Vorige week had de volledige staf, inclusief uw nederige verslaggever, collectief een snipperdag opgenomen. Gevolg: invalcoach Marcel mocht zijn vuurdoop beleven bij Roda’46, wat eindigde in een bescheiden 7-1 nederlaag. Op uitdrukkelijk verzoek van Marcel laten we dat hoofdstuk verder in de kleedkamer liggen — diep weggestopt, naast de vergeten bidons.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En niet zomaar eentje: de groen-blauwe klassieker tegen SO Soest stond op het programma. Derby’s en 19-3 blijken dit seizoen alleen geen gelukkig huwelijk, met al twee keer een 3-0 nederlaag tegen Hees… ondanks veldoverwicht waar je u tegen zegt.
Maar goed, frisse moed, zonnetje erbij, en Marcel weer in zijn natuurlijke habitat: met een vlaggetje langs de lijn. De ploeg stond strak van de revanchegevoelens, alsof ze persoonlijk waren uitgedaagd door de voetbalgoden.
De eerste fase was nog een tactisch schaakspel, maar richting rust draaide VVZ de duimschroeven aan. Hoogtepunt: een spits die alleen op de keeper af mocht… en besloot de bal een sightseeing tour langs de paal te geven.
Ruststand: 0-0, maar het voelde al als een gemiste voorsprong.
En toen… de tweede helft. Of beter gezegd: de gemiste-kansen-compilatie van het jaar. Paal, lat, keeper, van de lijn gehaald, compleet gemist, naast, over — alles kwam voorbij behalve een doelpunt. Het notitieboekje van uw reporter raakte voller dan de prijzenkast van een topclub, maar het scorebord bleef koppig op 0-0 staan.
Elke voetballiefhebber kent dan Artikel 1 van de ongeschreven voetbalwet: als jij hem er niet in schiet, doet de tegenstander het wel. En jawel, vijf minuten voor tijd kreeg SO Soest na een zeldzame fout hun eerste echte kans… en meteen de beste van de wedstrijd en die werd voor een gapend leeg doel nog wonderbaarlijk op de paal geknald. VVZ ontsnapte — of zo leek het.
Want zoals een wijs man ooit zei (oké, Sylvester Stallone): “The Law is the Law.” In blessuretijd viel dus alsnog het vonnis: een vrije trap vloog binnen, 0-1.
Einde wedstrijd, einde illusie.
Een nederlaag die pijn doet. Misschien wel de meest onverdiende en onnodige van het seizoen. Drie derby’s, drie keer de betere ploeg, nul (doel)punten. Conclusie: 19-3 is goed bezig… met het bouwen van een serieus derbytrauma.