•  

    Onder leiding van trainer Muslu Nalbantoglu is het eerste elftal van VVZ ’49 hard op weg om eindelijk de 5e klasse achter zich te laten. Om de zenuwen van de titelstrijd een beetje te temperen heeft Muslu er ook nog een bijbaan bij: Teammanager bij NEC Nijmegen. Daar gaat het momenteel ook bepaald niet slecht: bekerfinale gehaald en hoog in de Eredivisie met fris en aanvallend voetbal.

    Het lijkt erop dat een beetje van die Nijmeegse magie per ongeluk in de sporttassen van de spelers van de JO19-3 is beland. Na een offday vorige week bij USV Hercules begon VVZ tegen SV Montfoort alsof ze iets goed te maken hadden — en liefst meteen. Dat de tegenstanders uit Montfoort gemiddeld een kop groter en een maatje koelkast breder waren, werd door de groen-witten vriendelijk genoteerd en vervolgens compleet genegeerd. Alsof ze het frivole NEC waren speelden ze tegen de middenlijn aan, speelden continue met grote druk naar voren zodat Montfoort meerdere malen de bal uit paniek over de zijlaan moest rossen.

    Het regende kansen en uit een rebound knalde Ollie de 0-0 van het scorebord. Niet veel later liet Marius zien dat hij in zijn vrije tijd waarschijnlijk YouTube-compilaties van dribbels kijkt: met een geweldige beweging zette hij de hele Montfoortse verdediging op het verkeerde been. Zijn assist werd door Simeon koel gepromoveerd tot 2-0. De score had veel en veel hoger moeten vallen met kansen voor Ali, Mats en Yorick. Achterin stond het duo Lasse en Mitchell ondertussen te verdedigen alsof de Nederlandse Bank hen persoonlijk had gevraagd de kluis te bewaken. Toch werd het vlak voor rust nog even spannend: een hoekschop van Montfoort werd binnengekopt: 2-1 bij rust wat ongeveer net zo’n eerlijke afspiegeling was als de trainer die zegt dat er “een mooie opkomst op training” was met vijf man.

    Na rust bleek Montfoort in de kleedkamer de bidons met toverdrank te hebben leeggedronken. VVZ werd teruggedrongen, uit een scrimmage viel al snel de 2-2 en ook daarna bleef Montfoort de overhand houden. In zo’n fase heb je momenten nodig. En die kwamen. Een vrije trap van Montfoort had via Booking.com een reservering gemaakt in de kruising, maar keeper Chris tikte de bal met het bovenste kootje van zijn pink nog tegen de lat. Medisch gezien waarschijnlijk onmogelijk, maar het gebeurde toch. Toen iedereen zich voorzichtig begon neer te leggen bij een punt, stond Stan op. Met een actie die deed denken aan Federico Valverde tegen Manchester City speelde hij zichzelf vrij en lepelde de bal met een glorieuze boog over de keeper: 3-2.

    Het laatste kwartier trok Montfoort massaal naar voren, maar backs Sem en Olivier gaven geen krimp. Sterker nog: door alle ruimte kreeg VVZ zelf nog de beste kansen, met Corne als regisseur op het middenveld. Appie was nog dicht bij een vierde treffer, maar uiteindelijk was het het bevrijdende fluitsignaal van de prima leidende scheidsrechter Teus Verwoerd die het feest compleet maakte: de punten bleven in Soest.

     

    Het was misschien wel de beste wedstrijd van het seizoen.

    De eerste helft: dominant en aanvallend voetbal.

    De tweede helft: karakter, strijd en een keeper met sterke pinken

     

    En dat belooft wat voor volgende week, wanneer de derby wacht tegen en bij Hees. Daar hebben de groen-witten nog een sportief appeltje mee te schillen na een ongelukkige nederlaag eerder dit seizoen aan de Eemweg.

     

    Kortom: NEC-voetbal in de kelderklasse. Het kan dus gewoon.