• Zaterdagmiddag half 2. De wedstrijd tegen Voorwaarts staat op het programma. Dit team is 1 van de 3 koplopers, dus we wisten dat het een zware middag zou gaan worden. Mede doordat we wederom een selectie van maar 11 speelsters hadden.

    De voorgaande jaren hebben we regelmatig tegen dit team gevoetbald. We kennen hen als een goed voetballende ploeg, met veel beweging en snelle aanvallers. Daar is dit jaar geen verandering in gekomen.

    Vanaf de eerste minuut stonden we zwaar onder druk en kwamen wij er totaal niet aan te pas. Ik denk dat we pas na 10 minuten een keer van eigen helft af kwamen. 
    Het middenveld stond ook niet helemaal lekker, dus na wat tactische omzettingen kregen we iets meer grip. Ik zeg iets, want we hadden erg weinig in te brengen. De thuisploeg vond continu de vrije man en we hadden moeite met de lopers op het middenveld. Voorwaarts had ongeveer 75/80% balbezit, maar dat betekende niet dat zij ook ontzettend veel kansen hadden. Onze keepster Merel had niet veel te doen in de eerste helft, een paar afgeslagen voorzetten kon ze simpel verwerken.

    Toen kwam ons moment. Vanuit de verdediging werd Jacqueline op het middenveld ingespeeld, die zocht gelijk de diepte bij Nadjesta. De spits sprintte haar tegenstander er simpel uit en lifte de bal over de uitkomende keepster. Jawel, 0-1 voor de gasten! Het eerste schot op goal en meteen een doelpunt, over efficiëntie niks te klagen. Deze voorsprong kwam ook niet meer in gevaar en na 45 min zochten we de warme kleedkamer op.

    Nog 45 minuten te spelen, zat er een stuntje in tegen de koploper? De vader van Luca deelde een lekker plakkie cake uit, wat misschien voor een beetje extra energie kon zorgen. Dat zouden we nodig hebben.

    Natuurlijk ging de thuisploeg volle bak spelen, maar in de eerste 15 minuten van de tweede helft was er niets aan de hand. 
    Tot de 60 minuut. Een scrimmage voor de goal leverde uiteindelijk de gelijkmaker op. Een stomme tegengoal, maar het geloof in een goed resultaat bleef bestaan.

    Een compliment voor de ploeg. We streden voor elke bal en vochten voor elkaar en met elkaar. In het resterende half uur gebeurde er niet veel en leek de wedstrijd in een gelijkspel te eindigen. De scheids besloot anders. In de 86e minuut werkte Mindy een hoge voorzet weg. Er was weinig aan de hand, totdat de toeschouwers zich er ineens mee gingen bemoeien en schreeuwden om een strafschop. De scheids wachtte enkele seconden en ging mee in dit oordeel. Tot onze grootste verbazing floot hij voor een strafschop. Er zou hands gemaakt zijn. Onbegrijpelijk en enorm frustrerend. 
    Natuurlijk werd dit cadeautje uitgepakt en werd de 2-1 op het scorebord gezet. 
    Ik kan hier veel woorden aan vuil maken, maar dat doen we maar niet. Het is zo ontzettend zuur als je een paar minuten voor tijd op zo’n goedkope manier verliest. Maar goed, kop op en doorgaan. Volgende week weer een nieuwe kans. Dan mogen we naar de andere koploper, Odin. Tot dan!