• De wekker gaat nog eerder af dan op een werkdag en een in coma liggende zoon moet wakker worden geschud. Het is buiten donker en fris en tussen de laaghangende mist wordt de weg gezocht. Leusden-uit om half negen; bij de F-jes is dit dan ook het verste oord wat in de TomTom ingevoerd is.

     

    Dat het erg vroeg was voor de groene Soesters werd al snel duidelijk. Tegenstander Roda’46 was wel klaarwakker en had geen enkel probleem met de makke VVZ schaapjes; binnen no-time stond het 3-0 en het was aan keeper Lasse te danken dat de marge van drie halverwege (4-1) niet hoger was opgelopen. Aan de twee trainers en leider was het de nobele taak om de aan-knop te vinden bij de JO9-2 want in de najaarscompetitie waren we in een aan elkaar gewaagde wedstrijd ditzelfde team nog de baas.

     

    De motivatiespeech bleek niet aan dovemansoren te zijn gericht. Ineens ging het lopen in het verre Leusden. De van een blessure teruggekeerde Julian assisteerde met de bloedfanatieke Kaan in de achterhoede terwijl het magische driehoekje Roan-Muhammed-Anton op stoom kwam. 4-1 werd 4-3, 5-3 werd 5-4 en 6-4 werd 6-5. Steeds kwam VVZ dichterbij maar de gelijkmaker bleef maar uit. Totdat Mirac vanuit een sluipschutterspositie toesloeg en een rebound tegen de touwen joeg: 6-6.

     

    Met nog een minuut op de klok beleefde het sportpark een thriller. Het was Roda dat uit de kluts toch weer op voorsprong kwam maar vanaf de aftrap werd Mike alleen voor de keeper gezet. Onze spits had al een paar goals gemaakt maar bleek toch uiteindelijk een jongetjes van vlees en bloed te zijn door de bal net naast te mikken. Thuis- en uitpubliek was het eens dat een gelijkspel recht had gedaan aan de verhoudingen maar de punten bleven toch achter in Leusden.

     

    Wat resteert was een groot compliment aan de JO9-2 om zich uit een kansloze diepe put weer op te richten en zich met veel strijd en passie terug te knokken in de wedstrijd. Met deze instelling gaan we nog een mooie voorjaarscompetitie tegemoet!