•  

    Eind vorige week kregen we het verdrietige bericht dat 8 maart op 62 jarige leeftijd voormalige selectiespeler, jeugdtrainer en dameselftal-trainer Cees Verbeeke overleden is.

    Velen zullen bij de naam Cees Verbeeke niet meteen een herinnering hebben, maar de mensen die in de jaren 80 en 90 bij onze vereniging rond liepen zullen zeker goede herinneringen aan hem bewaren.

    Cees was, in mijn herinnering, iemand die er ineens was en eigenlijk ook ineens vertrokken was. Zoals bij zoveel leden vaak het geval is. Ze zijn een periode van hun leven betrokken bij de verenigingen gaan dan weer een andere weg in. Zo ook bij Cees. En ondanks dat de VVZ-periode van Cees bij VVZ’49 jammer genoeg slechts enkele jaren bedroeg, was hij in die periode toch erg actief.

    Cees begon als selectiespeler. Soms in het eerste, maar voornamelijk het 2 de elftal. En na zijn selectieperiode sloot hij aan bij het 3 de elftal, een hechte groep oud selectiespelers, waar hij als jongste en fitste van het stel de nodige meters maakte die anderen lieten liggen.

    Maar niet alleen als voetballer liet Cees zich gelden. Al vrij snel werd hij jeugdtrainer van diverse elftallen, om vervolgens trainer te worden van het dameselftal van zijn toenmalige vrouw Jans. En alles op zijn manier. Een manier die aansloeg en die hoorde bij de groepen die hij trainde. Trouw aanwezig, oog hebben voor iedereen, er zijn voor degene die het nodig heeft en soms streng voor de enkeling die dat nodig had.

    Terugdenkend aan Cees, zie ik een studentikoze lieve man voor me. Aardig, niet op voorgrond tredend en wars van uiterlijk vertoon. Misschien iets te kort bij de club, maar in de jaren dat hij er was een zeer gewaardeerd lid en vrijwilliger.
    Als trainer kon Cees alle soms voorkomende hectiek rustig langs zich heen laten gaan. Alles even overdenkend, kon hij met een paar rake en soms even simpele opmerkingen alles op lossen. Een gave die hij bij de elftallen die hij leidde goed kon gebruiken. 

    Cees een man die zich inzette voor zijn omgeving, met droge humor, vol inzet, soms kritisch, soms bevlogen, soms lauw reagerend, met het hart op de goede plek en die, als hij destijds niet verhuisd zou zijn, ongetwijfeld nu nog betrokken bij de vereniging zou zijn geweest.

    Namens de leden en het bestuur wens ik zijn dochter Sylvie, zijn moeder, zuster en broers, hun partners veel sterkte in deze dagen van rouw en verdriet. Dat de warme herinneringen die de vereniging aan Cees heeft troost mag bieden in deze verdrietige dagen.

    Namens VVZ’49,
    Henk van der Pol
    Soest, 16 maart 2026