IN MEMORIAM Ries Brouwer

Op zaterdagmiddag 13 december is op 85-jarige leeftijd VVZ-icoon Ries Brouwer overleden.

De titel icoon is niet voor niks in de eerste zin geplaatst. Want Ries is niet onder één noemer te plaatsen. Hij heeft op zoveel vlakken veel betekend voor de vereniging, dat voor een man met een VVZ-historie als Ries er geen andere omschrijving mogelijk is dan het woord icoon. 

Ries Brouwer begon zijn voetbaljaren bij BDC, de voorloper van SO Soest en was één van de best wel grote groep mannen die toen de overstap maakte naar VVZ. Samen met broers Peter, Jos en Joop en met onder andere mannen als Aart Smink en Mart van Asch werd in 1970 het blauw verruild voor het groen van VVZ, waarmee Ries ruim 55 jaar aan VVZ verbonden is geweest.

Natuurlijk allereerst als voetballer, vanuit de selectie richting de recreatie en van actief sporter naar bestuurder en vrijwilliger. Bijna een leven lang VVZ en altijd op dezelfde karakteristieke Ries-manier.

Ries heeft 3 periodes in het bestuur gezeten, een periode van 4 jaar startend in 1979, één van 3 jaar vanaf 1994 en de laatste periode van 12 jaar van 1999 tot en met 2011. Dat alleen is al een prestatie op zich, maar voor Ries bleef het daar niet bij. Tijdens en na zijn bestuursjaren ontpopte Ries zich tot een spil in de vereniging, tot de man die “alles erom heen” regelde. Die zorgde dat het onderhoud van de accommodatie geregeld werd, zelf elke vrijdag het karton wegbracht en ook er voor zorgde dat er genoeg handjes waren om allerlei klusjes te doen.

Dat gebeurde op zijn karakteristieke wijze. De manier waarop Ries iets aan je vroeg zou je ook zo maar opdragen kunnen noemen. “He, zorg jij even dat ….. gedaan wordt”. En als je dan niet meteen volop ja zei, kon daar best eens “Dat kan je best doen, want ik doe al genoeg voor de club en dit is een mooi klusje voor jou”. En meestal werd er in een dergelijk klein gesprekje hier en daar een krachtterm toegevoegd. Bedoelde hij niks mee, het was zijn manier van praten.

Voor klusjes waar op de club geen antwoord voor was, had Ries altijd wel een oplossing; laswerk ging naar “mijn broer Jaap” en voor allerlei andere klusjes wist hij wel iemand te charteren. En dat mocht ook nooit te veel kosten. Voor de ballenkooien regelde hij bijvoorbeeld gratis het staal en zijn broer laste het in elkaar.

En dat mocht in de ogen van Ries niet teveel kosten, want onnodig geld uitgeven was iets wat bij Ries niet voorkwam.

Geld was sowieso een belangrijk thema in het leven van Ries. Een goede zaterdag was, naast een overwinning van het eerste, ook een zaterdag met veel omzet en een goed verenigingsjaar was pas goed met een mooi financieel resultaat.

Het zuinig met geld omgaan betekende niet dat Ries de portemonnee nooit trok. Als het om projecten van VVZ ging dan stond hij, ook financieel, vooraan. De lichtinstallatie op het hoofdveld, het kunstgrasveld, de pannakooi, de binnenkort te bouwen tribune en vele andere projecten hadden de eindstreep nooit gehaald zonder financiële inzet van Ries. Vanuit hemzelf, maar ook door anderen die door hem op zijn bekende wijze daartoe werden aangespoord.

Na zijn pensionering was Ries bijna dagelijks op de Eemweg. Het feit dat hij zo dichtbij woonde maakte het makkelijk om er even op de fiets naar toe te rijden, wat menigmaal nodig was om leveranciers en bedrijven binnen te laten. Sommigen wisten hem zelfs te wonen en reden zelf gewoon even langs als ze op de club moesten zijn. Maar menig ritje op de fiets zal ook zijn geweest om gewoon even te kijken hoe alles erbij stond.

