De winter is voorbij, maar van een behoorlijke voorbereiding kon geen enkel team spreken. Daags voor de hervatting werden de regionale velden geteisterd met een pakje sneeuw, zoals we eigenlijk vanaf begin januari de velden al aan troffen. De clubs moesten het wederom doen met zaaltjes, sportscholen of haastig ingelaste bootcamps of iets dergelijks. Niks geen fatsoenlijke wedstrijdtraining of tactische plannen.
VVZ’49 kende toch echter een prima winterstop. Vanaf de jaarwisseling was het Koude Tenen Toernooi een mooi affiche om het jaar af te trappen. Vooral gezellig en traditioneel, maar nog geen stap richting de ultieme herstart van het seizoen. Het teambuildingkamp in Lochem was uitstekend …..De oefenwedstrijden hierna waren dat net zo.. Overwinningen op Patria (5-1) en NiTA (4-3) deden het ritme weer ietwat terug komen. Dinsdag een kletsnatte training waarvan het einde niet vroeg genoeg kon komen, en donderdag dus door de sneeuwval de zaal in. Vandaag kwam dus Posthoorn, het team waartegen wij als enige de drie punten moesten laten dit seizoen. De lijst met afwezigen was lang (Niek, Yordi, Tim, Jurgen, Tristan, Jip), maar degene die wel op het formulier stonden, wisten wat moest gebeuren.Ooit zei een wijs VVZ trainer: “” Ik kijk alleen naar de spelers die er wel zijn. Zij kunnen punten voor ons halen, de afwezigen niet”.
De Posthoorn wist voorafgaand precies wat er moest gebeuren. “Wij moeten winnen om het gat kleiner te maken. Wij weten wat hun zwakke punten zijn en waar wij hun pijn kunnen doen”. Aldus genotuleerd door de regionale media……
Het begin was zenuwachtig van beide kanten. Energie in overvloed, maar weinig hoogstaand voetbal. Toch was na 10 minuten de eerste grote mogelijkheid voor Safa. Zijn eerste volley uit de lucht werd door de doelman keurig gekeerd, zijn 2e inzet direct daarna verdween voor de goal langs. Enkele minuten later was het Peter Hooft die als enige geloofde dat een diepe bal nog prooi voor VVZ kon zijn. Eenmaal de bal veroverd gaf hij de Derby Star aan Tahsin. Zijn inzet was prima, ging langs de verslagen doelman, maar werd gekeerd door een mannetje op de lijn die zijn doelman uit de brand redde. Het was echter niet alleen VVZ’49 wat de klok sloeg. Eerst kreeg de Posthoorn een riante kopkans, maar geheel vrijstaand kopte de Amersfoortse aanvaller finaal naast. Even later uit een corner was het wel raak. De bal werd matig tot niet weg gewerkt en van dichtbij was een klein zetje tegen de bal voldoende om de score te openen. VVZ rechtte de rug en mocht enkele minuten later een vrije trap nemen. Met een sierlijke en onhoudbare krul draaide Guus het leder tegen de touwen, buiten bereik van de doelman. De stand was weer gelijk. VVZ’49 had weer de controle en de Posthoorn moest weer opnieuw beginnen.
Van Amersfoortse kant was het vooral het fysieke aspect wat de boventoon voerde. Dit was het punt waarop zij dachten VVZ’49 pijn te doen. Safa en Sven wisten in één aanval beide niet het net in beweging te brengen en ook een kopbal vlak voor de rust van Rick trof net geen doel. De thee werd gedronken met een 1-1 gelijkspel “in het voordeel van de Posthoorn” op het scorebord.
De rust is vaak het moment van bezinning, de punten op de I, een sneer, of verwijt,….alles mag, als je er maar beter van wordt. Tevredenheid was er allerminst, maar het geloof was er zeker. VVZ’49 had het betere voetbal, maar de werklust en inzet van de Posthoorn was een ferme tegenstander.
Vliegende (her)start
De tweede helft was nog maar heel pril, toen Tahsin in de overdrive de achterlijn opzocht. Een geweldige, misschien iets te scherpe , voorzet leek overal voorlangs te gaan, maar Sven van de Munt geloofde er nog in. Met een flinke krachtsinspanning werkte hij zich richting de tweede paal en gooide zijn rode, strak gestylede kapsel er tegen aan. Het balletje werd keurig tegen de touwen gewerkt, gevolgd door een luid gejuich en een prachtige omhelzing van Sven met publiek en mede spelers.
