Op een modderig veld 8 in Leusden – het soort veld waar zelfs regenlaarzen protest tegen aantekenen – stond de 19-3 van VVZ ’49 klaar voor een thriller die niemand besteld had, maar iedereen kreeg voorgeschoteld. De wedstrijd begon nog redelijk fris, al zakte keeper Chris al bij de warming-up een halve meter weg in de ondergrond.
Toch was het VVZ dat verrassend vlot toesloeg. Uit een rommelige corner – een soort voetbalvariant van ganzenbord, maar dan met 14 benen en 0 overzicht – wist Stan de bal binnen te frommelen. Volgens de analisten langs de lijn was dit zijn eerste goal voor het team, al is er nog discussie of het geen eigen goal was van een kluitje modder. Maar goed, het stond 0-1.
Daarna besloot Simeon dat het tijd was om zijn directe tegenstander emotioneel én fysiek te breken. Als linksbuiten ontsnapte hij meerdere keren; zijn bewaker probeerde te corrigeren met een sliding die meer weg had van houtkap dan van voetbal. De verdediger raakte geen bal, wél een been. Resultaat: pingel. Simeon nam hem zelf en joeg hem door het midden, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. 0-2, VVZ glorieus.
En toen… gingen de ruimtes open. Véél te open. De 19-3 verdedigde ineens met de filosofie “ruimte is vrijheid”, wat vooral de handige aanvallers van Roda’46 erg waardeerden. Binnen no-time stond het 2-2, en om het af te maken kregen de Leusdenaren ook nog een terechte penalty: 3-2 achter rust in. Het team ging thee drinken, de coaches martelden ondertussen de flipover met pijlen die vooral kleiner, compacter en dichter op elkaar moesten wijzen.
In de tweede helft kreeg VVZ weer wat adem terug. Simeon, hoogstwaarschijnlijk nog steeds boos over die sliding uit de eerste helft, kapte vanaf rechts naar binnen en poeierde de 3-3 tegen de touwen. De wedstrijd werd vervolgens een wilde achtbaan: coaches die schreeuwden, spelers die glibberden, een bal die alle kanten op stuiterde behalve de goede – pure amateurromantiek.
Lemar kreeg zelfs de 3-4 op zijn schoen, maar besloot het zijnet te testen. Aan de andere kant schoot Roda wél nog bijna raak met een prachtige knal vanaf 20 meter die richting kruising ging, maar keeper Chris, die de wedstrijd van zijn leven keepte, had zijn hand er bijna tegen. Bij de eerdere strafschop tegen zat hij zelfs in de goede hoek, maar die werd met de kracht van een bulderend kanon binnengerost.
Uiteindelijk bleef het 3-3, een stand die eigenlijk niemand écht kon betwisten. Het spel golfde op en neer, beide teams speelden met het hart in plaats van het hoofd, en gezien de staat van het veld was dat waarschijnlijk ook het enige lichaamsdeel dat nog functioneerde.
Een punt in Leusden, modder in de sokken, adrenaline in de aderen – en iedereen blij dat ze zonder tetanusprik het einde van veld 8 hebben gehaald.