• Piet Hoogendoorn neemt na 10 seizoenen afscheid van jeugd VVZ ‘49

    10 jun 2024 Gijs Schaap
  •  

    Op bijna 78-jarige leeftijd heeft voetballiefhebber Piet Hoogendoorn op zaterdag 8 juni tijdens het jeugdkamp afscheid van de jeugd bij VVZ ’49 genomen. VVZ is hem enorm dankbaar voor de vele uurtjes die Piet de afgelopen 10 seizoenen in de club aan de Eemweg heeft gestoken. Vooral in de beginjaren was Piet, behalve op vrijdagavond en zondag, eigenlijk de gehele week op het complex van de Vrienden Van Zonnegloren aan de slag met de complete jeugdafdeling.

    De afdeling waar hij onder leiding van jeugdvoorzitter Pieter van den Broek de volledige technische leiding in handen kreeg, heeft hij vele huidige talenten zien doorbreken, zoals Floris de Boer, Jip van Schadewijk, Matthijs Smit, Cemal Kurt, Niek Steman, Sven van den Munt, etc.

    In dit stuk kijken wij vooral terug op Piet's gehele loopbaan; zowel als speler en als trainer, maar vooral is hij die liefhebber van het spelletje aan het woord die door het voetbal niet alleen zijn vrouw Joke heeft ontmoet, maar ook vele vriendschappen aan de voetballerij heeft overgehouden. “Ik ben daar zeer dankbaar voor,” zegt Piet. “Het is zo mooi om nog bij vele clubs te komen waar ik gewerkt heb en daar nog steeds veel contacten en vriendschappen aan over te hebben gehouden.”

    Piet's wieg stond in ’s-Graveland en hij is op het oude complex begonnen met voetballen; zijn (stief)vader (de beste linksbuiten van de complete regio) was daar trainer en nam hem al op jonge leeftijd mee. In die tijd mocht je vanaf je 10e pas op voetbal, maar Piet speelde op zijn 6e jaar al mee. Zijn moeder was een zeer actieve handbalster en was ook binnen die afdeling van ’s-Graveland actief. Het sportieve verenigingsleven is Piet dus echt met de paplepel ingegoten.

    Ondanks dat Piet in de jeugd een paar jaar was gestopt met voetbal en accordeonles volgde bij George van Dijk uit Hilversum, ging hij tijdens de MULO toch weer serieus aan de bak als voetballer bij FC Hilversum. Dit was bij de betaalde jeugdcompetitie en Piet speelde verdienstelijk op het middenveld. “In die tijd had je al het Stopperspil Systeem (3-2-5), het 4-2-4 systeem en natuurlijk het 4-3-3 systeem,” aldus Piet. “En was het eerste elftal van Hilversum net een stapje te hoog voor mij. Ik woonde tegenover vv Altius en ben daar aan de slag gegaan onder trainer Nol de Ruiter. Wij promoveerden toen naar de 2e klasse zaterdag en dat was een mooie tijd.”

    Piet werkte in die tijd bij de belastingen in Hilversum en een collega van het werk zat bij VVOP; Piet ging een keer kijken en ontmoette diens broer, zijn uiteindelijke schoonvader en Joke. “Eigenlijk kwam ik door toeval daar terecht en in 1968 zijn wij getrouwd. Afgelopen week alweer 56 jaar.” Piet's schoonvader was sportinstructeur en werd trainer van Veluwse Boys, daardoor ging Piet daar ook spelen in de 4e klasse en ze werden kampioen. Later promoveerden ze nog naar de 2e klasse met grote talenten zoals Henk Heimgarter en Adri Bettink, die ook nog voor NEC speelden.

    In die tijd bij Veluwse Boys haalde Piet al zijn eerste trainersdiploma; op zaterdagmorgen met de bus naar de KNVB en in de middag gauw naar Garderen om weer te voetballen. Hij was ongeveer 21 jaar. Tijdens de diensttijd kwam Piet bij ’s-Graveland terecht en daar was Jan Hoveling de trainer. Jan was degene die in 1972 vv Hees tipte om Piet als trainer aan te stellen op zeer jonge leeftijd.

