De eerste competitiewedstrijd. We hadden een wat rommelige voorbereiding gehad. Door veel blessures en uitval bij de C1 moesten er geregeld spelers uit ons elftal mee met de C1. Zoals het hoort natuurlijk, maar het werd er niet makkelijker door. Daardoor hadden we niet veel kunnen trainen met ons volledige team en ook in de oefenwedstrijden moesten we soms wat schipperen. Daarnaast had Thomas zijn voet behoorlijk verwond (een aantal hechtingen). Hij kan pas maandag de training hervatten.
Ook in de eerste bekerwedstrijd van het seizoen, vorige week uit tegen Spakenburg C2, moesten we het nog stellen zonder onze aanvoerder Bas. Die wedstrijd verloren we kansloos met 8-0, maar dat lag aan het grote kwaliteitsverschil.
We hadden de afgelopen week op de trainingen veel gewerkt aan de passing: zuiver en hard inspelen van de bal. We wisten ook dat we nog wat aan het zoeken zijn naar de opbouw van achteruit. Daarom was het jammer dat – naast Thomas – ook Bart niet aanwezig kon zijn. Het was de bedoeling dat hij als laatste man de verdediging zou organiseren, maar vooral de opbouw vorm zou geven. Kees nam zijn rol overigens prima over, met een goed gevoel voor positie en overname van verdedigende taken. Hij vormde de achterhoede met Quinten, Coen en Bas.
We begonnen goed aan de wedstrijd. Een paar verzorgde combinaties leiden meteen al tot een paar behoorlijke kansen voor met name Marlow. Jammer dat we die niet konden verzilveren. Het leek ook wel of we daardoor wat onrustig werden, want ons spel werd te gehaast en daardoor te slordig. We speelden ons zelf wat uit de wedstrijd, waardoor ook Hooglanderveen kansen begon te krijgen. Daan had een paar prima reddingen, zodat het leek of we met 0-0 de rust in zouden gaan. Helaas kregen we 2 minuten voor rust een doelpunt tegen. Een hard en laag ingeschoten vrije trap van een meter of 20 kreeg door het kletsnatte veld zoveel vaart dat Daan net te laat bij de bal kon komen.
In de rust spraken we af dat we rustiger en verzorgder zouden gaan voetballen. Niet steeds diepte kiezen en het middenveld overslaan, maar ook spelers die ‘in de bal zouden komen’ en via korte combinaties opbouwen. Dat deden we beter, zeker aan het begin van de tweede helft. Menno, Ibrahim en Just werden meer in het spel betrokken en dat kwam het spel ten goede. Pepijn, Bas, Marlow en (later) Appie hoefden daardoor niet achter alleen maar diepe ballen aan te rennen. Toch bleef Hooglanderveen ook gevaarlijk en lostte een paar venijnige schoten van afstand. Daan stond op zijn post.
Na een kwartier kwamen we toch wel verdiend langszij. Een strakke corner van Ibrahim werd door Bas vanaf een meter of 14 richting goal gekopt. De keeper dacht de bal te vangen maar had buiten Marlow gerekend. Die kopte de bal keurig over de grabbelende handen in het netje.
Daarna golfde het spel op en neer met kansen over en weer. VVZ’49 had nog een prachtige aanval waarbij Menno met één beweging de bal uit de lucht met zijn linkerbeen doorspeelde op de diep lopende Just. Die werd net aangetikt, was uit balans en kon niet uithalen. Het was zo’n wedstrijd waarin de ploeg die het eerst scoorde zou gaan winnen, terwijl een gelijkspel de verhoudingen goed weergaf. Helaas was dat Hooglanderveen. Opnieuw een vrije trap deed ons de das om. Zes minuten voor tijd sloeg de bal via de onderkant van de lat in. VVZ’49 ging ‘va banque’ spelen en kreeg 2 minuten later nog een treffer om de oren door een goed uitgespeelde aanval. De jongens drongen nog één keer aan, maar het mocht niet baten.
Bas verwoorde het goed: “Jammer dat we geen beloning kregen voor onze vechtlust”. Maar we hebben voldoende om ons aan vast te houden. Deze ploeg kan zeker nog groeien. Volgende week gaan we uit naar CJVV C2, die hun eerste wedstrijd hebben gewonnen. We kunnen dus aan de bak.
