•  

    Hoogland JO19-4 - VVZ ’49 JO19-3  Oohohohoho. The heat is. Onnnnn.

     

    Hoogland uit staat de laatste jaren garant voor een heet middagje. Althans, wel voor de harde kern van wat nu de JO19-3 is. Vandaag lijkt dat op voorhand niet mogelijk: het kwik komt nét boven nul en de wind is gemeen in de weer met wat verdwaalde Oost-Europese natte sneeuwvlokken. Toch loopt het merendeel met blote benen en zonder zwarte handen. Een voorteken?

    VVZ doet het goed het eerste halfuur. Het voetbalt makkelijk onder de aanvankelijke druk van Hoogland uit en doet dat vooral gezamenlijk. Mijn buurman langs de lijn knort en keuvelt tevreden over het zichtbaar worden van elementen uit de training en zo. Dan weet je als belangstellende ouder dat het vrij goed gaat.

    Niet veel later weet je dat helemaal zeker als je eigen zoon vanuit een niet al te gemakkelijke hoek (tussen zijlijn en strafschopgebied) de bal plotseling met een woeste uithaal over de stijlvol duikende keeper in het verste kruis rost. BOOM! NUL-ÉÉN.

    Oohohohoho. Tell me can you feel it, tell me can you feel it, tell me can you feel it. The heat is on. The heat is. Onnnn.

    Aanvankelijk worden we vooral van het voetbal warmer. Gelijk op gaat het nu en, eerlijk is eerlijk, ook Karst moet enkele keren kordaat optreden nu. Doet ‘ie heel goed, geholpen door een prima spelende achterhoede die eerste helft. Met name Niek op links (intercepties) en Thijs centraal (rust aan de bal, goede oplossing vooruit) vallen op. Ook voorin wordt aardig gespeeld, maar af en toe net iets te weinig gehaald uit de mogelijkheden en zo lijkt de rust met 0-1 aan te breken.

    Toch loopt het anders. Vooropgesteld: de scheids is ook maar een mens, en hij (en niet wij) verruilde zoeven toch maar mooi zijn warme winterbroek voor twee van die gebroken pijpjes, stelde z’n witte beentjes bloot aan dat monster van een snerpende kou, staat er dan toch maar mooi met dat fluitje in z’n mond, de heat een beetje onder controle te houden. Maar toch: werkelijk niet alleen de VVZ-fans zagen dat wel degelijk een Hooglander de bal buiten de lijnen trapte en toch diezelfde Hooglanders vrolijk mochten ingooien, waardoor vrijstaan en uithalen voor hun spits wel een héél koud kunstje werd: 1-1. Nog via de blauwe vingertoppen van onze Karst trouwens, die de bal nog bijna zijn doel uitwurmde.

    Tegenspraak uitgesloten bij de man in het ijskoud blauw. Logisch natuurlijk en ook een alleszins goede regel. Maar toch. Dit voelde niet goed. Dit viel niet goed.

    Oohohohoho. Tell me can you feel it, tell me can you feel it, tell me can you feel it. The heat is on. The heat is. Onnnn.

    En de tweede helft begon nog zo vriendelijk. Met een cadeautje. Gratis en voor niets mocht de Hoogland aanvaller vanaf een metertje of twee binnenschieten in ons doel en 2-1 maken. Van: ons. Voor: jullie. Koud begonnen en weer op achterstand. Bekend dingetje hier in Hoogland.

    En het kwam niet zo één-twee-drie meer goed. Hoogland kwam er lekker in, VVZ begon tegen zichzelf én de man in het blauw te voetballen. Nooit goed om je al te veel op de leidsman te concentreren, daar ga je bijna nooit beter van voetballen. Maar dit keer kwam de liefde van twee kanten en zocht de beste man geregeld onze spelers op om body-tegen-body of head-to-head te gaan staan. Zie je toch niet al te vaak. Knap hoe onze spelers (zó laat je zien dat je aanvoerder bent, Jan) erop reageerden en een stapje achteruit zetten.

    Het stapje vóóruit in het veld liet eigenlijk te lang op zich wachten, maar kwam er toch, een kwartier voor tijd. Uit het niets. Als verdwaald sneeuwvlokje schoot de Hooglandkeeper, ver voor zijn doel de bal in de voeten van Jippe. Die lust zo’n vlokje rauw en schoot de bal vanaf een meter of 25 direct weer terug richting keeper. Hoog welteverstaan. Springend, grabbelend, vallend en zichzelf voor de kop slaand zag de keeper de bal schitterend over zijn vingertoppen vallen en in het doel ploffen. ZIFFFF. TWEE-TWEE.

    Oohohohoho. Tell me can you feel it, tell me can you feel it, tell me can you feel it. The heat is on. The heat is. Onnnn.

    En toen was, een kwartier voor tijd, de heat weer on. Werd er door twee partijen vol voor de winst gegaan, af en toe flink uitgedeeld. Met het toch wel saillante detail dat de onzen daarbij letterlijk en figuurlijk steevast en schril werden teruggefloten door de man met de schrille beentjes en de Hooglanders min of meer hun koninklijke gang mochten gaan.

    Het kleine wonder geschiedde drie minuten voor tijd. Na wat heen en weer geros in de zestien bij Hoogland belandde de bal bij Bram-Joris. Ook zíjn schot met rechts werd gekeerd door de doelman van Hoogland, maar rolde daarna vriendelijk weer zijn kant op. Vervolgens was het met links en nog een tandje harder via de handen van de ongelukkige keeper wel raak: 2-3. Staaltje wilskracht en doorzettingsvermogen van onze nummer 14. Ooohohohoho.

    Oohohohoho. Tell me can you feel it, tell me can you feel it, tell me can you feel it. The heat is on. The heat is. Onnnn.

    Grote vreugde in het veld en aan de zijlijn. Maar ook het besef van altijd weer die laatste minuten. En de ijsblauwe ogen van de man met het horloge. De slechte herinneringen. Achtendertig ingooien en acht zenuwslopende minuten later kon ook deze beste man echter niet anders doen dan affluiten en was de overwinning een heugelijk feit.

    De heat was on vandaag. Oohohohoo. Feelen konden we het, behalve dan in onze tenen, die zich ergens onderaan onze tintelende benen moesten bevinden.