• Eén ding stond bij voorbaat alvast. De punten zouden op de Eemweg blijven want de trainingsmaatjes van de JO10-2 en de JO10-3 troffen elkaar in competitieverband.  De al ingespeelde 10-2 gold hierbij als favoriet tegen de nieuw geformeerde 10-3. In het eerste kwart van de wedstrijd maakte de 10-2 haar favorietenrol deels waar door de wedstrijd te controleren en een paar grote kansen te creëren maar de dappere 10-3 keeper wou niet wijken zodat het bij 0-0 bleef.

    In het tweede kwart begon het spelbeeld te kantelen. De 10-2 vond elkaar niet meer, schakelde een versnelling terug want de goals zouden vanzelf wel komen. Die goals kwamen er ook van een 10-2 voet maar dan wel in het eigen doel. 2-0 achter in een wedstrijd die nooit verloren kon gaan. Ach, dat zou wel weer goed komen in het derde kwart want op de training winnen we ook altijd.

    Maar het derde kwart was duidelijk voor de 10-3. Waar bij team 2 iedereen stil bleef staan om te kijken hoe een teamgenoot zich vast dribbelde toonde team 3 zich brutaal aan het front met de wil om te winnen. Vrijwel elke goede aanval was meteen raak zodat er voor team 2 een beschamende 0-5 achterstand op het scorebord stond. Het besef dat je met stilstaan geen enkele wedstijd kan winnen drong pas in de slotfase door. Drie goals in twee minuten tijd en vervolgens de paal die de aansluitingstreffer voorkwam. De 10-2 was veel te laat wakker en zag uiteindelijk team 3 verdiend op inzet en karakter met 5-3 winnen.

    Woensdag weer gezamenlijk trainen en na een weekje vakantie zullen dan beide teams er staan om de punten weer op de Eemweg te houden.

    Fijne herfstvakantie.