Normaal gesproken ben je blij als je de eerste wedstrijd wint. Zeker als het gebeurt op de wijze waarop afgelopen zaterdag de strijd werd aangegaan. Maar toch kan ik niet echt blij zijn. Na 4 minuten was voor mij de wedstrijd eigenlijk al voorbij. Mark Dreef, terecht in de basis, schreeuwde het uit in een sprint. Zonder geraakt te zijn door een tegenstander greep hij naar zijn dijbeen en liet zich vallen. Blessure aan de hamstring en dan is sport zo’n vervelende, oneerlijke bezigheid. Na een hamstringblessure, een knieblessure en nu dit is het 3^e opeenvolgende seizoen dat Mark geblesseerd raakt. Natuurlijk geneest het weer en natuurlijk is de kans er weer dat hij zich in het eerste kan spelen, maar de eerlijkheid gebied ook te zeggen dat het moeilijk zal worden. Je weer helemaal oppeppen om via revalidatie en aparte trainingen fit te worden is in dit geval een zware opgave.

Daarom geen uitgebreid verslag met superlatieven, dat zal elders wel te lezen zijn. Hier nu alleen even stil staan bij de pech van Mark. Op het moment van schrijven is de precieze aard van de blessure nog niet bekend, dus hoop ik op een goede uitslag.

Ik wens hem sterkte, leef met hem mee en ben met hem bedroefd. Voor hem omdat waarschijnlijk weer een groot gedeelte van het seizoen door zijn neus wordt geboord en voor de club omdat we een Mark Dreef in volle glorie gaan missen.

Henk van der Pol

Opstelling VVZ’49

Jochem van Rijn,

Ruben de Goede, Luud Eijkemans, Rik Sterkenburg, Simeon de Goede,

Niels van Duijn, Jefta van de Broek(74 Luca Bade), Siemen Eijkemans, Hidde Reitsma

Mark Dreef(4 Yoy de Haan, 47 Niek van Logtestijn) Joel Bade