VVZ `49 J013-1 – ASC Nieuwland J013-1
12 november 2017
Oud-trainer Balthus Burgman overleden
13 november 2017
Toon alles

Vrijdag Veteranen kunnen nu kwartetten

Net zo zeker als dat eerste kerstdag op 25 december valt, is de aanwezigheid van de vrijdag veteranen in mei op de jaarlijkse huldiging der VVZ kampioenen. De afgelopen drie jaar was de 7-tegen-7 ploeg al als de beste van Soest gekroond (met dien verstande dat er twee competities per jaar worden gespeeld).

Een vierde huldiging leek echter ver weg toen aan het begin van de najaarscompetitie de aanvalslinie werd geteisterd door langdurige blessures van levende legende Willem, tactisch genie Pim en reanimatieheld Martin. Maar waar het Nederlands Elftal al jaren kwakkelt bij gebrek aan een plan B beschikken de vrijdagveteranen met coach de Vrijer over een Mourinho-kloon.

In plaats van het dartele aanvalsspel van voorgaande jaren werd nu de bus uit de remise gehaald. Keeper Stanley zag voor zijn ogen een Berlijnse muur gebouwd van de meedogenloze backs John, Sven en Rob met ausputzer Erik als abwehrchef. Erwin en Marc vormden de verdedigende middenvelders terwijl voorin een eenzame aanvaller rondzwierf luisterend naar de naam Lennart, Jan of Gert.

Na vier van de vijf speelavonden vond VVZ’49 zich in Poule des Fiets zich dan ook terug als koploper met drie punten voorsprong op Hees. En uitgerekend de laatste speelavond had de KNVB geprogrammeerd bij Hees met Hees-VVZ ook nog eens als laatste van de vier wedstrijden. Een grande finale doemde op aan de horizon van een frisse winderige novemberavond.

Maar dan was het eerst zaak om niet teveel schade op te lopen in de voorafgaande wedstrijden tegen de voor de titel al uitgeschakelde ploegen van SO Soest en SEC. In de 1e wedstrijd wachtte SO Soest I ons op. Sinds VVZ drie jaar terug op het allerlaatste moment op doelsaldo de titel voor de neus van SO Soest I wegkaapte, fungeert VVZ voor hun als motivator zoals Ajax dat doet voor FC Utrecht. Voortvarend knalde Soest I uit de startblokken. Vastgezet op de eigen helft was het aan keeper Stanley te danken dat er geen verdiende goal viel voor onze vrienden uit de Bosstraat. Uit een spaarzame aanval forceerde VVZ een hoekschop die door notabene laatste man Erik werd binnengekopt. Met meer geluk dan wijsheid werd de 1-0 zege over de meet getrokken.

In de volgende wedstrijd stond weer SO Soest op het menu. Maar waar team I  mannetjesputtersvoetbal speelt bestaat team II meer uit verfijnde technici. De mooie SO Soest II aanvallen beukten als woeste golven op de defensie van VVZ maar de dijken braken zelfs niet door toen een bal via de onderkant van de lat weer het speelveld instuiterde. Soest-keeper Rob heeft geen VVZ-aanvaller voor zijn neus gezien maar moest wel capituleren voor een vanaf de middenlijn afgevuurde kanonskogel van (daar is ie weer) Erik die onhoudbaar in de kruising vloog. Voor de tweede maal won VVZ geheel tegen de verhouding in met 1-0.

Op het aanpalende veld had een vrolijk aanvallend Hees ook zijn eerste twee wedstrijden gewonnen maar dan wel overtuigend en zichzelf daarmee een beter doelsaldo bezorgd dan VVZ. Dat betekende dat tegen SEC niet verloren mocht worden om dan vervolgens in de Grande Finale aan een gelijkspel genoeg te hebben. Maar waar SEC ooit als schietschijf in deze Soester competitie fungeerde, maakt dit team een stormachtige ontwikkeling door en zal wellicht in het voorjaar ook mee kunnen gaan doen om de schaal. In ieder geval had VVZ niets in te brengen tegen het ontketende SEC maar wist het nog piepend en krakend een doelpuntloos gelijkspelletje uit het vuur te slepen. Met lood in de schoenen wist VVZ toen dat het weliswaar nog koploper was maar niet bepaald in vorm om tegen het goed spelende Hees een resultaat te halen.

Maar voetbal blijft een rare sport. Een minuutje later bleek dat SO Soest I meer dan zijn sportieve plicht had gedaan door Hees verrassend met 3-1 te verslaan. De voorsprong van VVZ op de ranglijst was daardoor opgelopen tot een niet meer te achterhalen vier punten en daarmee was de vierde titel voor VVZ onverwachts ineens een feit. De nog te spelen ‘Grande Finale’ was vervolgens gedevalueerd tot een potje voor de statistieken die dan ook niet verrassend door Hees met 1-0 werd gewonnen. Twee goals in vier wedstrijden bleek dus deze avond voldoende om het abonnement op de titel te verlengen; al gaat de meeste eer dit keer uit naar de ijzeren defensie.

Met de vierde titel uit zeven competities is het kwartet nu compleet voor de vrijdag veteranen. Het was absoluut geen reclame voor de Hollandse school maar absoluut wel een pleidooi voor een nieuw realisme in het Nederlands voetbal. Van de 20 gespeelde wedstrijden werd 14 maal de nul gehouden resulterend in een zuinig doelsaldo van slechts 20 treffers voor maar ook slechts 8 tegen. Het IJsland recept van maximaal 30% balbezit en ‘kampfgeist’ kan dus echt voldoende zijn om de lauwerkrans te mogen heffen. Nu mogen de veteranen de batterij weer opladen want in de voorjaarscompetitie zullen onze sportieve Soester rivalen vast en zeker uit zijn op revanche!