We hadden onze vertrouwde verdediging, maar verder een andere opstelling. Rob en Faouzi moesten voor het gevaar zorgen in de diepte en Fathi speelde vanaf rechts. Het leverde goede aanvallen op maar het werd geen succes.

Rob kon zijn energie niet kwijt en kwam de bal halen. Faouzi kon alleen voor rust zijn draai vinden en Fathi na rust. Maar er kwamen onvoldoende bruikbare ballen.

Anders gezegd: wij gingen op deze mooie dag met zijn allen tegen Laren “kopje onder”. Laren straalde  spelplezier uit terwijl wij tegen onszelf speelden.

In deze wedstrijd werd iedere keer weer onze weerbaarheid getest. Na 1 minuut stond het 0-1, een paar minuten later via Thijs weer 1-1. Maar steeds waren er weer nieuwe tegenvallers ofwel tegendoelpunten. De 2-1 en 3-1 vielen te gemakkelijk en de conclusie was ook dat wij vandaag op het middenveld kracht tekort kwamen.

Op slag van rust maakte Rob gelukkig 3-2, het leed viel in de rust nog te overzien.

Stijn moest geblesseerd afhaken, Raymond viel goed in en eerlijk gezegd, iedereen deed na rust zijn best.

Maar het lukte niet, keeper Daan ging delen in de malaise, Faruk speelde zichzelf uit de wedstrijd.

Zonder bal werd er steeds minder bewogen en dus was er lang niet altijd een vrije man. Gevolg: mislukte combinaties en steeds meer lopen met de bal. Zelfs met een aantal corners gebeurde er niets.

Ons middenveld Steven, Faruk en Thijs lukte het maar niet er spel in te krijgen en de voorhoede van ballen te voorzien. En bij balverlies werd er in de voorhoede of op het middenveld nauwelijks een bal veroverd. Dat was nou net het verschil met Laren. 

Voor wij het in de gaten hadden schakelden zij weer om, veroverden zij, vaak met onze medewerking, de bal en was er via de snelle aanval direct weer het nodige gevaar. Zelfs Luc had hier geen antwoord op.  

Slechte wedstrijden worden gespeeld maar de beleving was er vandaag niet.

Of, en daar twijfel ik over, waren het steeds weer de persoonlijke fouten die direct werden afgestraft en ons ontmoedigden.  En zo is de 8-2 nederlaag volgens mij aardig verklaard.

Iedereen die erbij was, hield er een rotgevoel aan over. Kansloos verliezen en met een verkeerd soort vermoeidheid de kleedkamer in.

Een wedstrijd waarvan iedereen, inclusief ondergetekende, kan leren. De nederlaag was niet nodig, dus kunnen we er niet alleen van leren maar moeten wij er van leren. 8-2

Anton