• Terwijl op VVZ de hoekvlaggen in ruil voor een zakje snoep al waren opgehaald en het bier aan de tafel van de selectie rijkelijk vloeide, mocht de 19-3 om 17:00 uur nog even opdraven in Zeist tegen Saestum. Waar wij een verlaten sportpark hadden verwacht, leek het parkeerterrein wel de Efteling op 1e Paasdag. Het vrouwenteam van Saestum met succes hun kampioenswedstrijd in de Topklasse en heel Zeist was uitgelopen alsof er gratis frikandelbroodjes werden uitgedeeld.

    Onder het geluid van vuurwerk, klappende champagnekurken en beats waar zelfs DJ Paul Elstak moe van zou worden, begon de 19-3 aan het laatste kunstje van het seizoen. En zoals wel vaker dit jaar: VVZ begon prima, kreeg kansen… en keek na één aanval van de tegenstander tegen een achterstand aan. Een klassieke 19-3 opening, inmiddels net zo vertrouwd als een verloren WK-finale voor Oranje.

    Op jacht naar de gelijkmaker kopte Lasse net naast, Simeon haalde van afstand uit en Jens kreeg de bal van drie meter nog niet langs de keeper. Langs de lijn voelde je de bui alweer hangen: straks complimenten voor het spel, maar nul punten in de tas.

    Maar Lemar had daar andere gedachten over. Vanaf rand zestien deed hij een poging de lat kapot te schieten maar de onderkant veerde mee zodat de bal hard via de grond in het doelnetje plofte. De 1-2 was vervolgens van een totaal andere categorie. Niemand — inclusief Ali zelf — weet precies hoe die bal erin ging, maar via paal, keeper, knie, scheenbeschermer en waarschijnlijk een hogere macht rolde de bal tergend langzaam over de lijn. De keeper wilde de schade nog snel verdoezelen door de bal terug het veld in te gooien, maar zijn eigen vader stond als grensrechter al met de vlag richting middenstip te wijzen. Dat zal thuis aan tafel een pittige VAR-discussie zijn geworden. maar het was wel symbolisch hoe spannend maar sportief de wedstrijd verliep.

    Saestum zette voor rust nog flink aan maar onze verdediging met onder andere Boris, Mitchell, Sem en Olivier bewaakte ons fort alsof de goudstaven van de Nederlandse Bank achter hun lagen opgeslagen.

    Na rust veranderde de wedstrijd in PSG – Bayern op amateurtempo: aanvallen over en weer, iedereen naar voren en het publiek kreeg spontaan nekklachten van het heen-en-weer kijken. Saestum maakte fraai de 2-2, maar nog voordat de laatste supporter klaar was met juichen, werd Jorick diep gestuurd en schoof hij koel de 2-3 binnen. Twee ademhalingen later lag ook de 2-4 erin en begon VVZ voorzichtig te dromen van een zeldzaam fenomeen: een zorgeloze slotfase.

    Dat bleek uiteraard naïef. Saestum knalde via de korte hoek alweer de 3-4 binnen en plots rook het duel meer naar een 7-7 dan naar een degelijke overwinning. Maar VVZ bleef overeind. Gijs hield de rechtsback bezig met een ook voor zichzelf onnavolgbare passerbeweging, Stan stofzuigde het middenveld, Quinten buffelde alsof hij betaald kreeg per gewonnen duel terwijl Mats schoffelde alles wat bewoog. Corné draaide als dirigent van het middenveld daardoor overuren.

    En dan Chris. In de eerste helft had hij al een dubbele redding uit zijn mouw geschud waar ESPN nog een slow-motion van had kunnen maken, maar in de slotfase leek hij ineens over acht octopusarmen te beschikken. Alles wat richting doel kwam, werd tegengehouden. Marius leek zijn sterke wedstrijd nog te bekronen met een doelpunt na een solo langs ongeveer vijf man en een verdwaalde pion, maar zag zijn inzet stranden op de vuisten van de keeper. Het absolute hoogtepunt van de middag kwam echter van Appie, die met een Messi-achtige beweging twee verdedigers het bos instuurde. Volgens onbevestigde berichten worden ze nog steeds vermist in Zeist.

    Een vrije trap diep in blessuretijd zorgde nog even voor collectieve hartproblemen langs de lijn, zeker na de zure afloop van vorige week. Maar met kunst-, vlieg- en wat paniekwerk werd de bal weggewerkt waarna de scheidsrechter affloot.

    Eindstand: 3-4. Een heerlijke afsluiting van een seizoen vol pieken, dalen, wondergoals, onverklaarbare tegentreffers en kleedkamerhumor. Ook de geblesseerden Anton, Mirac en Ytse maakten deel uit van dit prachtige circus.

    Na de zomer lonkt voor een deel van de selectie het studentenleven, met alle verleidingen van bier, studieschuld en dinsdagavondshots. Coach Jan gooide er daarom nog snel een spontaan feestje tegenaan, terwijl trainer Martijn na een paar pilsjes iedereen probeerde te laten bijtekenen. Of die contracten juridisch standhouden, moet nog blijken.

    Maar zoals good old Evert ten Napel zou zeggen: “Dit is een goed stel hoor.”