    “Ik mocht op gesprek komen bij Gijs Kok (man van tante Riek) en ben toen twee jaar hoofdtrainer geweest en was toen pas 26 jaar. Ik mocht destijds Bert Wouterse opvolgen.” Na Hees werd Piet twee jaar hoofdtrainer van de Zebra’s, want daar speelde een neef van Piet in het eerste op de zondag. Vervolgens ging hij naar ’s-Graveland in de afdeling, daar ging het wat minder en moest zelfs de opa van Davy Klaassen eraan te pas komen om de ploeg te redden.

     

    Daarna had hij een schitterende tijd bij CSW in Wilnis. “Daar heb ik vele vriendschappen aan overgehouden,” zegt Piet met een big smile. “Zelfs een paar jaar tweede klasse gespeeld na een beslissingswedstrijd op het veld bij DWV tegen EVC.” Voorzitter Brouwer had een knopen/garen/band fabriek en zorgde dat alles perfect voor elkaar was, met als hoogtepunt vier dagen met de Torlijn naar Göteborg in Zweden. “Voorzitter Brouwer kwam altijd in de bespreking en sprak dan altijd de befaamde woorden: Niet naast, niet op de paal, maar erin die ballen!”

    Na vier jaar CSW ging Piet naar Desto; tijdens een afscheidswedstrijd speelden beide ploegen tegen elkaar en was Piet in de eerste helft coach van CSW en in de tweede helft van Desto. “Daar heb ik ook vijf jaar heel fijn mogen werken en promoveerden wij naar de tweede klasse via een beslissingswedstrijd bij Huizen tegen DWS.” Piet ging van Desto weer terug naar CSW voor drie jaar, dat was toen op het nieuwe complex en was een andere tijd, maar ook weer mooi. Jan Lastrik was destijds Koning Strafschoppen versieren, behalve als Floor Baas scheidsrechter was, want die kon het nog beter en had Jan altijd door.

    Hierna volgde Scherpenzeel en dat was een van de weinige clubs waarbij er geen klik was. “Degradatie in het eerste seizoen en toen wij uit bij Candia met 10-0 verloren, was het over en zijn wij keurig uit elkaar gegaan,” vertelt Piet met alle details nog in zijn hoofd. “Ik kwam thuis en toen wist Joke het al; Martin Donker van het Utrechts Nieuwsblad had al gebeld.”

    Na een half jaartje zijn conditie op peil gehouden te hebben bij de loopgroep van de Gooische Atletiekclub, kwam Piet weer bij Altius terecht; daar drie jaar mogen trainen in de derde klasse en Altius is een beetje vergelijkbaar met VVZ zegt Piet: “Ook een club die te netjes is en type spelers die nooit helemaal tot het gaatje gaan of geen soort over-mijn-lijk-mentaliteit hebben. Maar dus wel een mooie club en ook zeker wel fijn om te werken, maar de echte topsportmentaliteit ontbreekt daar net zoals het in Soest ontbreekt.”

    Vervolgens naar Nederhorst ten Berg; daar gestart in de eerste klasse onderafdeling en promotie naar de hoofdklasse meegemaakt. “De keeper stopte een penalty in de beslissingswedstrijd. Bij Nederhorst ook altijd leuke voetballers, de naam Huisstede zal vele voetballiefhebbers voldoende zeggen.” Piet heeft daar drie jaar gewerkt als hoofdtrainer en hoogtepunten waren altijd de wedstrijden tegen betaald voetbalclubs in voorbereiding zoals SK Beveren met Jan Boskamp als trainer, maar met Heerenveen, dat toen door Foppe de Haan werd getraind, was er helemaal een klik en is de selectie zelfs nog een keer met de bus een wedstrijd wezen kijken in het stadion.

    Piet mocht vanwege zijn werkzaamheden bij gemeente Soest verder nooit een nevenfunctie in ons eigen dorp hebben, dus ook de laatste periode als trainer waren in de regio; eerst nog naar Zevenhoven in de tweede klasse zaterdag. Dorpje van 2000 inwoners, maar ontzettend veel zelfwerkzaamheid in de club met een jaarlijkse veiling die veel geld opbracht om de accommodatie te verbeteren. De toenmalige aanvoerder van CSW woont in Zevenhoven en heeft Piet nog steeds een connectie mee.

