• VVZ ’49 JO12-1 – Eemdijk JO12-1 Vaste koers en lange neus

    In het land van duizend meningen doe je het niet snel goed. Cocu, Keizer, Advocaat: we zeiken wat af als het minder gaat. Zoiets. Lekker meefoeteren op Het Technisch Hart en je hoort er weer een week flink bij op je werk. Even verbijsterd met je ogen rollen over die terugspeelbal van die lul van een Diks en je hoort bij de Club met Verstand van Voetbal.

    Vorige week schreef ik een stukje over blaffende hondjes. Bebloede kwispelstaartjes. De mannetjes (m/v) van de JO12 zaten er niet zo mee. Coach Albert deed er niet moeilijk over. Stap één in een collectief leerproces jaargang 17/18.

    Vandaag de volgende stap. Even blij als altijd de koppies vooraf. Ook nog eens op het hoofdveld. En droog. Daar heb je toch graag wat slaap in de ogen voor over?

    Het devies van de coach: alle stukjesschrijvers lekker negeren en lekker vrijuit spelen. Er blij op los blaffen. En vooral accepteren dat voetbal een spel van fouten is. Van jezelf, maar ook van je teammaatjes. En dan vandaag het verschil maken. Niet zeuren op elkaar. Dus geef mekaar maar eens een compliment en zorg ervoor dat je lekker gaat ballen.

    Kun je beter aan een wedstrijd beginnen?

    Zeker weten dat Eemdijk er gewoon hetzelfde in stond vanmorgen. En zo beginnen 22 mannetjes (m/v), min of meer uitgeslapen aan datgene wat ze in het weekend nou eenmaal het liefste doen: voetballen.

    En kregen wij fans aan de kant een wel heel leuke pot voorgeschoteld. VVZ met de bal aan de voet, de geduldige en blijmoedige opbouw. Eemdijk, voetballend misschien net wat minder, maar wel met die reus van een Mo in de spits. Ontzagwekkende proporties voor een JO-12 er. Even diep zuchten, even de bril recht en ook Julia (a la Esther: kom ik om, dan kom ik om) mentaal op het juiste spoor.

    Een ruststand van 1-1. Burhan met de fraaie 1-0, mazzel met de Eemdijk-bal tegen de paal en een hele mooie gelijkmaker van de Bunschoters (kopbal uit een corner). Coach Albert vooral lovend over de teamgeest. Prima wedstrijdje zo.

    Een tweede helft om blij van te worden. Kwispelstaartend langs de kant te staan. Net als vorige week weer een handjevol gemiste kansen, maar naast een verdwaalde boze blik vooral blozende wangetjes, opgestoken duimpies en een monter gemoed.

    De gehele tweede helft verloopt vloeiend. Golvend. Organisch. Uitgelaten. De Eemdijk heeft het zwaar te verduren. Memorabel is de minuut waarin de (in het rood gestoken) VVZ-ers liefst 3x het houtwerk raken, zonder te scoren: Luan (schot binnenkant paal), Roel (poeier tegen de kruising) en Arvid (kopbal binnenkant paal het doel weer uit) beuken de laatste resten weerstand uit de Eemdijk.

    En die valt. En dan stromen in de laatste minuten de doelpunten alsnog binnen. Twee doelpunten voor Duco (twee keer een attente rebound, beide keren na een vinnig schot van Luan) én Per (de eerste door de benen van de keeper na een fraaie pass van Bink; de tweede na een snel genomen vrije trap van Roel en prima voorzet van Duco) betekenen een bijna vanzelfsprekende 5-1 overwinning.

    Van achter de laptop een compliment voor het team. Voor coach Albert. Voor de duimpies omhoog. En de vast gevaren koers. De vrolijke bedoening.

    En even een lange neus naar de stukjesschrijver. Even vrolijk zwaaien. Omdat de waarheid gewoon groen is en ruikt naar mals gras. Zelfs op het hoofdveld. En daar is geen kunstgraskorrel tussen te krijgen.