We hadden al wat dalen gekend dit seizoen, maar op deze prachtige zaterdag in Den Dolder bereikte C2 toch wel een triest dieptepunt. Zo’n beroerde eerste helft hebben we nog niet eerder gezien. C2 bakte er niets van. Geen beleving, slechte uitvoering van het voetbal en – eigenlijk het ergste van alles – heel veel spelers konden vooral aan hun teammaten uitleggen wat ze allemaal verkeerd deden. Terwijl het eigen spel nergens op leek. Mopperen, schelden, boos worden op een ander, dat deed een aantal spelers wel goed, voor zover je dat goed kan doen natuurlijk. Ook de scheidsrechter, die overigens niet sterk floot, had het gedaan. Tja, dan ligt het altijd aan een ander.

DOSC had goed begrepen waar het om ging. Naast elkaar in de ranglijst ging het om stijgen of dalen. De Doldenaren waren ongelofelijk fel, wat soms ook gepaard ging met duwen en trekken. Maar ja, daar moet je je tegen wapenen door je eigen (sportieve) agressiviteit op te schroeven en je eigen spelniveau op te krikken. Maar zoals gezegd, veel spelers waren vooral met anderen bezig. En weer anderen misten de inzet. Gelukkig deelde Daan niet in de malaise. Dankzij een paar spectaculaire reddingen kon hij voorkomen dat de achterstand bij rust groter was dan 2-0.

Nadat coach Cor zijn ongenoegen over het vertoonde gebeuren had uitgesproken, ging het in de tweede helft beter. Het kan dus wel (en dat is eigenlijk nog triester). VVZ’49 begon aan te dringen en nam het heft in handen, door vooral veel feller te spelen. Daarom was het jammer dat DOSC na twaalf minuten op een lucky wijze op 3-0 kwam. Gelukkig lieten we toen de kop niet hangen (dat is wel eens anders geweest) en bleven we duelleren en proberen tot een beter resultaat te komen. Maar het lukte ons pas om in de 26^e minuut op 3-1 te komen. Bas Draaijer kon alleen op de keeper af gaan en rondde beheerst af. Smetje op de tweede helft was dat DOSC vanaf de aftrap op 4-1 kwam. Toen stonden we weer even niet op te letten. Maar een minuut later lag onze tweede goal in het net. Thomas, die met de week beter gaat spelen, pikte een verdiende goal mee. Hij vertrok slim bij een snel genomen vrije trap van Bas en scoorde fraai.

Nou ja, hebben we de tweede helft in ieder geval nog gelijk gespeeld, denk je dan. We bleven 1:1 achterin spelen en proberen druk te zetten. Uit drie tegenaanvallen, maar ook door matig verdedigen van ons, scoorde DOSC in de laatste drie minuten (echt waar!) nog drie goals. En dan incasseren we toch weer een hele grote nederlaag.

Misschien was een kleine verzachtende omstandigheid het feit dat Pepijn ziek was, dat Menno wel aanwezig was, maar na een paar dagen koorts duidelijk niet fit was en ook nog eens na een kwartier moest invallen omdat Bas van den Breemer (wat een pech heeft hij steeds) met een blaar moest uitvallen. En Kees kreeg last van zijn hamstring, net voor rust. Zoals al eerder geschreven, veel geluk hebben we ook niet. Appie moest daardoor zelfs in de verdediging gaan spelen en dat is natuurlijk niet zijn positie.

Maar ja, dat zijn de omstandigheden. Vraag blijft hij wij vanuit onze eigen kracht op de omstandigheden reageren en in de toekomst gaan reageren. Gelukkig begint elke volgende wedstrijd weer op 0-0 en zijn er weer nieuwe kansen en mogelijkheden.