• De virtuele rode bar

    Het rode barretje. Een begrip binnen onze vereniging (en daarbuiten). Synoniem voor gezelligheid, een goed gesprek, winstvreugde, verliesverdriet, meezingen, teamspirit en een drankje. Sinds maart helaas niet meer gezien. Wel over gedacht. Hoe zouden we deze crisis bespreken aan de bar? Serieus onderwerp natuurlijk. Maar het verlicht met een grap en een lach, toch? En hoe zouden we na deze crisis aan deze bar zitten? Met anderhalve meter afstand en een barman met handschoentjes en mondkapje voor? Wie het weet, mag het zeggen. Maar niemand weet het. En daarom moet je nog meer dan je al deed in het nu leven. Roeien met de riemen die er zijn of je aangereikt worden. 

    Voorlopig geen voetbal en geen samenzijn in alternatieve kantines met een grote groep. Dus kwam onze nestor Erwin Vogel met het idee om eens een videochat te proberen. Is het niks, is het niks. Maar als het gezellig blijkt, houden we het erin. Donderdagavond, 20.45 uur. Een mooie tijd.

    Onwennige eerste keer. Is dit echt leuk? Maar met een biertje in de hand, is het best uit te zitten. Regel: bier of andere alcoholische versnapering verplicht zichtbaar in beeld. Speciaalbiertjes worden getoond, bevindingen gedeeld en aandachtig beluisterd. Er is een onderwerp. Er wordt gelachen. Al is het alleen al op de diverse achtergronden die in beeld verschijnen en dat sommigen thuis gewoon stiekem een bril dragen. Er is gezelligheid. De avond duurt tot middernacht met een traditiegetrouwe ‘eentje met de jas aan’. En ja; er werden jassen aangetrokken voor de webcam.

    De tweede avond was de animo zelfs zo groot dat we moesten overstappen naar een andere app, die meer dan 10 personen aankon. Een nog gezelligere avond met meer grappen en we leken de crisis heel even kwijt te zijn. Weer zoals elke donderdag slap ouwehoeren over niks of eigenlijk over alles. Weer werd het een latertje. Net zoals de derde en de vierde keer (afgelopen donderdag). Die app biedt trouwens de mogelijkheid om je achtergrond aan te passen. Die mogelijkheid grijp ik aan om een mooie foto van ons team aan de bar als achtergrond te kiezen. Of eentje met VVZ-legendes Gijs Schaap en Ronald de Rooij. Heel even waan je je weer in onze fijne kantine aan de Eemweg. Het voelt vertrouwd. Gedachten dwalen af naar unieke avonden toen er nog geklaverjast werd en de kantine tot aan de laatste kruk gevuld was. Alle senioren en selectiespelers kwamen samen op donderdagavond. Supertijd. Of de avonden met kasteleins Yp en Klaas. De gratis vlammetjes en de moppen vlogen over het rood geverfde hout. En recenter natuurlijk de trainingsavonden afsluiten met barman Fritsie of Frank. Twisten over elkaars muzieksmaak. Mooi was die tijd. Komt die tijd terug? Niemand weet het.

     

    We zitten in een crisis die pittig is voor iedereen. We denken aan de patiënten op de ic’s, de zorgverleners, de doden en families daaromheen. Daar staan we elke dag bij stil als we de cijfers weer krijgen. Of als we de tv ook maar welk moment van de dag aanzetten. Gelukkig gaat het met de meesten om mij heen goed en zijn ze nog gezond. En voorlopig doe ik op donderdagavond tegen kwart voor negen mijn laptop open om even de waan van de dag te vergeten en doe ik alsof ik aanschuif aan het rode barretje en put ik hoop. En hoop doet leven. Tot snel aan het rode barretje!