• Wat heb je nodig voor een onvergetelijke pot voetbal op de zaterdag morgen?

    Minimaal elf spelers. Check. Met dank aan de jarige Ahmed uit JO13-2 komen we precies op elf. De conditioneel aangetaste Bram en Bink weten dat een wissel er niet in zit vandaag.

    Minimaal een veld. Nou, oké dan. Het mocht de naam nét dragen. Rondvliegende pollen, verraderlijke kuilen en plaatselijke stukken oerklei er gratis en voor niets bij.

    Een aanvangstijd. Check. Maar volgende keer liever niet zo’n belachelijke van 08.30. Beste heren daar in Zeist (cq. De Bilt), dat betekent dus om 07.40 op de koffie op een verlaten parkeerplaats bij VVZ. Dan zijn zelfs de zonnegloren nog slapende.

    Een plattegrond. Of toch tenminste iets van een bord richting veld 3. Uiteindelijk gevonden. Voor een ieder die nog eens moet: veld 3 is de kroeg uit, rechtsaf, alle velden die je ziet zijn het niet, zoek het openstaande hekje of maak het even open, loop verder al lijkt het op niets, dan flauwe bocht naar links, hou vol, na nog wat bomen en losliggende tegels bereikt u de nieuwe wereld van veld 3. Kijkt u ook daar vooral uit en struikel niet over het rebelse gras.

    Een scheids. Jazeker. Goede man, aan hem lag het niet. Geen autoritaire baas in ieder geval. Werd in de tweede helft verbaal bereikt met de quote ‘Hé scheidsie..!’, maar hield de wedstrijd (en het was me een pot) moeiteloos in toom. Dan ben je gewoon een baas.

    Een kladblok. Telefoontje in mijn geval. De eerste helft nauwelijks iets gezien van de wedstrijd vanwege de knotsgekte ervan. Ik wil trouwens voor mijn verjaardag een telefoon die schrijft wat ik met mijn vinger schrijd en glijd.

    FC De Bilt uit dus. Fantasievolle opstelling met Luan op links, Ahmed in de spits, Burhan centraal (goed plekje voor dit voetbaldier) en Bink rechts achterin. En hopen dat de boel heel blijft.

    Een eerste helft als het voetbalveld zelf. Knobbelig, hotseknots, druistig, speels, verraderlijk, adembenemend goed én slecht.

    Eerst maar even door de zure appel. Slaperig optreden achterin (1-0 na twee minuten) en een portie ongeluk (van richting veranderd schot over keeper Thom) zorgen voor een 2-0 achterstand binnen 7 minuten. Een naar buitenspel ruikende tegenstoot met (dat wel) een fantastische afronding in de kruising (tegentreffer 3), een knullige eigen goal (tegentreffer 4) en laks uitverdedigen (tegentreffer 5) helpen niet erg mee als je vanaf minuut drie in de achtervolging moet.

    Vijf tegentreffers in één helft en toch niet achterstaan bij rust. Dan doe je ook iets goed. En zo was het ook. Bram een pluim voor zijn kordate optreden achterin. Thom voor zijn behoedende handen. De schade had, zeker het eerste kwartier, ook groter kunnen zijn.

    Per een flinke dot bewondering voor zijn druiste daadkracht op rechts. Natuurlijk was hij het die de zich knap vrijspelende en de 2-1 scorende Burhan bediende. Was hij degene die een tijdje later, met veel effect, uiterst fraai de De Bilt-doelman verschalkte uit een corner van Ahmed (3-2).

    Applaus voor de ongelukkige, maar als vanouds sleurende en peurende handenbinder Luan. Hij zorgde voor de ruimte voor Cihan, die prompt twee keer scoorde. Was bij de eerste (4-3 in de linkerbenedenhoek) het dansje nog strakker dan de goal, waren het bij de 4-4 de fenomenale vooractie (uitspelen van de man, rush langs de lijn en tenslotte naar binnen) én de strakke goal in de verre hoek die voor uitgelatenheid (passend bij dit, vergeef me de uitdrukking, uitlaatveldje) en uitzinnigheid van de meegereisde fans zorgden.

