerste voorzet belandde na één minuut via een VVZ-been op miraculeuze wijze in het eigen net: 1-0, eigen goal deluxe. Niet veel later volgde een zondagsschot van 30 meter dat zó strak in de kruising vloog dat zelfs de VAR dacht: “ja sorry, daar kan niemand wat aan doen.” Vervolgens maakte DOSC ook nog 3-0 na een counter, al werd een eerdere goal nog afgekeurd omdat DOSC blijkbaar even met 12 man speelde. Maar goed: zelfs met 11 lukte het ze prima om VVZ pijn te doen.
Was het dan alleen maar kommer en kwel in Soest? Nee hoor. VVZ had veel de bal, maar speelde soms alsof de passknop op de controller nét niet werkte: te gehaast, te slordig, te weinig écht gevaar. Het terugkerende probleem blijft ook simpel: twee derde van het team mag eigenlijk nog vrolijk in de O17 lopen ballen. En als je dan elke week tegen complete O19-ploegen staat, merk je op de beslissende momenten dat die gasten nét wat meer kilo’s, meters en ellebogen meenemen.
Waar vorige week coach Jan nog de kleedkamer in vuur en vlam zette, was het nu captain Jens die de rol van motivator op zich nam. Iets met gladiolen, doodgaan voor de club en waarschijnlijk ook “mannen, wakker worden!”. En het werkte.
Na rust stond er een compleet ander VVZ. JO19-3 speelde alsof iemand eindelijk de turbo aan had gezet. Ollie jaagde door, dwong de keeper tot een fout en schoot ‘m binnen: 3-1. Vanaf dat moment leek het wachten op de 3-2. VVZ viel aan alsof het de stormvloedkering van Den Dolder moest slopen: aanval na aanval, druk erop, DOSC wankelde.
Maar zoals vaker dit seizoen zat het geluk in de kleedkamer en was het de sleutel kwijt.
Een VVZ-verdediger verdraaide ongelukkig zijn knie bij een aanname, DOSC rook bloed, ging er vandoor en rondde de voorzet af: 4-1. En alsof de gifbeker nog niet leeg was, viel ook de 5-1, wat de uitslag net zo geflatteerd maakte als een spits die na een intikker doet alsof hij net de Puskás Award gewonnen heeft.
Uiteindelijk bleef VVZ met lege handen achter, maar met opgeheven hoofd. De schade was groot, de comeback dapper, en de les duidelijk: tegen een ploeg met meer spierballen moet je negentig minuten scherp zijn. Volgende week nieuwe ronde, nieuwe kansen — en hopelijk een start zonder rampenfilm.