“Vroeger was alles beter”, hoor je weleens. Dat geldt misschien voor de levensduur van kabinetten en de punctualiteit van de NS, maar het leven zonder internet en havermelk is niet meer voor te stellen. Wat wél veranderd is: het ritme in het jeugdvoetbal. Vroeger speelde je van augustus tot mei, met alleen een kerstpauze om bij te komen van oliebollen en familie. Tegenwoordig is het: twee potjes na de winterstop, en hop – drie weken eruit door carnaval, wintersport en regio’s Midden en Noord die elkaar strategisch in vakantieplanning ontlopen.
Maar goed, als we het over ritme hebben: dat van de 19-3 leek sinds de herfst meer op een haperende Spotify-playlist dan op een swingend elftal – veel ruis, weinig hits.
Op de laatste dag van februari begon VVZ weer eens als een team dat nog in de winterslaap zat. Binnen no-time 0-1 achter. De wedstrijd werd vervolgens stilgelegd na een ongelukkige botsing waarbij een speler van AFC Quick 1890 met spoed richting kaakchirurg mocht om zijn tanden weer in de juiste opstelling te laten zetten. We wensen hem uiteraard beterschap – al stond zijn gebit beter opgesteld dan onze verdediging in de openingsfase.
Na de hervatting leek de ploeg uit Amersfoort eerder opgeladen dan aangeslagen. Drie keer combineerden ze dwars door de VVZ-defensie alsof het pionnen waren bij de training. Alleen keeper Chris voorkwam met katachtige reddingen nieuwe tegentreffers.
En toen, uit het niets, begon het te draaien. Jens probeerde met een omhaal iets tussen kunst en toeval, slingerde de bal voor de goal en Yorick promoveerde die tot 1-1. Daarna regende het kansen, maar pas vlak voor rust ging het écht los. In twee minuten tijd zorgden Marius en Quinten voor een comfortabele 4-1 voorsprong. De thee smaakte ineens een stuk zoeter.
Langs de lijn werden de winstpremies al in natura (lees: bier & bitterballen) uitgerekend, maar uw verslaggever bleef sceptisch. Niks gevaarlijker dan een ruime voorsprong in jeugdvoetbal. Iedereen wil z’n momentje. Verdedigers ruiken plots topscorerstitels, backs veranderen in vleugelaanvallers en de spits loopt overal – behalve waar hij moet lopen.
En ja hoor: vijf minuten na rust 4-2. Lange bal, snelle spits, klassiek recept. Jens bracht wat lucht bij de supporters met een heerlijk schot in de linkerhoek: 5-2 maar nog geen opluchting want de discipline verdween in een zwart gat ergens tussen linksback en rechtsvoor. NASA is nog aan het zoeken.
Toen de laatste man besloot dat hij eigenlijk spits was in een vorig leven, en de rechtsbuiten met een hakje als circusact (we noemen geen namen, Jens) de rode loper uitrolde, stond het ineens 5-4. Volstrekt onnodig. Pure zelf-sabotage in studievorm.
Gelukkig zat het een keer mee. Vanaf de aftrap stormde Simeon naar voren. Zijn schot kwam via de binnenkant paal terug het veld in, maar via de billen van de keeper alsnog over de lijn: 6-4. Doelpunt van de categorie “hoe dan?!” – maar ze tellen allemaal.
In de slotminuut maakte Quinten zijn hattrick compleet en bepaalde de eindstand op 7-4. De JO19-3 pakte eindelijk weer eens drie punten – voor het eerst sinds oktober. De crisis is officieel afgeblazen. Voor nu.
Volgende week spelen we zowaar weer (mits geen regionale studiedag, nationale pannenkoekendag of een uitbrekende griep). We gaan op bezoek bij het roemruchte USV Hercules uit Utrecht – opgericht in 1882, toen voetbal nog met snor en bakkebaarden werd gespeeld.
Hopelijk nemen we daar niet alleen onze scoringsdrift mee, maar ook iets wat lijkt op verdedigende discipline. Maar hé – zolang we er meer maken dan tegen krijgen, klaagt niemand.