• Soms krijg je onverwachts een krankzinnige wedstrijd als cadeautje in je schoot geworpen. Was het de eredivisie geweest dan had Andere Tijden Sport er over 20 jaar zeker een aflevering over gemaakt. Niet dat we het zagen aankomen want de winterpromotie van de JO12-1 naar de 2e klasse was duidelijk een stapje te hoog geweest. Bungelend onderaan in de middenmoot was het de laatste weken al snakken naar het einde van de competitie wat ook in het spel duidelijk te merken was.

    Maar in de voorbereiding op de laatste competitiewedstrijd bleek dat de JO12-1 als acteur was gecast in de zinderende titelontknoping van de competitie. Tegenstander 's-Graveland stond in punten gelijk met Waterwijk uit Almere, beiden speelden thuis tegen een laagvlieger waarbij Graveland een minimale voorsprong had in doelsaldo. En omdat in Almere veel eerder was afgetrapt waarbij flink uitgehaald was tegen Eemdijk was het al snel duidelijk dat Graveland met vijf goals verschil van VVZ moest winnen om bij een gelijk doelsaldo maar met meer gescoorde goals de titel te veroveren.

    Het vuur was van te voren echter al opgestookt. Om de JO12-1 gemotiveerd aan de aftrap te krijgen hebben we de hele heenreis gesproken dat het ook heroïsch is om een kampioensfeest te verstieren met de beelden van De Graafschap-Ajax uit 2016 nog op het netvlies. En bij aankomst in 's-Graveland zagen we dat de kampioensmedailles al klaar lagen in de kantine, een huldigingsplek was gereserveerd en de blauw-witte ballonnen werden opgeblazen. Dit was natuurlijk raket brandstof voor VVZ'49, we  waren niet gekomen om hier te figureren.

    Intussen was het pittoreske dorp ’s-Graveland uitgelopen en was het druk langs de zijlijn met vaders, moeders, opa’s, oma’s en buitenlui. Hier werd de thuisploeg toch nerveus van, want ze werkten meteen een corner in eigen doel. VVZ heerste in de openingsfase en wij vroegen ons al af waarom de tegenstander zo hoog stond. Dat antwoord werd al snel gegeven. In 1986 was het Diego Maradonna die ongeveer in zijn eentje een middelmatig Argentinië naar de wereldtitel leidde en nu beschikte 's-Graveland ook over een geweldenaar in het shirtje met nummer tien. Groot, sterk, snel en koelbloedig. Op deze plaaggeest zou VVZ geen vat krijgen deze middag. In luttele minuten was de 0-1 omgebogen in 2-1. Maar aan Soester zijde ontstond iets dat we al weken niet hadden gezien. Vorige week werd een futloos VVZ met 4-0 afgedroogd door een mede-staartploeg maar nu werd de koploper vol passie en strijd bestreden. Wat hadden wij veel meer punten gehaald als dit wekelijks was gebeurd. Bij rust stond er 4-4 op het scorebord en was de wanhoop bij 's-Graveland van de gezichten af te lezen. De medailles gingen weer terug in de kluis en de ballonnen werden leeggelopen.

    Maar een slok toverdrank doet wonderen. Vanaf de aftrap knalde nummer 10 er weer op en binnen vijf minuten was het 7-4 en leek de benodigde marge van 5 weer in handbereik. Maar weer richtte VVZ zich op en de JO12-1 vocht zich weer terug in de wedstrijd. In de verzengende hitte had de scheidsrechter tien minuten voor tijd een drinkpauze ingelast bij een tussenstand van 8-6.

    Overigens een dikke pluim voor de scheidsrechter die volkomen neutraal floot en met een vaderlijk woordje de oplopende gemoederen binnen de lijnen elke keer weer wist te sussen.

    Alles of niets voor Graveland in de slotfase. Het werd 9-6, het werd 10-6 en toen had 's-Graveland nog één goal nodig om Waterwijk af te troeven. Ook VVZ kreeg ruimte en kansen maar de bal ging er net niet in. In de laatste minuut, uit een scrimmage, viel de 11-6. Maar waar elke clubscheidsrechter meteen zou affluiten trok de scheidsrechter nog stoïcijns twee extra minuten bij. Twee opa’s waren al met hartklachten afgevoerd, een voetbalmoeder was flauw gevallen en een 's-Graveland vader ging de hond maar uitlaten, zo ondraaglijk was de spanning voor het thuispubliek. Maar het lukte VVZ niet meer om te scoren zodat Graveland toch het kampioensfeestje kon vieren.

    Nogmaals gefeliciteerd hiermee!

    De krankzinnige 11-6 uitslag zal in Almere wel met gefronste wenkbrauwen zijn ontvangen maar VVZ heeft meer dan zijn sportieve plicht gedaan, want 's-Graveland moest echt tot de bodem van de bodem gaan om aan een trauma te ontkomen. Als publiek was het in ieder geval smullen van dit spektakel.

    Nog twee trainingen en één toernooi staat er voor de JO12-1 op het programma en dan wacht de zomerstop. Dan kan iedereen in het zonnetje nog eens beseffen dat met inzet en strijd veel meer te bereiken is dan je soms denkt.

    Namens de ouders danken we Albert voor de goede trainingen en coaching en tot volgend seizoen allemaal !!