    De laatste club was NSV’46 in de zondag vierde klasse; daar ook nog drie jaar gewerkt, maar daar konden ze vooral de wedstrijdjes aan de bar winnen. Piet was toen ongeveer 55 jaar en het was in die tijd veel reizen en toen was het op een gegeven moment wel mooi geweest als hoofdtrainer. Zijn eerste club in het technische kader was Desto; daar was Piet technisch manager van de gehele club en in die drie tot vier jaar heeft hij ook veel van zijn werkexpertise in de verhuizing naar een nieuw complex kunnen gebruiken. Midreth bouwde dat destijds en dhr Lelieveld was daar enorm bij betrokken. Bij Desto was de familie Visser ook zo’n echte clubfamilie en Erik van den Meer destijds nog trainer.

    Bij Nederhorst kwam er toen een gesprek voor een rol als A Junioren trainer, maar ook daar werd Piet hoofd van de technische coördinatie jeugd en werd o.a. John de Graaf (huidige hoofd opleidingen VVZ) trainer van de A Junioren. Piet heeft destijds met een commissie het gehele jeugdplan geschreven wat hij daarna ook nog kon gebruiken bij Altius, waar hij zo’n zelfde rol ook nog drie jaar heeft gehad. Na Altius was Piet ondertussen met pensioen van zijn werk bij de gemeente Soest en kwam hij in contact met Pieter van den Broek, de toenmalige jeugdvoorzitter van VVZ. Zo startte hij in september/oktober 2014 bij VVZ als technisch coördinator van de gehele jeugd met het beleidsplan van Nederhorst als leidraad.

    “Iedereen deed in die tijd zijn eigen ding bij VVZ. Wij hebben er toen ook nog het voorbeeld van een jeugdplan van Legmeervogels bij gepakt en zo de structuur weer beetje bij beetje aangebracht bij de jeugd van VVZ,” aldus Piet. “Met Hans Renes kwam er ook weer meer focus op de pupillen, John de Graaf kwam als juniorentrainer, Wim van den Craats was ook zeer fanatiek als jeugdtrainer bezig en ik heb in die tijd veel met Jos Frolich samen gewerkt.”

    Jan Scholts werd de opvolger van Pieter van den Broek. VVZ speelde toen natuurlijk met zijn eerste elftal op hoog niveau en er waren diverse toptrainers bij het eerste, maar er werd veel van buitenaf gehaald en eigenlijk te weinig naar de eigen jeugd gekeken. “Ook heeft VVZ vaak een te intelligente jeugdafdeling, waardoor vele talenten die dan op doorbreken stonden of net waren doorgebroken studeren in alle windstreken van ons land,” geeft Piet aan waar de schoen ook vaak wringt. “Verder is tegenwoordig de kwantiteit een uitdaging ten opzichte van de kwaliteit. Voor VVZ is het belangrijk dat er een nieuwe woonwijk komt in de polder om voldoende aanwas te houden voor de toekomst. Dat zie je bij clubs als CSW, Eemnes, Hooglanderveen, etc. die barsten uit hun voegen nadat de polders in hun omgeving zijn voorzien van nieuwbouwwijken.”

    Piet heeft dus echt een enorm voetballeven achter de rug en heeft er veel vriendschappen aan overgehouden. Hij is zijn vrouw Joke enorm dankbaar voor de vrijheid die hij heeft gehad om altijd maar op pad te zijn. “In de begintijd ging Joke nog veel mee, zoals bij Hees, CSW en Desto, maar bij Desto ging ze al meer naar de woonboulevard dan naar het voetbal kijken,” lacht Piet. “Als we dan op voorsprong stonden, kon ze gauw een stoel of iets kopen, want dan was mijn humeur natuurlijk opgewekt en kon er van alles. Hahaha.”

    Gelukkig gaat Piet na die 10 seizoenen niet geheel verloren voor VVZ’49; hij zal aansluiten bij onze vrijdagploeg die altijd de puntjes op de i zet op ons complex en alles keurig voorbereidt voor de zaterdag als er op ons complex weer vele voetbalwedstrijden plaatsvinden. En ondanks dat Piet liever niet in de schijnwerpers staat, heeft de jongste jeugd hem tijdens het jeugdkamp op zaterdagmorgen 8 juni uitgezwaaid en danken wij hem nogmaals voor al zijn enorme inzet.

    Het lied “Pietje bedankt, Pietje bedankt” klonk zaterdag nog lang aan de Eemweg.