Probleemloze en matte overwinning voor de Veteranen
14 oktober 2017
TOV JO13-1 te sterk voor JO13-1
15 oktober 2017
Toon alles

VVZ ’49 JO12-1 – Hoogland JO12-3: Broodje gala met ketchup

Het klaterend applaus waarmee de rust werd ingeleid zei alles vandaag.

Je hebt van die dagen dat alles klopt en de hele wereld meezit. Op de mooiste dag sinds lang op het hoofdveld tegen Hoogland. Wetende dat je die gasten in de beker al met 8-2 om de oren gaf, maar óók dat dat hun eerste wedstrijd op groot veld was. En dat diezelfde gasten even later doodleuk concurrent SO Soest bedwongen in datzelfde bekertoernooi; SO Soest dat ons dan weer de baas was geweest op het hoofdveld aan de Bosstraat..

Alle kanten op dus, zo leek het vooraf. Het bleek al snel mee te vallen. Behoorlijk mee te vallen. De eerste aanval maakte achteraf al veel duidelijk: Binks resolute pass op Burhan, resulterend in een schotkans voor de meegesprinte Roel. Het maakte duidelijk dat de JO12-1 er zin in had vandaag, bereid was om voor elkaar de diepte in te sprinten, elkaar de bal te gunnen, samen te spelen. Zoiets kun je vooraf tien keer doornemen, je honderd keer voornemen; je merkt in het veld of het gaat werken, of je samen áán staat. In dezelfde stand. En als je voelt dat het werkt, ben je veranderd in team. Zoiets dus. Maar dan zonder het diepzinnige gelul eromheen.

Dan spéél je. Speel je een dijk van een eerste helft. En valt alles mee. Jouw kant op. Breken er tot tweemaal toe vier Hooglanders uit (tegen één verdediger) en wordt er tweemaal niet gescoord. Ligt je keeper fantastisch op het goede moment voor je op de grond. Schiet er zo’n manneke de bal nét wat te gehaast naast. Valt het net weer even mee. En krijg je, als het rustsignaal klinkt, de meeval van de kant, het klaterend applaus. Open doekje voor iets wat je deels zelf tot stand bracht en je deels overkwam.

Hoe het eruitzag? Aanval na aanval richting kantine. Een onzichtbaar gekooide VVZ-keeper met een leeuwenhart aan de andere kant: hand boven de ogen, om het spel van ver toch maar te kunnen volgen. Een bedrijvig mannetje met een krullenbol, spelend met 13, frank en vrij passend als een 14. Voetbalgeluk op dunne beentjes. Een net herstelde laatste man als een slaperdijk. Backs als beesten. Een spits als duveltje uit een doos. Wapperende manen over de linkerflank. Creativiteit en fluwelen techniek op rechts.

Het resultaat? 4-0 bij rust. De 1-0 een eerste beloning van de onzelfzuchtige samenwerking tussen Burhan en Bink. De eerste met de voorzet; de laatste, goed doorgekomen vanaf het middenveld, met het snelle, beheerst bij de tweede paal binnendraaiende schot. De 2-0 (schot dwars door de, hier wat ongelukkige, maar verder uitstekende keeper van Hoogland heen), voorbereid door hetzelfde tweetal en afgerond door Luan, die zich daarvoor nog wél even moest ontdoen van de laatste twee verdedigers.

3-0 door Duco, wervelend en vol geloof het strafschopgebied binnen stormend op een verwachte en schitterend gegeven voorzet van de nét ingevallen rechter stormram Per. 4-0 wederom door Luan: bekeken balletje over de instormende keeper; Duco nu als perfecte aangever.

Noem het gerust gala. En een greintje geluk. Leien dakjes, dat soort werk. Hoe dan ook, het klatert bij rust. Word je wel moe van een wedstrijd als deze? Wil je dan wel zoiets als een rust?

De vraag werd niet hardop gesteld, het antwoord met de voeten gegeven. Het was slordiger, het eerste kwartier na rust. Hoogland schoot er weinig mee op. Moet het zelf maar niet die corners consequent in het zijnet schieten. Moet het maar bijten, stel kwispelstaarten in rood-wit..

Bovenliggen bleef het toch wel. Soepel schot Yasin, snelle rushes van Per, geblokt schot van Bink, schotkans Burhan, dribbel van Luan. Sterven in schoonheid hun lot. Boesteren van Roel, maar geen beslissende passes die fase. Bink idem dito. Tunahan en Talha even zoekend naar hun plaats. Sta jij of sta ik? Ga jij of ga ik?

’t Is als met ketchup, hoorde ik de laatste weken weer veel. Soms moet je schudden, rukken en beuken. Soms alleen de boel laten stromen. De waarschijnlijk crux: geen stromen zonder schudden, rukken, zuchten en beuken.

Zo ook vandaag: een laatste kwartier als het eerste bedrijf. Wederom ingeleid door blonde krullenman Bink: zijn pass (een voorproefje van wat komen zou) binnendoor op Per en de schitterende uithaal in de bovenhoek: 5-0. Ketchupexplosie.

En dan die laatste, finaal hoogtepunt en fenomenale voltooiing van een cyclus. Waar bij de 1-0 Burhan Bink bediende is dat nu omgekeerd, en hoe! Noem het een Iscootje, Iniestaatje, voor mijn part een Sneijdertje of Silvaatje. En doe er gerust een lijstje omheen: het fluwelen passje van Bink. Vier man in de war, maar Burhan alert en alleen voor de keep. Eén lichaamsschijnbeweging later de keeper kansloos op de grond en als een keizer de bal naar de verre hoek: 6-0.

Kwartiertje beuken, drie kwartier ketchup. Je zou het voor minder doen..