In een bizarre wedstrijd tegen TOV C2 liet onze C2 twee gezichten zien: een hele slappe instelling in de eerste helft, waardoor we na 25 minuten (!!) met 1-6 (!!) achterstonden; en een voortreffelijke comeback na de rust, waarin we de stand tot 4-6 terugbrachten en met een beetje meer geluk zelfs nog een stunt hadden kunnen realiseren.
We moesten voor de beker spelen. Helaas waren Kees en Coen beiden geblesseerd, dus we misten wel 2 verdedigers. Onze eerste wedstrijd hadden we redelijk kansloos verloren van het veel te sterke Spakenburg C2, dus we konden vrijuit gaan spelen om een goed resultaat neer te zetten na onze teleurstellende seizoenstart in de competitie met twee onverdiende nederlagen. Maar dat ‘vrijuit’ werd ingevuld als ‘vrijblijvend’. De start was onvoorstelbaar slecht. Al na 2 minuten lag de eerste tegentreffer achter Daan en 10 minuten later was het al 0-3. We verloren echt alle duels, vooral in de verdediging en het middenveld met uitzondering van Just, die een sterke wedstrijd speelde.
Bas schoot na een kwartier wel de 1-3 binnen, dat gaf even hoop, maar we bleven slap spelen. TOV wandelde moeiteloos door onze linies en na 25 minuten was het 1-6. Tja, dan sta je allemaal wel even te kijken.
In de rust vertelde coach Cor dat voetballen soms een heel ingewikkeld spel is, maar soms ook enorm simpel. En dat begint met een goede instelling, duels winnen en de verbeten wil hebben om de bal te veroveren. We gingen het elftal ook omgooien, omdat het echt anders moest. Gewoon op nul beginnen en een nieuwe wedstrijd spelen. Job en Louie (bedankt voor jullie inbreng jongens!) brachten ervaring en rust achterin. Dat scheelde al een slok op een borrel. Maar het belangrijkste was dat elke speler nu wel op een juiste manier agressief speelde. Sommige spelers (Quinten, Bart) hadden echt een metamorfose ondergaan en speelden nu wel met ziel en zaligheid. Bart trok een keer een sprint over de hele lengte van het veld om een aanval te onderscheppen en Quinten veroverde voorin heel veel ballen en stond aan de basis van veel aanvallen. Kijk jongens, zo kan het dus ook.
TOV kwam de eerste 25 minuten van de tweede helft eigenlijk niet meer van de eigen helft af, werd vastgezet en VVZ’49 liet mooie aanvalspatronen zien. Eerste scoorde Bas de 2-6 nadat Just goed diepte koos en een slimme steekbal van Appie richting Bas tikte. Die scoorde zijn tweede goal van de ochtend. Even later bekroonde Just zijn goede spel met een treffer. Een prachtige aanval over 5 schijven, waarbij Job, Menno, Ibrahim betrokken waren leidde tot een prachtige lage voorzet van Quinten die door Just overtuigend hard in het doel werd geschoten. Marlow pikte weer een goaltje mee en toen stond de 4-6 op het bord met nog 10 minuten te gaan.
TOV kon daarna een paar keer counteren. We werden ook wel wat vermoeid, maar Daan was nog ook veel scherper dan voor de rust en had twee schitterende reddingen. Marlow kreeg 4 minuten voor het einde van de wedstrijd nog een kleine kans. Even gloorde er een stuntje aan de horizon, maar het feest ging niet door.
Soms verlies je wedstrijden, maar stap je toch met een goed gevoel van het veld. Coach Cor heeft het team gecomplimenteerd voor het vooral mentale herstel na de rust. Knap om met zo’n achterstand de boel weer op te pakken. Dat goede gevoel overheerst. Maar we mogen ook constateren dat we door onze slechte start een wedstrijd onnodig hebben weggegeven. Laat het een les voor het vervolg van het seizoen zijn.
