• Onaangeroerd blijven ze in het midden staan, de hele bespreking lang. Vier donuts. Ze vormen letterlijk het middelpunt van een goed voetbalgesprek. Er wordt gekeken, gepraat, wellicht gefantaseerd, maar vooral van afgebleven. Albert op de achtergrond. Het gaat ons om het voetbal, niet om de prijzen. De meute knikt, licht maar instemmend.

    Het beeld op het veld, een kwartiertje eerder, is al even treffend. Na een wedstrijd vol ongenade zouden de spelers van de JO13-1 het liefst afdruipen. Afvloeien en oplossen. Toch zit het stel even later als een kudde bijeen in het gras. Wordt er gesproken, geknikt, klinkt er kort gelach en stijgt er applaus op. Is dat voor keeper Thom? Het moet wel.

    Een kleine club getalenteerde voetballers en voetbalsters tegen de achtergrond van een nog onthoofd nieuw kleedgebouw. Waar alles in de zomer ten hemel rees, lijkt er nu de klad wel wat in. Schijn bedriegt, ongetwijfeld. En die wellicht functionele, maar lelijke blokken die alle looplijnen richting het VVZ-hart ontregelen werken dan niet mee aan het beeld.

    Door Vriendschap Sterk Utrecht krijgt de eerste 25 minuten alle hoeken van het veld om de oren. Als een rondleiding door ons nieuwe douchegebouw. We hadden ze moeten opsluiten natuurlijk. Op een onbewaakt ogenblik, met z’n allen, op een teken van laatste man Hugo, in één klap weg, de deur uit, dat hele DVSU buitenspel. En dan van de andere kant liedjes gaan staan zingen en hard op de deuren bonken. We doen het niet, we missen nog wat lef. En belangrijker, want zo gaat dat met aanbouw: we missen nog deuren.

    Wederom een wedstrijd van ongenade. Twee beelden spreken boekdelen.

    Eén. In de 18e minuut gaan alle handjes langs de kant al juichend in de lucht. Oké, Bink wordt rand 16 meter getorpedeerd door een Door Vriendschap Sterke, maar weet de bal met een flitsende voetbeweging toch nog bij Luan te krijgen, die vervolgens scoort. De scheids, ook maar een goede gast in het zwart natuurlijk, heeft echter zijn hart en instinct al gevolgd en fluit juist op het moment dat de bal binnenslaat. Grijnzend bukt de DVSU-goalie zich en geeft de bal gewillig terug voor de vrije trap net buiten de zestien. Huizenhoog over..

    Twee. Tussen de 28e en 35e minuut klaart DVSU zijn klus met drie goals uit het niets. Een klasse apart natuurlijk. Toch klaagt in de rust de grens uit Utrecht over de bijgetrokken genadetijd van vijf minuten, waarin zijn team scoorde. Ongenade, het is een gave..

    Geen Vriend Van Zonnegloren die deze uitwas de tweede helft nog rechtzet. Natuurlijk, de mouwen worden opgestroopt en het hemd opgeknoopt. Er wordt indringend gesproken. Maar die zalige ontspanning is geweken. Het goede spel is uit, het instinct geruild tegen inzet. Slepend en schurend valt nog de 1-3 en wordt langs de lijn (de bespreking was nog niet geweest) het hele team opnieuw naar voren geschreeuwd. Baten zal dat niet. Of het nou de Tour is of de Vuelta: het zijn altijd de geloste renners die het hardst zweten. DVSU demarreert in de slotfase nog één keer en loopt uit naar 1-5.

    DVSU. Het verbouwde in 7 minuten met drie goals de kleedkamer, stal de donuts van tafel en scheet de instant-kleedkamer onder vanaf boven. Oprecht knap. Zo speel je om knikkers.

    VVZ. Onaangeroerd bleven de punten liggen, ook dit weekend weer. Werd er vooraf naar gelonkt, over gepraat, gefantaseerd wellicht. Het is blijkbaar de tijd nog niet. Maar wat we zagen langs de kant was veelbelovend. Dus JO13-1, houd je koppie omhoog. Blijf praten, dromen en vrolijk fantaseren. Heb babbels en vooral veel lol, die donuts komen wel.