De zaterdag was steevast voor VVZ. Voor alle senioren teams werd de thee verzorgd, scheidsrechters werden gevraagd wat ze in de rust wilden drinken en na afloop van alle wedstrijden regelde Ries dat een aantal jongens de cornervlaggen binnen haalden met als beloning een zakje snoep. Daarmee onze jongste jeugd al lerend dat als je wat voor de club doet, de club wat voor jou doet. Laatst was één jongen zo bijdehand om te denken dat je met 1 cornervlag ook wel een zakje kon krijgen, maar die werd op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoelong was.

Op al die zaterdagen moet hij duizenden liters thee hebben gezet, honderden AA-tjes hebben uitgedeeld en net zoveel zakjes snoep hebben weggegeven. Overigens was een zaterdag nooit een hele dag. Tussen de middag moest Ries altijd even terug om de paarden te verzorgen, zijn 2^de passie, maar dan toch altijd weer snel richting de Eemweg.

Jochum de Jong, voorzitter van de Club van 100, omschreef hem al volgt; “ Hij was er altijd. Met z’n petje op, dikke jas aan en in ribbroek wijzend op de cornervlaggen die gehaald moesten worden, wijzend naar het kratje bier dat koud stond of gewoon zwaaiend en even vragen hoeveel je gespeeld had. De man was er altijd. Voor de jeugd, voor de senioren, voor de leden, voor de club.”

Trots was Ries op zijn club. Fanatiek als hij was, was hij lovend bij winst van het eerste en als er verloren werd, kon hij vaak kortaf zeggen dat “die klootzakken gewoon hadden moeten winnen”. Vrijdags bij het afsluitende biertje van de vrijdagploeg werd er steevast gevraagd of de komende tegenstander een goede ploeg was en werden de kansen op een overwinning afgewogen. Hij had een komende promotie dolgraag meegemaakt.

Maar het meest trots was hij als voetbalvader en voetbalopa. Zijn dochter Marja en zoons Jeroen en Roland wekten al voetballend zijn trots op en zijn voetballende kleinkinderen Evan en Hewie gaven hem een glimlach om de mond en twinkeling in de ogen.

Toen in 2018 de nieuwe kleedkamers geopend werden, was er natuurlijk maar 1 man die deze taak voor zijn rekening mocht nemen. Op 28 december mocht hij samen met een grote groep kinderen de officiële handeling voor zijn rekening nemen en staat zijn naam voor altijd naast de ingang weergegeven.

Ries heeft, zoals niet eens volledig geschetst, een indrukwekkende staat van dienst binnen de vereniging. In bescheiden mate als voetballer, maar als bestuurder en vrijwilliger en verenigingsmens van topniveau. Al dat werk is natuurlijk niet zomaar onopgemerkt voorbij gegaan, in 1999 werd Ries benoemd tot Lid van Verdienste en in 2014 tot Erelid. En vorig jaar kreeg Ries tijdens het jubileum uit handen van de KNVB de zilveren waarderingsspeld op de borst gestoken.

Het leven van Ries bleef tot op het laatst verweven met VVZ. Tot en met zijn korte ziekbed. Er moest van Ries toch nog even gebeld worden naar de “vrijdag-ploeg” dat de bakken, zoals hij de kliko’s noemde, wel bij de weg gezet moesten worden. 

Afgelopen zondag was ik, samen met Ruud Prior, op de club om de vlaggen halfstok te strijken en de cornervlaggen, die stonden nog op het veld………

Namens de leden en het bestuur wens ik zijn vrouw Sjaan, zijn kinderen Marja, Roland en Jeroen , hun partners en kinderen veel sterkte in deze dagen van rouw en verdriet. Dat de warme herinneringen die de vereniging aan Ries heeft troost mogen bieden in deze donkere dagen.

Voor de digitale rouwkaart klik hier

Namens VVZ ’49,

Henk van der Pol

Soest, 15 december 2025