    De komende 40 minuten zou VVZ heersen, maar nooit de volledige beloning naar zich toetrekken. Eerst was er die eerst helft nog de eerste voorsprong: 4-5 door het doorzetten van drie keer raden Per. Had eigenlijk toen de 4-6 moeten zijn maar de ongelukkige (zie je wel) Luan zag even daarvoor zijn glaszuivere treffer in de rechterbovenhoek afgekeurd vanwege buitenspel.

    Tien treffers en een tweede bakje cappuccino bij de rust. Grote vraag van vandaag: gaan we de twintig halen vandaag? Overzichtelijk wisselbeleid bij coach Albert. Alles en iedereen blijft op z’n plaats. Blijven ademhalen en hopen dat je het haalt jongens.

    De tweede helft is alles anders. Bakken beter. Niet eens zozeer het oogstrelende voetbal, maar vooral de enorme vechtlust en verbetenheid vallen op bij VVZ. Het zorgt de eerste 20 minuten voor een bijna compleet schouwspel op de De Bilt-helft. Maar oei, wat zijn die ruimtes klein dan. Zoveel goede wil, zoveel vijandelijke benen en partijdige graspollen zorgen in bijna alle gevallen wel voor iets dat nét niet zo gaat als je wilt. Het leidt tot kans op kans, van net geen goal tot aan net mis. De Bilt komt meermaals luid knorrend zwijnend weg.

    U kent het aloude voetbal-adagium?? Als je zelf verzuimt te scoren, krijg je ze knorrend om de oren. Bij de eerste kans van De Bilt (na 20 minuten tweede helft) vliegt ‘ie er doodleuk in bij Thom: 6-5.

    Je kunt zeggen wat je wilt. Maar boosheid brengt soms het beste in Per wakker. Met ware doodsverachting om zoveel onrecht begint hij op rechts aan zijn zoveelste run. Kapotlopen is deze keer geen optie. Strafschopgebied, daar moet hij zijn. De vijand zal zijn straf niet ontlopen. Bijkans uitzichtloos wordt de hoek. Maar voor wie gelooft is niets onmogelijk. Een ros. Een peer. Het ruizen van het net: 6-6. Geen glimlach kan eraf.

    Het restant van de wedstrijd is van een adembenemende intensiteit. Achterin zijn Bram, Talha, Roel en Bink de hele tweede helft al doortastend bezig. Nu duiken ze keer op keer voor hun man op om dreigende tegenstoten te ontregelen én nieuwe aanvalsgolven te doen ontbranden. Arvid, Burhan en Cihan draaien overuren in hun zoektocht naar openingen; Bink assisteert gewillig. Voorin slaat de vermoeidheid bij de lopers Luan, Ahmed en Per langzaam toe. Tegen het einde liggen de groenen om beurten uitgeput ter aarde. ‘Coach, wissel!’ roept het scheidsie behulpzaam. Albert glimlacht vriendelijk terug, bekijkt de leegte die hem omgeeft.

    Het zijn de elf van VVZ die blijven beuken dat het kraakt, maar het tij wil niet meer keren. Gelukkig missen ook de Biltenaren in hun enige en laatste uitbraak op een haar na het doel en mogen na het laatste fluitsignaal onze helden zich tussen de plaggen neerleggen bij het behaalde eindresultaat.

    Wat heb je nodig voor een onvergetelijk potje voetbal op de vroege zaterdagmorgen? Een veld als een rampgebied, een beetje onfortuin, dan ook nog wat misverstand, een Per, een stel doordouwers, een stuk of twaalf goals, elf neergetelde voetbalhelden.

    De Bilt uit. Toch maar mooi overleefd. Over en uit.