• Volgende week zondag wordt ‘ie er weer opgevoerd, in Naarden. De Matthäus Passion van Johann Sebastian de Grote. Bach, die Baas, die Rasenball uit Leipzig. Misschien wel het meest aangrijpende stuk muziek dat er ooit gemaakt is, al kun je daar natuurlijk zondagmorgens over vol twisten. Dat ga ik u besparen, maak u geen zorgen. Maar de aria voor alt (en het liefst een mannelijke uiteraard) en zacht wenende, fijnbesnaarde tegenstem (viool) halverwege dit meesterwerk kennen we allemaal.

    Erbarme dich, mein Gott
    Um meiner Zähren willen
    Schaue hier, Herz und Auge
    weint vor dir bitterlich

    Op een steenworp afstand een ogenschijnlijk compleet ander tafereel dat er deze zaterdag aan ons oog voorbijtrok. NVC ?? VVZ, een voetbalwedstrijd op de late zaterdagmiddag. Geen harde kerkbanken maar een plekje gekozen aan de lange zijde van de groene kunstgrasmat. De boarding (voor 299 kan uw reclame hier staan ?? datzelfde bedrag betaal je voor twee plaatsjes vooraan met drankje erbij in de kerk zondag) als welkom steuntje in de rug. Op ons bolletje een waterig zonnetje. Alles klaar voor een fijnbesnaard potje voetbal in een van de deftigste stadjes van ons land.

    Helaas zou het zo fijnbesnaard en feestelijk allemaal niet blijken. Voorafgaand aan de wedstrijd een déjà-vu aan 28 september jongstleden, toen onze mannen ook in Naarden op bezoek kwamen. Net als die dag stond er ook bij deze wedstrijd geen leidsman op het veld. Of er bij ons niet iemand rondliep. Tja, wij hebben Aart. En Pim. Jan. ’t Werd de eerste, maar zeker weten dat ook een van de anderen het had gedaan. Niet omdat het moet, maar gewoon, omdat het kan.

    Zou je toch een beetje dankbaarheid, goodwill en kameraadschap verwachten van die Naarder jongemannen. Beetje dat wij-gevoel. Wellicht waren het de glazen bier vooraf. Waren het de hockeymeisjes naast de dug-out. Het tijdstip. Was het de zon. Of zomaar gewoon omdat het kan. Het werd een dreinerig potje klieren, klooien, zeuren en zuipen. Niet veel vaker zó’n stuurloos stelletje kleuters van rond de 18 bij elkaar gezien.

    Hier en daar ronduit gevaarlijk voor lijf en ledematen van de onzen. Zeker niet bevorderlijk voor het humeur van het meegereisde VVZ-volk aan de kant. En al helemaal niet voor een mooie pot voetbal. Een zaadpartij werd het. Met een grens met meer aandacht voor zijn slinkende glas bier dan voor zijn vlag. Met wat drinkende ouders in de dug-out naast wat rokende en eveneens bierdrinkende zonen, tevens teamchefs. Tja, wat moet je dan.

    Beste man van het veld zonder twijfel de man in zijn vrijetijdskloffie. Met het fluitje in de mond. Aart liep er onverstoorbaar bij. Een baas. Een generaal. Als een hertog. Nou oke, een hartog. ’t Was in de eerste plaats aan hem te danken vandaag dat het nog enigszins leuk bleef. En alles wonder boven wonder min of meer heel bleef.

    Beste team van het veld zonder twijfel de mannen in het lentegroen. De jongetjes van 16 en 17 toonden zich vele malen volwassener dan de prinsjes van 18. Een dik compliment voor alles wat zich geduldig toonde, inzet en strijd toonde en zich niet liet provoceren. En waar het op Goede Vrijdag zo faliekant fout afliep voor de hoofdpersoon in spé, daar liep het op deze rumoerige zaterdag zowaar goed af voor VVZ.

    Het werd 0-2. Jippe (solo door de defensie fraai afgerond) en Bram-Joris (vrije trap van Jippe binnenstormen bij de tweede paal) maakten de doelpunten. Maar niet minder eer en glorie verdienden onze verdedigers die stand hielden: Thijs, Niek, Joram, Bart, Luuk Vos, andere Joep speelden een zeer geconcentreerde wedstrijd; Karst was een weldaad op de goal. Het middenveld dat in de drukte de kop schoon hield en voetballend oplossingen vond: Joep, Tim, Luuk VW, invallers Koen en Roel speelden met rust en overzicht, bleven waar het kon uit de dwaze duels en beslisten daarmee uiteindelijk de wedstrijd. NVC liep zich letterlijk moe en moedeloos. Voor de meesten zelfs te moe om na afloop nog even een handje te geven. Stelletje lapzwanzen. Ik zeg: beetje leiding erop. Beetje gezag, daar ben je nooit te oud voor.

    Erbarme dich?? In 90 minuten verloor Naarden zijn aura van stijl en gratie. Zijn status van cultuurdrager. Vandaag overviel me de compleet stijlloze kant van het gehucht. Het erbarmelijke niveau van het plebs. De schaamteloze werking van het teveel. ‘Weet je wat het is? Je moet er maar boven gaan staan’, gaf na afloop een lichtbeschaamd ouderpaar van de thuisclub aan. Zij wáren er nog én waren maar aan de overkant gaan staan. Ver bij de dug-out vandaan.

    Naarden ja. Die status krijgt het wel weer terug hoor. Nog een paar dagen en de grote Bach komt in town. Johann Sebastian, Baas uit Leipzig. Beetje leiding erop, beetje gezag. Herreweghe krijgt het volk daar wel stil. Nog een paar dagen en Naarden huilt gewoon weer zachtjes en fijnbesnaard mee: Erbarme dich??