Dan sta je dus voor, eindelijk de beoogde voorsprong, maar je moet nog ruim 40 minuten. VVZ’49 wist daar dus niet goed mee om te gaan. Of het nou de drive van de Posthoorn was, of de verkramptheid van VVZ’49, maar twintig minuten lang stond VVZ’49 onder een druk die veelal tot gevaar leidde en waar VVZ’49 geen vinger achter kon krijgen. Het was puur en alleen aan Daan te danken dat die periode van druk overleefd werd en de 2-1 voorsprong behouden bleef. Zeker 4 uitstekende reddingen deed de Posthoorn tot wanhoop brengen en VVZ’49 sterker te maken. In die periode wist alleen Safa kiezelhard de paal te raken. Vanaf minuut 70 kreeg VVZ weer wat meer grip en kregen de Soesters ook weer kansen. Jens (JO19-1) kwam erin en zodoende kon Floris, die 70 minuten zijn maatje Thijmen verdedigend had geassisteerd, weer richting zijn geliefde voorste linie . Floris had zich onsterfelijk kunnen maken door tot twee keer toe een perfecte voorzet doeltreffend af te ronden. Dit gebeurde niet, zodat het nog steeds uitkijken was voor de aanvalsdrift van de Posthoorn. Daan gaf echter geen krimp en toen Dimitrie vlak voor tijd een moeizame aanval met wat fortuin tegen de touwen wist te werken, bedwong zelfs Daan de 100 meter speelveld om dit met zijn spelers te vieren….De ontlading was gigantisch en geweldig om te zien. De hele bank rende het veld in en er ontstond één grote kluwe aan VVZ -ers. Ook de 5 extra minuten waren niet voor de Posthoorn. Het Amersfoortse geloof was weg en VVZ'49 speelde de wedstrijd gedegen uit.VVZ’49 heeft met hard werken de dadendrang van de Posthoorn bedwongen. Het was een geweldig, enerverend en spannend voetbalgevecht. Niet echt hoogstaand, maar met alles erop en eraan. Opstootjes, protesten, frustraties, overtredingen, veel strijd en passie. En hoe mooi is het dan, dat een “jochie”(met waanzinnig veel respect uitgesproken) van 18 jaar dit duel zonder blikken of blozen tot een goed einde heeft gebracht. Scheidsrechter Liam Wolf was met zijn 18 ½ jaar een “verademing met fluit”. Verblikte of verbloosde niet door alle escapades op het veld. Deed zijn ding en nam met een grote glimlach alle complimenten na afloop in ontvangst. Onthoud u die naam……Liam Wolf.
Lijntjes met Moes…..
VVZ’49 deed dus uitstekende zaken vanmiddag aan de Eemweg. Dit alles gevolgd middels de “korte lijntjes” door afwezige trainer Muslu Nalbantoglu. De 0-1 (een onbehoorlijke vloek) en 1-1 (jaaaaaa) ontving hij rondom de sportmaaltijd van zijn NEC in Akersloot. De 2-1(wederom jaaaaa) bij het binnen lopen van het AFAS stadion en toen eenmaal de 3-1(jaaaa, hoe lang nog?) viel, kon hij eindelijk rustig gaan zitten. De wedstrijd tegen AZ stond op het punt van beginnen. Enkele uren later was zijn avond compleet. Ook NEC won met 3-1 bij AZ. Maar toen stonden zijn jongens in Soest al lang op de tafels hun eigen lied te zingen.
Volgende week een uitwedstrijd tegen Amsvorde.(14.30) Daarna twee weken geen competitie voetbal maar wel een tweetal schitterende oefenwedstrijden.
Donderdag 12 februari Hees – VVZ’49 (20.15) en Zaterdag 21 februari VVZ’49-DOSC
VVZ’49: Daan van der Vliet, Danny Meerding, Thijmen Volmer, Floris de Boer, Dylan Nava Marquez, Peter van Hooft, Safa Agyazi (’71 Jens van Velzen), Guus Parinussa (’59 Chris Rademaker) , Sven van de Munt (’71 Dimitrie Adamson) , Tahsin Teker, Rick Burgman.
Voor de foto's van Silvia, klik HIER