• Het was tot vrijdag middag onbekend of de wedstrijd tegen Real Sranang wel doorgang  zou vinden. De Koninklijke had een verzoek geplaatst, om de wedstrijd te verplaatsen, maar de weinig (2) beschikbare zaterdagen pasten niet als invulling voor deze wedstrijd. De Koninklijke had toch nog 11 beschikbare spelers kunnen vinden binnen de krochten van de Surinaamse club. “We zullen gewoon aanwezig zijn” klonk door de telefoon in het heerlijke Surinaams.

    Naarmate de aftrap dichterbij kwam, bleek VVZ ook niet echt breed in de spelers te zitten. De training van donderdag bleek een slagveld geweest te zijn. Onder andere Evert en Johannes hadden deze bezigheid niet zonder kleerscheuren overleefd en kregen dus een kruisje achter de naam. Gevolg is dat wij maar 12 man op papier hadden. Het is niet anders…

    Real Sranang kwam inderdaad…..maar aan het gevolg kwam geen einde….Een kleine 20 man was richting Soest afgereisd. Het bleken niet allemaal voetballers te zijn, hierbij stokte de teller (ook) op twaalf. De rest was publiek. Het was nog wel even wachten totdat het veld vrij was, maar daarna kon de wedstrijd dan beginnen.

    VVZ’49 begon zeer goed aan de wedstrijd. Real mocht tot ver buiten de zestien combineren, maar veel dreigender werden zij niet. In de omschakeling was VVZ echter veel gevaarlijker. Kansen voor Arjan, Gunther, Wim K. en Victor troffen geen doel….een 2-0 voorsprong had zomaar gekund.

    Bij Real Sranang was het vooral de aanvoerder (nummer 3) die het spelletje verdeelde en bepaalde. Een beer van een gozer (Hans H.: ”zelfs ik kreeg daar geen beweging in”) met bovenbenen welke net zo groot waren als het hele bovenlichaam van onze Wim Hospes.  Het openingsdoelpunt kwam dan ook van zijn voeten.  Een kiezelhard schot deed het garen van de bal kraken. Zwabberend kwam de bal op Robert Jan af, maar voordat de reactie er was, stopte de getergde bal tegen het kreunende net. Enkele minuten later zou er een harde voorzet vanaf de linker kant komen. Een Real speler draaide zich al om, kreeg de bal op het achterhoofd, waardoor de bal met een ferme curve onder de lat in de verre hoek draaide. Curieuze doelpunten zoals alleen WIJ ze maar tegen kunnen krijgen. Toen op ruim een half uur spelen ook nog de 0-3 binnen plofte, leek een afstraffing voor ons in de maak. Met keihard werken van de 11 VVZ-ers werd de schade beperkt gehouden, maar hoe zou het gelopen zijn als wij wel wat van de eerste vier mogelijkheden benut hadden.? Arjan en zijn handtastelijke tegenspeler mochten al eerder de thee opzoeken. Zij kregen in de 38e minuut, na een opstootje, allebei de gele kaart voorgeschoteld.

    De tweede helft wilde VVZ er toch het beste van maken. Robert Jan mocht in de eerste minuten gelijk twee keer handelend optreden, en het was zowaar VVZ die tot scoren kwam. Wim K. wist (in twee keer) zijn eerste competitiedoelpunt aan te tekenen. Hij vierde dit alsof hij hoogstpersoonlijk zijn team wereldkampioen gemaakt had. Hij moest dit echter wel alleen doen. Bij de Veteranen van VVZ worden de doelpunten nooit uitbundig gevierd. Met een enkel handje of een woordje wordt dit afgedaan. Dit alles is waarschijnlijk een erfenis van oud VVZ spits Koen Greven. Als hij scoorde wilde niemand voor L#L staan als hij met zijn ranzige dansje bij de cornervlag bezig was. Meestal stond hij daar nog, als de tegenstander allang weer had afgetrapt. VVZ’49 dus van de “nul” af. Maar tien minuten later werd het nog mooier. Een inzet in de zestien verdween op de hand van een Real speler, waarop de scheidsrechter niets anders kon doen dan de bal op de stip leggen. Sinds dit seizoen is Gunther nog steeds foutloos vanaf de stip, en zo ook vandaag. Was hier een stuntje in de maak?? Aan een stuntje mochten we een minuut of 6 denken. Toen was het verschil alweer twee. Een schot in de verre hoek verraste Robert Jan. Toch bleef VVZ niet bij de pakken neerzitten. Het rechte de rug, kreeg wederom een kansje, maar toen Arjan wederom het bloed onder de nagels vandaan gehaald werd en zich als gevolg hiervan zich weer vergreep aan zijn tegenstander, mocht hij met zijn tweede gele kaart definitief inrukken. Gek genoeg kwamen wij met 10 man nog op 3-4. Een goede voorzet van Ben werd door Gunter vallend binnen geschoten. VVZ had nog 10 minuten om een gelijk spel uit het vuur te slepen. Wout kwam er weer in voor de geblesseerd geraakte Gunther, waardoor we voorin wat (jeugdige) stootkracht kwijtraakte. Maar toen Victor en zijn tegenstander ook allebei een gele prent voorgeschoteld kregen, had VVZ helemaal geen aanvallende impulsen meer. Het bleef dan ook bij een 3-4 nederlaag. Een resultaat waar we best trots op kunnen zijn. Voor ieder een dikke voldoende.

    Toch bleef achteraf het gevoel van: Wat als…? Wat als de eerste vier kansen een tweetal doelpunten hadden opgeleverd. Wat als de vele tijdstraffen (overigens allemaal terecht) niet ons deel waren geweest. Wat als wij enkele wissels meer hadden gehad…. Het mocht echter niet zo zijn.

    Real Sranang vierde de overwinning EN een verjaardag op Surinaamse wijze met veel geluid en drank in de kleedkamer en later in de kantine. Op Victor en Arjan na (??), beleefde ieder goede gevoelens over de wedstrijd. Volgende week komt het Almeerse Waterwijk op visite. De aftrap is om 14.30 uur.